Het voorprogramma werd verzorgd door Sad Madona, een electro/synth soloproject van de Franse artiest Rémi Lauvergne, waar hij darkwave, shoegaze en techno samenbrengt in wat hij beschrijft als ‘dramatic dance’. Lauvergne speelde onder andere de track Witch Coast waarmee hij in 2022 al de aandacht van techno-icoon Ellen Allien wist te trekken. Naarmate het einde van zijn set daalde het tempo en kwamen de shoegaze-invloeden sterker naar voren. Dat was vooral hoorbaar in het nummer ‘Amor Hardcore’, dat – ondanks de titel – het meest ingetogen moment van de set vormde door zijn galmende stem te ondersteunen met piano-instrumentals. Uitendelijk kwam zijn set tot een overduidelijk einde met Chloroform waar Lauvergne al zijn ingehouden emotie zichtbaar eruitlaat door op een smachtende toon te schreeuwen waarna hij na een letterlijke mic-drop van het podium afloopt.
Nog geen 10 minuten later staan de mannen van French Police chique gekleed op het podium van de Kleine Zaal in de Effenaar. Het is nog maar de tweede show van de Europese tour van French Police, maar dat was zeker niet te merken tijdens deze gotische show in de bijna uitverkochte Kleine Zaal van de Effenaar. Het drietal uit Chicago is niet bang om postpunk, darkwave en indierock te combineren in hun set en dat laten ze duidelijk horen. Zo trappen ze af met vlotte, sensuele tracks als Her en Crush, maar vijf nummers later komen we in het donkere en melanchonische straatje van French Police terecht. Dit is ook te merken aan het publiek: waar op het begin nog werd meegesprongen, staan de fans nu te swingen en mee te knikken.
Frontman en gitarist Brian Flores laat tijdens deze show zien dat hij van alle markten thuis als het gaat om taalgebruik en zang. Nummers in het Engels, Frans en Spaans komen allemaal voorbij. Hoewel de lage, galmende stem van Flores als een donkere en spookachtige waas boven de muziek hangt, zijn de teksten hierdoor niet al te goed hoorbaar. Ongeacht hiervan zijn de scherpe klanken van leadgitarist Manny Herrera absoluut níet te missen. Ook blijft de set spannend door de constante tempowisseling tussen nummers, waar het publiek moeiteloos in meegaat.
Een van de laatste nummers is de welbekende Vampiro, een echte ‘goth anthem’. De repetitieve baslijn en herhaalde teksten zorgen ervoor dat het een catchy nummer is waar bijna de hele zaal met meedanst. Er is weinig interactie met de fans en wanneer na het nummer Plant Based Girl de band na een ‘thank you’ het podium afloopt blijft het publiek nog even staan, wachtend op een encore die er helaas niet komt. Zo kwam er een enigszins abrupt einde aan een hypnotiserende, sfeervolle show.
