Normaliter is zondag voor velen een rustdag. Ook in Katwijk, waar bijna alle winkels dicht zijn. Een aantal hield zich niet aan die regel toen zij zich op 22 maart naar café The Pocket begaven om de Emily Hill Band live te zien spelen.
Het is een warme dag, het lenteseizoen hangt in de lucht. In Katwijk wordt dat palette verder verrijkt met een bescheiden zeelucht. Ondanks het mooie weer zijn er maar weinig mensen in het centrum op straat, alle winkels zijn immers dicht. Bijna alle winkels, want café The Pocket, een poolhal waar om de week liveoptredens zijn, is wel geopend.
Tijdcapsule
De deur staat wagenwijd open bij aankomst. Een trap leidt naar beneden, de geur van tabak en stof vult de neusgaten. De trap loopt uit op een gang waar een flinke prijzenkast staat en vervolgens op een grote poolzaal. Hier en daar spelen wat duo's een potje, en een paar bargasten hebben zich al voorzien van iets te drinken.
Het café voelt als een tijdscapsule: halfdonker, veel neonlampen en een klein maar hoog podium, datdie grotendeels bedekt is met een drumkit en toetsinstrument.toestinstrument. Boven de bar hangen allerlei borden met biermerken en een bordje dat naar de wc's toe leidt en meldt: ''Men to the left, because women are always right.''
Het optreden loopt een half uur uit voordat de band, gevormd rondom zangeres Emily Hill (Emmelien Hilbers), het podium betreedt. “Hallo!”, roept de toetsenist luidkeels. Vrolijk antwoorden een aantal stemmen uit het publiek terug. Voor nu zitten er nog niet heel veel mensen in de zaal, maar wanneer de band begint met spelen druppelen er steeds meer naar binnen.
Blues, rock en funk
De band, die vooral blues, rock en soms een beetje funk speelt, vormten een energiek en dynamisch vijftal. Aan het begin van de set is er weinig ademruimte, want nummer naar nummer blaast van het podium af. Ze spelen een mix van covers en eigen nummers, waaronder een liedje van The Blues Brothers, die Emily al van jongs af aan leuk vindt. “Kun je nagaan dat ik dit in de auto zong toen ik zes was?”, zegt ze. “Het is er met de paplepel ingegoten.” Ook debuteren ze een nieuw nummer genaamd ’Gotta Love Me For You’.
Emily zelf is een energieke zangeres, die vrolijk meedanst op de muziek en het publiek makkelijk in een goede stemming weet te brengen. Naarmate de show vordert komen steeds meer mensen in beweging, één man danst zelfs met drie verschillende vrouwen achter elkaar. De band is strak en ervaren, en wanneer de gitarist zijn zonnebrilletje op zet, komt hij helemaal in zijn rol. Zijn solo's vervagen soms de lijnen tussen blues en metal door zijn virtuositeit en de effecten van zijn apparatuur.
Een slow blues nummer volgt, en de toetsenist vertelt kort een anekdote over de vorige keer dat ze een nummer in die stijl speelden. “De laatste keer brak ik door mijn stand heen, dus nu heb ik een kist gebouwd.” Trots gaat hij met zijn hand langs de houten kist waar zijn instrumenten in staan. Die kist komt goed van pas, want zodra het nummer van de grond komt en zijn solomoment aanbreekt druk hij de toesten van zijn instrument met al zijn kracht in.
Goede conditie
De sfeer is en blijft gezellig. In de eerste set blijft de band maar liefst anderhalf uur doorspelen. Ze hebben kennelijk een goede conditie, maar tussendoor moet je natuurlijk wel wat drinken natuurlijk. Tijdens het nummer 'Malted Milk' springt Emily plots van het podium af om een bestelling bij de bar te plaatsen. Niet lang daarna komt er een barmeisje aanlopen met vijf glazen bier op een dienblad. Ze houdt haar glas triomfantelijk omhoog, een gebaar dat het publiek terug maakt.
Er volgt een pauze. Eindelijk even op adem komen. Men praat gezellig onder elkaar en bestelt tussendoor een drankje en een frituursnack. Even later n beklimt de band het podium weer. Emily maakt een klein warming-up sprongetje. Klaar voor de start, af!
Ze krijgt het flink warm tijdens de set, en trekt plotseling een waaier tevoorschijn. Een medewerker van het café klimt met een ladder naar het plafond om een ventilator aan te zetten voor extra verkoeling. Kleine stukjes stof dwarrelen naar beneden wanneer die begint te draaien. Er volgten nog een aantal nummers, waaronder 'Drunk Hearted Woman' waarin de toetsenist zich tot het uiterste drijft. Zijn wangen schudden heen en weer tijdens het soleren, evenals de barkruk waar hij op zit.
Als laatst speelt de band een coverversie van 'I'd Rather Go Blind'. De kleine elektrische kaarsjes die op de bartafels staan gaan daarbij de lucht in en worden heen en weer gezwaaid. Niet lang daarna komt de show, die een volle drie uur geduurd heeft tot een mooi einde. De lentezon, eerst zo warm en helder, is nu achter de duinen van Katwijk verdwenen.