Wie op Record Store Day nog niet uitgeluisterd is en nog energie heeft, is deze avond nog van harte welkom bij LIVE IN DE LOODS bij Wibar. Bewapend met een nieuw album belooft Ploegendienst er weer een wilde avond van te maken. Het publiek wordt vandaag opgewarmd door het Utrechtse C’est Qui. Laten we bidden dat niemand in de Wibar zijn deo is vergeten, want dit wordt me toch een partij zweten.
C'est Qui?
“Cunt’s back on the menu, boys”
Wie er al vroeg bij is heeft het genoegen om het viertal van C’est Qui? te mogen aanschouwen. Vanavond serveren zij garagepunk met een heftige dosis ‘cunt’ aan het publiek. Met catchy baslijnen en hoge tempo drums zet dit stelletje ongeregeld aan tot dansen.
Frontvrouw Jazzebel met de polkadots maakt vliegensvlugge handgebaren terwijl ze onderwerpen zoals mysogonie en genocide aansnijdt. Nee, deze band is niet vies van maatschappelijke thema’s. Bij hun nieuwe single 'WTHW', oftewel 'World That Hates Women', roepen zij op tot bewustwording van onder andere de walgelijke "rape academy". Meer mensen moeten hun bek open trekken tegen elkaar. Spreek je vrienden aan op hun gedrag.
Pure punk
Dit is een band die overduidelijk veel lol beleeft aan live spelen, het is ook geen wonder dat ze tijdens Popronde veel bekijks trokken. Vanaf de eerste seconden is het net alsof je in het gezicht wordt geschopt door een bonk energie en herrie in combinatie met een flinke dosis maatschappelijke kritiek. Dit is punk zoals punk hoort te zijn.
Toch hoeft niet alles even serieus te zijn. Drummer Leander laat met trots weten dat hij een nieuw bekken heeft gekocht bij de kringloop om de hoek en dit wordt met veel enthousiasme ontvangen door het publiek. Maakt niet uit dat deze crash aanzienlijk kleiner is dan de vorige. Maar ja, ‘size doesn’t matter’.
Dit is zeker geen band die je links moet laten liggen en daarom ook niet de laatste keer (hint hint) dat we van deze band gaan horen. Vooral de aankomende maanden gaat deze band het flink druk krijgen met verschillende festivals door het hele land. Genoeg momenten om even bij ze te spieken dus!
Ploegendienst
Is het nou klaar met die herrie?
‘Geen Titel’, de plaat die afgelopen week uitgekomen is, is wat diverser qua genres maar ook rustiger dan dat we van de heren van Ploegendienst gewenst zijn. De grote vraag die dat dan opwekt; is het klaar met de Ploegendienstshows van weleer, waar je met alle plezier in elkaar gebeukt wordt? Is Ploegendienst zijn wilde haren kwijt?
Nee, nee, nee, Fuego pikt dat soort shit echt niet. Na een rustig begin bij ‘Afgrond’ springt de zanger van het podium en daagt het publiek uit. Het is alsof je een rode vlag voor de ogen van een stel knotsgekke stieren houdt, want bij het volgende nummer breekt de hel los.
Schoenen, bier, de drummer van C’est qui - alles vliegt door de lucht. Mensen kruipen als ratten over elkaar heen om het podium op te klimmen. Blindelings smijten ze zich vervolgens weer het publiek in. Bij het podium moet je zowel voor als achter ogen hebben, want de kans dat je een schoen in je nek moet incasseren is hoog.
Alleen maar liefde.
Met hun banduniform bestaande uit voetbalshirts en -polo’s is net alsof je vader je langs de zijlijn staat op te hypen tijdens je voetbalwedstrijd. Het maakt niet uit dat je team 7-2 achter staat en je constant op je bek gaat, Ploegendienst blijft je trouw aan moedigen met een enthousiast duimpje omhoog. Alhoewel zij 100% anti-alles zijn, zijn het ook wel ‘cuties’, die het beste met je voor hebben. “Ey mooiboy, met de mooie schoenen," roept Fuego naar een stagediver. "Je laat wat liggen!” En houdt een telefoon op. Hierdoor moet een nummer opnieuw ingezet worden, maar naast dit ramt de band de setlist klakkeloos door. Momenten van rust zijn vanavond zeldzaam.
Tussen de nummers door treiteren deze mannen elkaar en anderen constant, houden zich half aan de setlist en zijn niet vies van een biertje. Alhoewel veel van hun nieuwe werk rustiger (maar zeker niet saaier) is dan we gewend van ze zijn, is chaos hier nog steeds koning. Door hun setlist af te wisselen met ouwe vertrouwde bangers, blijft de aandacht van het publiek er goed bij. Ook bij de nieuwe nummers die langer dan drie minuten duren!
Therapie
Vooral ‘Schiphol’ ligt erg gevoelig bij mensen die in en rondom Leiden wonen. Iedereen hier is wel bekend met ‘kanker toeries’ en de tekst wordt luidkeels meegezongen. Ploegendienst is een groot voorstander van het vocaal zijn over je gevoelens en laat dat nou bij een concert het perfecte moment zijn om die eruit te schreeuwen of te dansen. Een set van deze band werkt onverwachts toch een beetje therapeutisch.
Aan het einde van de set roept Fuego Jaz van C’est Qui? naar voren om samen ‘IK’ te zingen. Het is net alsof je olie op een kampvuur gooit en wonder boven wonder lijkt de zaal nog harder te exploderen dan eerst.
