Dodde brengt met zijn orgel electro-sixties naar de Kelderbar
Experimentele set van KOLLEE komt moeilijk tot zijn recht
Op zaterdagavond staan er laat op de avond twee onemanshows in de Kelderbar van Vera. Eerst is het de beurt aan de bedreven organist Dodde, die met de beats van zijn drumcomputer en de funky tonen van zijn Moog-synthesizer de nieuwsgierigheid van de toeschouwers wekt. Daarna laat Stefan Kollee in zijn eentje duistere, monotone muziek horen die experimenteel aandoet. Niet de meest voor de hand liggende ingrediënten voor een geslaagd optreden. Toch zorgen de snerpende beats en rauwe gitaarklanken voor een eigenzinnig optreden dat de post-punksound met vleugjes garage en psych voor de getrainde luisteraar waarschijnlijk goed tot zijn recht brengen.
KOLLEE’s duistere postpunk
De vloer in de Kelderbar voelt inmiddels vertrouwd plakkerig aan en de weeë lucht ruikt naar wasmiddel en zweet als het even later tijd is voor KOLLEE. De eerste elektrobeats en gitaarmuziek klinken direct rauw en duister. Voor de ongeoefende luisteraar ontbreekt het de onebandshow aan melodie. Hierdoor lijkt er een basis voor de muziek te ontbreken, blijft het optreden wat in het luchtledige hangen en lijkt de show weggelegd voor een select publiek. Eerst banen de snerpende beats zich een weg naar de gehoorgangen, dan zet ook de elektrische gitaar in. Nummers als Damn Nation klinken serieus, monotoon en complex. De gitaarsolo’s brengen hier geen verandering in. KOLLEE maakt tijdens het spelen van zijn donkere postpunkliedjes gebruik van de loopstations, die met flikkerende lichtjes over de vloer bezaaid zijn. In zijn overall is hij een bijzondere verschijning, maar één met de muziek. Eerder speelde hij in alternative psychrockband The Naked Sweat Drips, dat een vergelijkbaar geluid voortbracht. In december verscheen KOLLEE’s debuutalbum Proof of Existence, dat online gangbaarder klinkt. Misschien moet de Nijmeegse muzikant solo op het podium nog wat vlieguren maken om een blijvende indruk achter te laten. Vanavond was al met al toch alvast een goed begin.
ESNS23: Jelle Mulder en Waterleaf luiden Grunnsonic zinderend in
Op de eerste avond van Grunnsonic hollen we van een soulvol optreden van Jelle Mulder in de Warhol naar een indrukwekkende R&B-show van Simona op de bovenverdieping van het Concerthuis en weer terug. Tussendoor volgen we ook de de gigs van Waterleaf en Alexander Moto, om de avond te besluiten met een bak herrie van Cashmyra in het Pakhuis. Overal is het nu al gezellig druk. Het gratis festival trekt zowel Gronings als nationaal en internationaal publiek aan van alle leeftijden, dat nieuwsgierig toekijkt en zich gemakkelijk laat meevoeren op de beats van de Grunnigse acts. Dat Groningen muzikaal talent met pit in huis heeft, blijkt ook vanavond weer, tijdens een zinderende avond, die de toon zet voor een geweldige nieuwe festivaleditie!
Neon-vleugels: Inge van Calkar en Bibi and the Boys in Simplon
Lichtgevende vleugels en een bijtend snufje gitaarmuziek. Simplon was 11 februari het toneel van Inge van Calkar's plaatpresentatie met Bibi and the Boys in het voorprogramma. De, door de Telegraaf zo genoemde, Groningse popprinses kan het klaarblijkelijk niets schelen dat er maar krap 200 mensen in de kleine bovenzaal passen; ze speelt alsof ze de hele Ziggo Dome voor zich heeft. Ook maakt ze vol gebruik van het feit dat zitconcerten verleden tijd zijn. Met neon-brilletjes, lichtgevende vleugels, strak gechoreografeerde lichten en publiek wat er gezellig doorheen lult is het een typisch popconcert dat soms een tikje te ‘campy’ is om helemaal serieus te worden genomen. Oh, en laten we Bibi en haar boys vooral niet vergeten, met een gitarist die na de show zijn shirt moest uitwringen. Samen trokken de twee acts ons terug in noughties gitaarmuziek en Top 40 synthpop.
NIeuw van Groningse Bodem: traumahelikopter, Joost Dijkema, Novko en meer
Het is nog steeds koud buiten, het weer houdt niet over en ‘s ochtends is het nog donker als we naar werk fietsen. Toch brandt er licht aan het eind van de tunnel. Toch worden de dagen weer steeds langer en zien we het nieuwe jaar al volop in gang. 2023 is nog maar een maand oud, maar heeft ons nu al verwend met veel nieuwe muziek. ESNS is achter de rug, en wat hebben we weer genoten van een live editie. Alle 'new and exciting' muziek uit de krochten van Europa is Groningen gepasseerd, maar we gaan toch weer even terug naar onze vertrouwde eigen bodem. Traumahelikopter bracht na lang wachten en een paar voorproefjes in het vorige jaar een nieuw album uit, Joost Dijkema heeft een nieuwe plaat, maar er is ook ruimte voor jong bloed met onder andere Novko en Jay Waldo als 'nieuwe' gezichten.