Deckcheck: Ben Diggins kiest voor kwaliteit boven kwantiteit
‘Ik wil me focussen op feesten met liefhebbers’
Benjamin van Bavel (aka Ben Diggins) groeide niet op achter een draaitafel, maar een piano. In een gezin waar klassieke muziek, jazz, Braziliaanse muziek en improvisatie de norm waren, ontwikkelde hij al vroeg een oor voor harmonie. Pas later ontdekte hij elektronische muziek.
Dat hoor je terug in alles wat hij draait: early 2000's house, diepe grooves, funk en harmonieën die blijven verrassen. Ben Diggins won in 2024 de Kweekvijver contest van Michel de Hey en in september 2025 de Grote Prijs van Rotterdam als producer. Hierdoor werd hij gekoppeld aan producer Gert-Jan Bijl (ook wel bekend als Gerd) voor een intensief coachingstraject. Ook stond hij op Bevrijdingsfestival Zuid-Holland met een liveset, ondersteund door de jazz-zangeres, Luca Warmer. Toch is zo snel mogelijk carrière maken niet waar de DJ naar op zoek is. ‘Ik heb gewoon een liefde voor goed geluid en goede muziek.’
De set
In zijn trackkeuze kiest Ben Diggins niet de simpelste weg om mensen aan het dansen te krijgen. Groove is een essentieel ingrediënt maar ‘er moet ook een bepaalde muzikaliteit in zitten,’ zegt hij. ‘Als een track te simpel of te voorspelbaar is, ben ik hem eigenlijk alweer snel zat.’ Die liefde voor harmonie hoor je terug in de tracks die hij graag draait in zijn set: van de mooie harmonieën boven de groovy opener ‘Caves, Tunnels’ (Johnny Fiasco Remix) van Rithma tot de afsluiter ‘Sun Is Back’ van Julien Jabre. ‘Ik zie altijd een zonnige dag of een boulevard drive voor me bij deze track. Gewoon echt een lekker warme track die mensen nog even met een fijn gevoel naar huis begeleidt.’
Accepteer de 'social' cookies voor deze 'youtube'-embed.
cookie-instellingen aanpassen
Dat betekent niet dat zijn sets alleen ‘serieuze’ muziek bevatten, er is zeker ook plek voor wat lol. ‘So Good’ van Basile de Suresnes is volgens de dj de ‘perfecte mix tussen disco en house. Who doesn’t love a bit of disco?!’ Diggin’s guilty pleasure, de Excursions Mix van Nelly’s ‘Hot in Herre’, combineert de herkenbare vocal met deep house. En op het moment dat de bass bij Jesse Rose's ‘A-Sided’ erin kickt, ‘gaat iedereen uit zijn dak!’
De zoektocht naar nieuwe muziek houdt nooit op. ‘Muziek is zo breed, ik wil me niet limiteren tot een bepaald soort sound, maar wel een bepaald gevoel dat erbij zit.’ De komende jaren wil hij zijn vinylcollectie nog nadrukkelijker centraal stellen. De platen vormen al jaren de basis van zijn sets, maar moeten steeds meer het uitgangspunt worden van het verhaal dat hij achter de draaitafels vertelt. Ondertussen blijft Diggins vooral doen waar hij ooit voor begon: muziek maken. Twee weken geleden verscheen zijn nieuwe EP Nothing Like It en de zoektocht naar nieuwe platen gaat onverminderd door.
Accepteer de 'social' cookies voor deze 'spotify'-embed.
cookie-instellingen aanpassen
De dj
Ook als het om clubs gaat, houdt Diggins zijn blik breed. Een duidelijke favoriet aanwijzen vindt hij lastig. Shelter en Lofi delen voor hem de eerste plek, al benadrukt hij dat er nog genoeg clubs zijn die hij wil ontdekken. Zelf draaien deed hij het liefst in Poing. ‘Ik heb daar zoveel mooie momenten mogen beleven in de basement.’
Als grote inspiratie noemt Ben Diggins het Britse duo Inland Knights. ‘Deze gasten hebben consequent muzikale en super goede tracks gemaakt. Geen enkele van hun tracks is niet goed, echt bizar.’ Ook kijkt hij op naar Ryan Elliott. ‘hoe deze man sets aan elkaar draait en je elke keer weer meeneemt in een nieuw verhaal… ongekend.’ Mocht hij zelf ooit met iemand achter de draaitafels mogen staan, staat Benny Rodrigues bovenaan zijn lijstje. ‘Ik ben benieuwd hoe mijn platencollectie het zou doen naast zijn oneindige catalogus aan super vette tracks.’
Zijn droomboeking ligt op Dimensions Festival in Kroatië, dat hij bestempelt als het beste festival waar hij ooit is geweest. Toch hoeft succes voor Diggins niet te betekenen dat hij op de grootste festivals staat. Juist de kleinere zalen hebben vaak zijn voorkeur. ‘Mijn leukste gigs zijn altijd intiem. Een klein publiek dat helemaal uit zijn plaat gaat. Dan heb je veel meer verbinding. Ik wil me focussen op feesten met liefhebbers.’
De scene
Waar je volgens Ben Diggins moet zijn om nieuwe muziek te ontdekken in Rotterdam? Export en Shunter noemt hij als belangrijke plekken. Toch wil hij vooral één plek uitlichten: Bar Lou. ‘Goede bar, goede muziek en muziekliefhebbers die het runnen. Je kan daar van tijd tot tijd echt een megavet feestje beleven.’ Ook feesten als At The River waar hij regelmatig draait en een nieuw feest, In Tune, wat hij met dezelfde groep gaat organiseren, laten volgens hem zien dat er genoeg mooie dingen gebeuren in de Rotterdamse scene.
Maar als het aan Diggins ligt, mag de stad de komende jaren nog meer investeren in clubs waar muziek echt centraal staat. Niet de grootste line-ups of de meeste poespas, maar goede geluidsinstallaties, een sterke sfeer en programmeurs die vanuit liefde voor muziek werken. ‘Muziek die niet hoeft te verkopen, maar gewoon echt goed is.’ Het liefst ziet hij plekken ontstaan waar elektronische muziek naast concerten en andere genres kan bestaan. Als hij ooit de kans krijgt, weet hij het al: ‘Dan zou ik gelijk zo’n plek openen, nog even sparen.’
Voor wie zich verder wil verdiepen in de Rotterdamse housewereld heeft hij ook nog twee namen. Infinite Pleasure en Steven Pieters, beter bekend als Steven en Khalil van Triphouse Rotterdam, speelden volgens hem een belangrijke rol in zijn eigen muzikale ontwikkeling. ‘Twee gasten waar ik vaak mee heb mogen draaien en die al lang in de game zijn.’
Wie zijn antwoorden naast elkaar legt, ziet één duidelijke rode draad terugkomen: kwaliteit boven kwantiteit. Van de platen die hij draait tot de clubs waar hij graag komt en de scene die hij voor zich ziet. Geen poespas, geen snelle hype, maar muziek met groove, harmonie en een ziel.