De Wolf blijft op jacht
Festival Hongerige Wolf bewijst opnieuw dat eigenzinnige programmering, intieme sfeer en samenwerking met bewoners een onweerstaanbare combinatie vormt
Het is weer tijd voor een van de mooiste parels op de Groninger festivalkalender: Hongerige Wolf. De veertiende editie van het festival kondigt zich al aan voordat je het dorp binnenrijdt. Felgekleurde borden met het wolvenlogo wijzen de weg door het Oost-Groningse landschap. De eindbestemming is een dorpje met slechts zeventig inwoners, dat het middelpunt vormt van een bonte verzameling muzikanten, theatermakers, dansers en festivalgangers. Dé plek voor avonturiers die zin hebben om verrast te worden en te verdwalen tussen de graanvelden.
Wie Hongerige Wolf wil begrijpen, moet beginnen bij de inwoners. Zij zijn geen decorstuk, maar de motor van het festival. Ze bouwen mee aan podia en aankleding, stellen tuinen en huizen open voor optredens en brengen bezoekers op ludieke wijze van A(mbonezenbosje) naar B(etonplaat). En natuurlijk wordt er her en der een dikke aaierbal verkocht. Zonder de inwoners bestaat Hongerige Wolf simpelweg niet. De jarenlange samenwerking tussen bewoners, organisatie en makers geeft het festival zijn warme en eigenzinnige karakter. Het voelt alsof je een weekend lang te gast bent in een bijzonder dorp waar overal kunst en muziek uit de grond schiet.
Plek voor alle disciplines
Het festival beweegt moeiteloos tussen verschillende kunstvormen. Zo kan je worden verrast met een gedicht van de Poëziecentrale wanneer je nietsvermoedend een telefoon opneemt langs de weg. Op de dijk ontdekken bezoekers de verhalen van schoolgaande kinderen uit de omgeving in hun zelfgemaakte kijkdozen. Dansers nemen je mee over de Waddendijk en door het Ambonezenbosje. En dan is er ABSOLUUT., dat bezoekers op volstrekt absurde wijze meeneemt naar een plek waar normaal niemand lang wil blijven: de dixi. Het is typisch Hongerige Wolf. En er is natuurlijk muziek. Veel muziek.
Schapenveld en de Tuin van Jan Vogel
Het Schapenveld blijft het kloppende hart van de muziekprogrammering. Hier staan op zaterdag onder andere LOE., Honey I’m Home en Grote Geelstaart. De tuin van Jan Vogel vormt het tweede muziekpodium en doet qua kwaliteit niet onder. Waar vroeger het onderscheid tussen hoofd- en zijpodium nog duidelijker voelde, lopen beide podia inmiddels steeds meer in elkaar over. Voor muziekliefhebbers en recensenten betekent dat vooral veel heen en weer lopen. Niet omdat je moet kiezen tussen goed en minder goed, maar omdat je voortdurend bang bent iets bijzonders te missen.
Dansen op de Betonplaat
Alleen is het feest gelukkig nog niet gedaan. Om de barre tocht richting de Betonplaat, waar het nachtprogramma nog even doordendert, wat te veraangenamen sluiten we na de laatste band op het Schapenveld dit jaar linea recta aan bij de Rave Karavaan. Een parade van bewegende en kleurende koptelefoons baant zich een weg over grimmig asfalt richting de plek waar het festival nog lang geen einde kent. De Ideale Houseman, voorheen bekend als DJ Andor, en tevens de programmeur van de acts op de Betonplaat, trapt af en stoomt de kudde klaar voor Praatstoel en later Gespuys. Ook deze nacht blijft de wolf op jacht en huilt zij uitzinnig van vreugde over de velden.
