NZON26: TKKHRR van Het Kanaal geeft het bos een stem
Een mysterieuze natuurtrip vol zelfgemaakte klanken, vervreemdende beelden en pure improvisatie
Deze dagen is container 7 op Noorderzon omgetoverd tot een bos. Dé plek voor wie even wil verbinden met de natuur. Buiten worden we toegesproken door Sander Koning, een van de makers van Het Kanaal. Hij nodigt ons uit om mee te gaan op expeditie en te luisteren naar wat het bos ons te vertellen heeft. Achter hem kringelt rook uit de container. Wat staat ons hier in hemelsnaam te wachten?
Het Kanaal is een inmiddels bekend interdisciplinair kunstenaarscollectief uit Groningen waarin muzikanten, beeldmakers en ecologen samenkomen. Voor hun nieuwste show TKKHRR is het bos de muze van Wietse de Haan, Sander Koning en Evert Prummel. Hun liefde voor en relatie met de natuur vormt een belangrijk vertrekpunt: niet alleen als inspiratiebron, maar als materiaal, medespeler en omgeving. Die combinatie van disciplines levert al langer opvallend eigenzinnige en creatieve voorstellingen op, waarin muziek, beeld en natuur steeds op een andere manier samenkomen.
Het muzikale woud
In het donker van de container bewegen drie makers zich met rode lampjes op hun voorhoofd over een bladerdek, dwalend door hun zelfgemaakte bos. Af en toe valt er een lichtstraal op een tak of een strijkstok. Meer zien we niet. Het is mysterieus en daardoor juist spannend.
Kleine geluiden beginnen de ruimte te vullen. De klanken zijn zacht, speels, intiem en klein. Het bos blijkt vol verborgen muziekinstrumenten te zitten. Bij ieder nieuw geluid wordt een deel van een instrument belicht. We zien deels wat er gebeurt, maar veel blijft verborgen in het donker. Het zorgt telkens opnieuw voor een verrassing en een blijvende nieuwsgierigheid. De instrumenten en het bos vloeien in elkaar over. De makers hebben ze zelf gemaakt van elementen die ze in het bos vonden. Een drumstel van een halve boom, gitaren en cello bestaan uit takken en stukken boomschors worden drumpads. De natuur is niet alleen onderwerp van de voorstelling: ze is een wezenlijk onderdeel.
Halverwege zetten de mannen een wit masker op. Het werkt vervreemdend. Kijken we naar mensen, dieren of misschien naar iets daartussenin? Zodra Wietse klanken begint uit te stoten die in lijn liggen met de titel van de voorstelling – TKKHRR – krijgt het geheel iets dierlijks. Geen woorden, maar geluiden vertellen het verhaal. Wanneer hij de boomschorsen bespeelt, wordt het tempo opgevoerd. De klanken worden voller en de echo van de drumpads vult de container. Het is het bewijs dat ook zonder taal een compleet verhaal verteld kan worden.
Trippen zonder paddo’s
TKKHRR voelt als een mysterie waar je middenin zit. Een expeditie waarvan je niet weet waar die eindigt, maar waarbij je vooral wilt blijven kijken en luisteren. De mystieke energie van de voorstelling werkt aanstekelijk. Mensen zitten in stilte gefocust te kijken naar het muzikale woud dat zich voor hun ogen ontvouwt. Het is de minst komische en meest serieuze voorstelling die Het Kanaal heeft ontwikkeld. Maar tegelijkertijd is het de meest indrukwekkende. Een trip zonder paddo’s. Een natural high, rechtstreeks uit het bos.
Eindeloze creativiteit
En dan is er nog datgene dat het concept achteraf nóg indrukwekkender maakt: iedere voorstelling is een improvisatie en geen show is hetzelfde. De makers moeten voortdurend naar elkaar luisteren, reageren en samen creëren. Dat vraagt niet alleen om muzikaliteit en verbeeldingskracht, maar ook om een enorme gevoeligheid voor elkaar en voor hun omgeving.
Het Kanaal laat met TKKHRR opnieuw zien hoe eindeloos creatief ze zijn. Ze maken van takken instrumenten, van een container een bos en van dertig minuten een intieme, vervreemdende expeditie. Een voorstelling die je even uit het feestgedruis van Noorderzon trekt en je stil laat worden.
