Christopher Green: “Het zijn geen grote verhalen, maar kleine wondertjes waar je langsloopt”

De locatie straalt rust en muzikaliteit uit. Chris zit ontspannen thuis en praat graag over zijn muziek. Met het nieuwe album ‘Minor Miracles’ als leidraad. Een titel die heel treffend is, zal later blijken uit de toon van dit gesprek, en uit de tien songs op de plaat. “Ik heb best lang aan het album gewerkt, zo’n tweeënhalf jaar. Maar ik had er ook geen haast bij. Dat vond ik eigenlijk wel een fijne werkwijze.”

Christopher Green bracht het eerste album uit in 2012: ‘Carnival of Rust’. In die tijd kende het publiek hem ook van Nu of Nooit, als openingsact van Pinkpop en van het tv-programma De Beste Singer-Songwriter van Nederland. “Rond Pinkpop hadden we ook een ep uitgebracht met Stevie Ann en deden we het voorprogramma voor haar landelijke clubtour.” Meer dan tien jaar later is er nu ‘Minor Miracles’. “Dat lijkt lang, maar in de tussentijd is er natuurlijk ook het een ander gebeurd. Ik had een tijdje de band GRAEF, waarmee ik echt even een andere kant ben uitgegaan.” In de bio noemde hij het zelf ‘een experimenteel post-rockproject’. De band bracht één album uit: ‘How to play the sound of time’(2018). “Dat was een van de vetste dingen die ik ooit heb gemaakt. Het was een soort prestigeproject. Zo met die muzikanten, terwijl je een hele studio tot je beschikking hebt.Het voelde ook als het even losbreken van het Christopher Green verhaal. En ik denk dat ‘Minor Miracles’ daar nu hetresultaat van is. Het is een mix geworden van die twee werelden, van het pure americana van het eerste album en van de donkere sferen van GRAEF.” Daarmee is het ook moeilijk om er een genre stickertje op te plakken. “Ik denk dat het wel ergens valt in het indiepop straatje. Maar er zit nog zoveel meer in.’

‘Minor Miracles’ is inderdaad vrij breed, maar zeker ook coherent. Chris geeft daarvoor ook graag credits aan producer Erwin Tuijl. “Ik kende hem al vanuit GRAEF. Op ‘Minor Miracles’ was hij een grote verbindende factor en heeft hij er een mooie sound aan gegeven. Vier nummers hebben we in de studio opgenomen met een band. De andere zes heb ik alleen met Erwin opgenomen, met Joop Janssen op  gitaar en mandoline.” Dus de vraag of Christopher Green een band is of een soloproject, kan moeilijk worden beantwoord. “Christopher Green heeft niet per se een band nodig. Maar ik vind het wel te gek om met een band te spelen. En dat is ook het mooie van deze plaat: Veel van de liedjes blijven ook staan als ik ze alleen op gitaar speel.” 

In Christopher Green hoor je het leven en het gevoel van Chris Verheijen doorklinken. Natuurlijk, het is zijn persoonlijke project. En de liedjes voelen als zijn verhaaltjes. “Ik sta altijd open voor de dingen om mij heen.” Zoals bij het mooie ‘The Moon Is Going For A Swim’, ondersteund door een prachtige videoclip van Jesse Bom: ‘And I try to whisper to her - That she’s always been my love - but I couldn’t reach that high - Not high enough. “Ik maakte een wandelingetje met mijn hond. En Ik zie de maan weerspiegeld in de sloot achter ons huis. Dan komt gewoon dat zinnetje in mijn hoofd, zo van ‘The moon is going for a swim’. Daar maak ik vervolgens dan een soort gedicht van. Het gaat over onbereikbaarheid. In eerste instantie over een onbereikbare liefde tussen de maan en een berg. Maar uiteindelijk gaat het natuurlijk ook over mensen.” Chris praat bescheiden, maar ook trots. ”De meeste liedjes ontstaan zonder dat ik tevoren bedenk waar ze uit moeten komen. ‘Lighthouse’, kwam spontaan toen ik de gelijknamige film met Willem Dafoe aan het kijken was.” En soms is het wat experimenteler, zoals bij ‘My Hands’.” Hij lacht: “Ja, Dat is ingezongen met gesoldeerde, oude telefoons.”  

Het album begint heel gepast met ‘Used To The Dark’, een luisterlied op enkel gitaar, met een tikje klarinet. “Het is een soort inleiding. Het is het allerkleinste liedje, maar heeft tegelijk ook een boodschap. Er komt tegenwoordig zo veel ellende op ons af, dat we er gewend aan lijken te raken. Dat liedje wilde ik eerst juist als afsluiter gebruiken, vanwege dat kleine. Maar uiteindelijk is dat ‘Lifetime On Repeat’ geworden. Dat liedje kwam uit de corona tijd. Voor mij een periode waarin de mensen elkaar niet meer leken te begrijpen. Dat moest ik echt van mij afschrijven. Het biedt ergens ook een open einde, waardoor het past als slotsong.”

Twee liedjes komen heel erg dicht bij Chris. En zijn wellicht ook typerend voor hoe zijn leven nu is, en wat hij belangrijk vindt. Ze gaan over zijn kinderen. “Ik ben ten tijde van de plaat twee keer vader geworden.  Maar het was voor ons niet vanzelfsprekend om kinderen te kunnen krijgen. Dat ze er zijn, is voor mij iets heel emotioneels. Daarom zijn ‘Pillow (For Senne)’ en ‘Stork (For Ona)’ beide erg belangrijk op deze plaat. ‘Stork’ is deels ontstaan bij het in slaap wiegen van onze dochter. En ‘Pillow’ was eerst nog een liedje waarmee ik niet wist wat ik ermee aan moest. Door het te zingen bij het slapen gaan, is het uitgemond in een volwaardig liedje.” Lachend: “Ja, waar kinderen al goed voor zijn. En  muziek maken werkt altijd wel therapeutisch voor mij. Als ik een zware dag heb gehad en ik pak mijn gitaar… Dat lucht altijd op.”

De liedjes op ‘Minor Miracles’ liggen niet meteen aan de oppervlakte, vindt hij zelf. “Je moet ze vaker luisteren om ze echt te doorgronden.” Die titel is dan ook zowel passend als gepast. “Het zijn juist de kleine dingetjes. Zoals een klein bloemetje op straat, dat door het beton heen groeit. Iets waar iedereen aan voorbij loopt. Zo zie ik mijn liedjes ook wel een beetje. Waarschijnlijk gaan er nooit heel veel mensen naar luisteren. Maar het zijn van die kleine, onopgemerkte wondertjes. Zo probeer ik ze zelf ook te zien. Ik hoop datanderen ze ook zo gaan ervaren.” ‘Minor Miracles is dan ook geen plaat die zich opdringt, maar eentje die langzaam groeit. Net zoals de kleine wondertjes, waar je anders gewoon aan voorbij zou lopen.

Minor Miracles is vanaf nu overal te beluisteren