TJE: “We hebben onze nummers laten sudderen tot ze vanzelf begonnen te spreken”
Na jaren zoeken, schuiven en botsen vindt TJE op ‘Schade’ haar eigen sound
TJE is een opvallende Belgische band. En niet alleen qua naam. Ook hun morgen te verschijnen debuutplaat trekt de aandacht: ‘Schade’. Het is hoog tijd om het drietal aan de tand te voelen in hun thuisbasis ‘t Depot in Leuven.
Backstage is het een komen en gaan. Maar wij zitten rustig aan de koffie: zangeres Lindy Versyck, drummer en gitarist Melvin Slabbinck en bassist Klaas Leyssen. De sfeer is relaxed, ontspannen. Maar in het gesprek spat de geestdrift ervan af. Drie jonge honden die verbaal de speelweide oprennen, waarbij Melvin meestal net iets eerder zijn tanden zet in het gesprek: “Het heeft inderdaad best lang geduurd eer de plaat er was. Sommige nummers gaan al drie, vier jaar mee en zijn door verschillende gedaantes gegaan. We hadden van elk nummer wel enkele versies. Die hebben wat tijd nodig gehad om te sudderen. Uiteindelijk hebben we afgeklopt op ons buikgevoel. ‘Easy’ is bijvoorbeeld zo’n oud nummer, dat steeds verder geboetseerd is.” Klaas knikt: “Je kan aan nummers blijven werken, maar uiteindelijk moet je knopen doorhakken. Zo van, dit is goed zo, niet meer aan peuteren.” Met vaak een verrassend en spannend resultaat. TJE maakt het de luisteraar namelijk niet altijd even makkelijk. “Vaak zijn de voor de hand liggende popnummers nog het moeilijkst om af te werken. Om ze bijvoorbeeld voor een radio edit meer behapbaar te maken.” Het drijft Lindy ertoe om duidelijk te stellen dat “We niet echt bezig zijn met wat een label, management of radio vindt. We hebben zelf een aantal malen de deadline van de plaat verschoven totdat wij met z’n drieën helemaal content waren. Of eigenlijk met zijn vieren, met producer Pieter-Jan Decraene erbij.” Ze glimlacht: “Er was echt een moment dat we met zijn vieren aan het luisteren waren en dan dachten: Ja! Dat was een magisch moment.”
Voordat we dieper in Schade gaan duiken, zetten we even een paar passen terug in de tijd. Naar de begintijd van TJE, wel te verstaan. “Dan zitten we ergens in 2021. We hebben elkaar leren kennen als studenten bij PXL Music in Hasselt. Datzelfde jaar bereikten we meteen de finale van Sound Track.” En toen begon ook de muzikale en energieke zoektocht naar de ‘Sound van TJE’, terwijl het drietal daarnaast ook actief was binnen andere projecten. Zo arrangeert en drumt Melvin ook bij Kaat Van Stralen. “Maar TJE is echt mijn creatieve uitlaatklep. Hier ga ik van een wit blad naar muziek. Bij Kaat is er vaak al iets.” Dat geldt ook voor Klaas, die tevens frontman is bij The Yummy Mouths. “TJE is ook het plezier van met ons drieën muziek maken. Wij hebben die klik en schrijven makkelijk samen.” Lindy herkent het gevoel. Zij die zovele andere projecten draait. “Maar TJE was één van de eerste waarin ik zelf teksten en zanglijnen schrijf. En omdat we maar met zijn drieën zijn, moeten we ook alles samen doen. We denken dan ook veel meer als producer of muzikant dan puur vanuit een drummer, bassist of zangeres.”
De naam van producer Pieter-Jan Decraene is al gevallen, als een soort vierde lid. “Hij kwam bij ons via Sound Track, als een soort coach. Maar hij was ook erg dicht betrokken bij het schrijven van de plaat. Daarom voelt Schade net zo veel van hem als van ons.” Melvin is duidelijk: ”Zonder hem was het een heel ander project geweest. Hij heeft gewoon een duidelijke artistieke visie. En hij heeft ons strak begeleid, waardoor we niet te veel bleven hangen in de songs.” Pieter-Jan schreef ook zelf mee: het nummer ‘Hollow’ komt geheel van zijn hand. “We zijn met z’n vieren keihard gegroeid als je het vergelijkt met onze EP Idols (2023),” kijkt Lindy terug. “Dat was een andere wereld, veel donkerder en kouder. En wat we nu doen is echt wat we willen maken. Dat is de groei, begrijp je?”
Melvin hamert ook op het live gevoel van TJE: “Als je ziet wat we nu brengen, na drie, vier jaar actief live spelen.” Terecht dat hij ingaat op de live optredens, waar de uitvoeringen soms echt anders zijn dan op de plaat. “We maken gewoon muziek zonder de restrictie van het live spelen. Het is een bewuste keuze om in de studio alle mogelijkheden open te houden. Achteraf kijken we wel hoe we het live kunnen doen. Dat wordt dan een nieuwe zoektocht.” Melvin leunt achterover. “We zijn maar met drieën, dus we kunnen live niet alles zomaar kopiëren. En we gaan geen extra leden toevoegen aan de liveband. Het is aan ons hoe we dat fixen. Sommigen vinden ons dan live beter. Waar het allemaal iets meer organisch is, met minder franje. Anderen houden juist meer van de plaatversies. En wat betreft de airplay, die is compleet onvoorspelbaar. ‘Easy’ werd wel veel gedraaid op Radio 1, wat voor ons één van de minst radiovriendelijke nummers is. Terwijl het meer geschikte ‘This is’ dan weer minder wordt gedraaid.” De conclusie is duidelijk voor Klaas: “We gaan onze muziek niet zo laten klinken om ermee op de radio te komen. We vinden het belangrijker om iets te maken dat authentiek is.”
De teksten van TJE dragen in ieder geval ook niet bij aan een gevoel van ‘easy listening’. Ze zijn prachtig en spannend, maar ook abstract en een tikkeltje mysterieus. Ze vloeien uit de pen en vooral uit de innerlijke gevoelens van de vertolkster, Lindy. “Mijn teksten zijn inderdaad heel upclose.” Ze schiet gelijk vol. “Ik word al emotioneel nu ik erover begin. Ik ben gewoon een mega emotioneel persoon. Dat ze abstract zijn, is ook bewust omdat ik geen native speaker ben. Langs de andere kant wil ik ook graag een poëtische aanpak. Ik ga zelf goed op een Nick Cave of Patti Smith. Die afwisseling tussen het letterlijke en de beeldspraak vind ik interessant.” Lindy klinkt ernstig en ook openlijk kwetsbaar als ze praat over zichzelf en de teksten. “Schrijven is voor mij zeker therapeutisch. En als ik het zelf niet voel, dan ga ik het niet doen. Ik moet het zelf voelen, elk woord, elke zin.” Zo zit er veel melancholie in de teksten, zegt ze. “De afgelopen paar jaar zijn er veel dingen gebeurd. In persoonlijke liefdesrelaties en vriendschappen, maar ook in het werken aan de plaat. Wij zijn ook wel eens gebotst. Die dingen moesten er ook uit. Misschien zijn de teksten wel de meest naakte vorm van mijzelf.”
Haar teksten zijn zowel in Nederlands als Engels. “Voor ‘Stillend’ had ik nog wat Nederlandse teksten staan en heb gewoon voorgesteld om dat eens te proberen. Ik vond het interessant om die taal wat open te trekken.” Ook de titel van de plaat is een Nederlandse: Schade. “In ‘Stillend’ zing ik: ‘Ik zoek naar verlangen’. Dat woord ‘verlangen’ nam voor mij gevoelsmatig de overhand in alles van de plaat. ‘Stillend’ en ‘Verlangen’ waren dan ook lang de twee mogelijke titels van de plaat.” Maar het werd iets heel anders, met een opmerkelijke oorzaak: “Pieter-Jan had allemaal lampen in zijn plafond, maar slechts één lamp werkte nog. Iemand zegt dat tegen hem en hij reageert gewoon met 'Schade'. Even later dachten we: ‘Schade’, dat is ook een mooi woord.” En het bleek meteen ook een diepere betekenis te hebben, beaamt Melvin. “Het maken van de plaat was heel intens, zowel tussen ons drie als met Pieter-Jan. Daarbij is wel wat schade geleden in de menselijke contacten. Gevoelsmatig zijn er wel krasjes ontstaan.” Wat volgens Lindy ook weer heeft geleid tot de grote kracht van de plaat. “Er zijn dingen gebroken, maar die zijn ook weer aan elkaar gelijmd. Op een andere manier, waardoor het niet meer perfect is. Maar het misschien wel nog beter werkt.” ‘Schade’ is dan ook iets anders dan ‘stuk’. Stuk is niet meer te maken, schade wel. En dan wordt het net even anders en misschien nog wel beter dan het eerst was.”
Dat album Schade sluit af met een illustratieve song: ‘I Lost My Voice’. Dat is zeker niet toevallig, volgens Lindy. “De plaat had veel vertraging opgelopen, juist ook omdat ik twee zomers geleden mijn stem ben verloren. Dat was echt heel heftig voor mij. Sommigen zijn zelfs daarom aan mij gaan twijfelen, of het ooit nog goed zou komen. Tijdelijk hadden we ook gekozen voor de tapes waar mijn stem eigenlijk slecht was. Nu is het gelukkig weer veel beter en hebben we enkele vocals opnieuw opgenomen. Maar hoe vervelend het ook allemaal is geweest met mijn stem, het heeft ook iets gebracht. Mijn stem is niet meer dezelfde, maar het is meer doorleefd, gevoeliger ook.”
Schade blijkt dan ook de ideale titel. Het drietal van TJE is trots op hoe alles weer gelijmd is. ”Er hangt zo veel emotie rond die plaat, dat hij heel eerlijk en oprecht klinkt. Dat is ook het unieke karakter van onze muziek. Aan elk nummer kleeft wel een beetje pijn. Maar uiteindelijk biedt het ook hoop.” En dat is wat de luisteraar van TJE ook hoort en voelt, zowel live als op de plaat.
Accepteer de 'social' cookies voor deze 'youtube'-embed.
cookie-instellingen aanpassen
TJE stelt SCHADE voor in de AB in Brussel op zondag 26 april.