Ik vraag naar de plannen en ambities voor de wat verdere toekomst, waarop Djai-Mac eerst lachend oppert dat hij naar Mars wil. "Ik wil nog graag als voorprogramma mee met een vette band op tour door Duitsland. In Nederland ben je vrij snel uitgetourd, maar ik heb geen Ziggo Dome ambities. Daar is onze muziek niet voor. Dat moet in een klein, vies, zweterig zaaltje", zegt Cashmyra overtuigend. Hoe ze dit gaan bereiken, hebben ze duidelijk voor ogen. "Mensen willen te hard gaan, en daardoor kappen ze te vroeg. Maar voordeel is; als 90 procent om je heen kapt, behoor jij tot de 10 procent die doorgaat", vertelt Djai-Mac. Maar naast hun doorzettingsvermogen is hun grootste kracht misschien hetgeen wat tegelijkertijd in hun nadeel werkt: eigenheid. "Wat mij het meeste gebracht heeft, is mijn eigen muziek volgen en me realiseren dat dat niet per se op 3fm gaat komen, maar dat er wel een publiek voor is. Je valt op als je niet het tiende rockbandje bent."
Vorige week kwam het nieuwe album Moreel Verwerpelijk uit, waar we op gewacht hebben. Over de titel van het album vertellen ze dat het een keurmerk is dat mensen vanuit hun eigen denkbeeld ergens aan toeschrijven. "Er zijn mensen die mij en mijn levensstijl en muziek moreel verwerpelijk vinden, maar boeie, dat omarm ik gewoon", zegt Cashmyra lachend.
"Misschien vind je het niets, maar dit is wel wat wij maken. Wen er maar aan. Misschien wil je wegkijken, maar uiteindelijk kijk je toch", verkondigd Djai-Mac trots.
Door de muziek van Cashmyra loopt een bloederige rode draad. De inspiratie voor haar teksten, haalt Cashmyra uit gesprekken, films en boeken. De dingen om haar heen gebruikt ze om haar interne gevoel te vergroten. "Ik zoek menselijkheid in monsters en andersom. Bij mezelf en bij anderen. Stiekeme verwijzingen vind ik leuk: zoals Tarantino in zijn film naar andere films verwijst, vind ik dat leuk om in mijn teksten te doen."
