Bokkerÿers maakt van Limburgse geschiedenis keiharde metal
Van corpse paint en moshpits tot het Limburgs volkslied
Vanavond staat er een bijzondere band in de Muziekgieterij. Bokkerÿers is opgericht door Pablo van de Poel, die we natuurlijk kennen van DeWolff. Wie echter bluesy rockklanken verwacht, komt bedrogen uit. Bokkerÿers maakt keiharde metal in het Limburgse dialect, geïnspireerd door de geschiedenis van de Bokkenrijders.
Maar eerst is het de beurt aan GRIT. “Wij zijn GRIT en we maken death metal”, kondigt de frontman aan, en daarmee is de toon meteen gezet. Terwijl hij ons dreigend aankijkt met ogen die zo groot worden dat ze haast uit zijn hoofd lijken te ploppen, wordt duidelijk dat GRIT niet van plan is om vanavond subtiel te werk te gaan.
De band opent met ‘Coniotomy Penetration’, een van de twee singles die GRIT tot nu toe heeft uitgebracht. Het geluid werkt alleen niet echt mee: de zang valt regelmatig weg en als geheel klinkt het aanvankelijk wat rommelig en onsamenhangend. Bij de start van verschillende nummers lijkt het bovendien alsof de bandleden nog even naar elkaar moeten zoeken. Gaandeweg vinden ze gelukkig steeds meer hun ritme en begint het te klinken zoals death metal bedoeld is. De mix blijft verre van ideaal, maar richting het einde laat GRIT wel horen dat er prima materiaal in de set zit. Vooral afsluiters ‘Parasite Paradise’ en ‘Pleasure to Meat You’ blijven hangen.
Op de klanken van Sjef Diederen’s ‘Limburg Allein’ betreedt Bokkerÿers vervolgens het podium. Het nummer fade langzaam weg en maakt plaats voor distortion en gitaren: de opener van het album, ‘D’n Kelk’. De spoken word aan het begin van dat nummer wordt op de plaat verzorgd door, je verwacht het misschien niet, Beppie Kraft. We zijn dan toch een beetje teleurgesteld dat Beppie vanavond niet op het podium verschijnt. Die taak wordt hier overgenomen door frontman Jordan Faber.
Faber is normaal gesproken vooral actief als singer-songwriter en maakt voornamelijk folk, maar laat vanavond horen dat hij ook prima uit de voeten kan als frontman van een metalband. Ook qua uiterlijk is hij een opvallende verschijning. Terwijl de rest van de band corpse paint draagt, staat Faber als enige zonder schmink blootvoets en in een korte broek op het podium.
Bokkerÿers put uit behoorlijk wat verschillende hoeken van het metaluniversum. Black metal, thrash en de meer klassieke heavy metal: het komt allemaal voorbij. Op papier zou die combinatie gemakkelijk wat stereotiep kunnen worden, maar live werkt het verrassend goed. De muzikanten zijn sterk en de riffs van Pablo van de Poel zijn natuurlijk spot on.
Ook het enthousiasme spat van het podium. Van de Poel staat tijdens het eerste nummer al tussen het publiek te spelen en bij ‘Jaobik (Volksleed)’ volgt Faber zijn voorbeeld. Het duurt even voordat het publiek echt loskomt en de eerste serieuze moshpit ontstaat, maar wanneer Van de Poel het Limburgs volkslied inzet, wordt er massaal meegezongen en gaat de zaal alsnog volledig aan.
Ook bij Bokkerÿers is het geluid niet altijd even strak. Hier en daar klinkt het wat rommelig en de drums staan relatief zacht in de mix, waardoor de breakdowns soms net wat intensiteit missen. Dat is jammer, maar muzikaal blijft het optreden zeker overeind. Bovendien is er genoeg te zien. Faber geeft zich volledig, rolt over de grond en Van de Poel spuugt een rode vloeistof de lucht in. Of het rode wijn is of een capsule met nepbloed, weten we niet helemaal zeker. Het is allemaal behoorlijk over the top, maar precies daarom werkt het.
Aan het einde van de set vertelt Faber dat hij eigenlijk helemaal niet zo goed bekend is met de geschiedenis van de Bokkenrijders. ‘Ongenaeslik Ziek’ blijkt voor hem een heel andere inspiratiebron te hebben: zijn ex met borderline. Een luide “Fuck you” volgt. Haar naam laten we hier verder maar buiten beschouwing.
Na krap 55 minuten komt er met dat nummer een einde aan het optreden. Dat Bokkerÿers indruk heeft gemaakt, blijkt na afloop uit de lange rij mensen bij de merchstand die de plaat willen kopen. De band zet vanavond een bijzonder vermakelijke en overtuigende show neer. En voor een project dat nog heel nieuw is, voelt Bokkerÿers nu al als veel meer dan een leuk uitstapje van Pablo van de Poel.
