Baroeg herrijst als een feniks uit de sloop
Een nieuw hoofdstuk met vertrouwde ziel – maar nog geen volle zaal
Als een feniks uit de as herrezen (of eigenlijk uit de sloop) staat het nieuwe gebouw van Baroeg aan de Spinozaweg in Rotterdam-Lombardijen. Ergens tussen het Zuiderpark en Ahoy verrijst een opvallend pand dat met zijn hoekige lijnen iets wegheeft van een moderne kerk. Misschien is dat geen toeval. Wie het gebouw binnenstapt, ziet genoeg knipogen naar het verleden: een subtiele minischrijn met nieuwsartikelen, concertfoto’s, en zelfs een gipsen drakenkop herinnert aan een rijke historie van het Rotterdamse metalinstituut.
Verder oogt alles fris en nieuw. Een bar met rode marmerlook, eigenlijk twee: in de zaal en in het café. Dat laatste mag nog wel iets meer aangekleed worden. Spiegeldeuren voor een snelle check, nette toiletten en een hele rij aan kluisjes maken het praktisch. De zaal is ruim, het podium hoog. Op de vloer plakt een sympathiek detail: een afbeelding van een rockende rolstoelbezoeker. De rolstoelplek blijft zo vrij, althans dat hoop je. Wie om zich heenkijkt, ziet verschillende zitblokken om op neer te strijken, ook bovenin de zaal.
Het oogt nieuw, het ruikt nieuw. En de verwachtingen zijn hoog. Ramvol uitverkocht staat die ochtend nog met grote letters op de website. Maar waarom voelt het dan toch wat leeg? Ligt het aan de extra driehonderd plekken die het pand opeens moet vullen? Een lichte overschatting misschien. Okay, fair. Er waren al meerdere softopenings, niet alle bands komen uit de regio en de zon schijnt uitbundig. In de wandelgangen klinkt bovendien dat maandag een interessanter programma wacht. Heeft de programmering het momentum van de opening ondergraven?
Met een spiekbrief en lichte zenuwen (niet gek na een slopend traject van twee jaar) opent Raimon Leeuwenburg officieel de deuren. Hij bedankt vrijwilligers, medewerkers, collega-podia en -festivals, de gemeente, leveranciers, ontwerpers en alle andere betrokkenen. Ook de hechte community van Baroegianen krijgt een welverdiende shout-out. ‘In de coronatijd zagen we wat er gebeurt als de deuren sluiten en er geen alternatief is. Dat wilden we voorkomen. We bleven gelukkig verbonden met dank aan onder andere Soundville, Rotown, Maassilo, V11 en de Beuk’, zegt hij. Ook de wethouder van Economie en Horeca krijgt het woord en eindigt met een optimistische noot: ‘Mooi dat jullie allemaal Baroeg dragen. Al 45 jaar lang, en goed voor nog zeker 50 jaar.’
De lintjes zijn geknipt: tijd voor muziek.
De eer om de dag écht te openen is aan Red Night, een piepjonge meidengroep en winnaars van het showcase- en coachingstraject Rock Central in Soundville. Deze vier sympathieke meiden hebben nog wat podiummeters te maken, maar scoren moeiteloos in energie. Hun alternatieve rock is catchy en zit goed in elkaar. Het is niet per se iets nieuws onder de zon, maar als opener is het erg effectief. En tegen het einde loopt er toch nog iemand weg met een setlist onder de arm. Cute.
Daarna is het de beurt aan Bad to the Bone, die het tempo opvoeren met rechttoe rechtaan rock. Nummers als 'Pretty Promises' passeren, en de bassist met zijn opvallende hoed en de veelvuldig ingezette mondharmonica geven de set een herkenbare smoel. Soms leunt het wat zwaar op dezelfde formule, maar eerlijk is eerlijk: het werkt. Waarom sleutelen aan een winnend concept?
Frontman merkt halverwege zelf droog op: 'Ik dacht dat het uitverkocht was.' Een rake observatie, want hoewel het later op de dag wel iets drukker wordt, blijft het verschil met een echt volle zaal merkbaar. Alsof een deel van het publiek toch liever nog even op het zonnige terras blijft hangen.
Asrai brengt vervolgens een totaal andere sfeer. De band dompelt de zaal onder in duistere, atmosferische klanken en laat horen waarom ze al jaren een gevestigde naam zijn binnen de Nederlandse gothic en dark rock.
Ook Reinkaos kiest voor sfeer, letterlijk en figuurlijk: wierook kringelt door de ruimte terwijl de band hun set speelt. Het draagt bij aan een bijna rituele intensiteit die goed past bij hun sound.
De dag eindigt met een reeks heavy-metal anthems. Rock of Ages zorgt voor een flinke dosis herkenning en nostalgie met fijne klassiekers. Niet alles verloopt vlekkeloos. Een piepprobleem met de gitaarversterker lijkt even roet in het eten te gooien maar wordt ruimschoots goedgemaakt. Een strakke uitvoering van 'Cold Sweat' van Thin Lizzy levert een overtuigende gitaarsolo op. Later volgt een aan Baroeg opgedragen versie van 'Home Sweet Home' van Mötley Crüe, die zichtbaar aankomt bij het publiek.
Misschien was het niet op elk moment ramvol. Maar wat overeind blijft, is het belangrijkste: Baroeg is terug. Groter, nieuwer, maar nog altijd geworteld in dezelfde gemeenschap. En als deze openingsdag iets laat zien, is het dat die ziel nog springlevend is.
