In ‘The Freak Show’ smelten even later akoestische en elektronische elementen samen met de diepe stem van Moss, terwijl zwaardere rockpassages de dynamiek versterken. Dit nummer gaat naadloos over in het instrumentale ‘Landlocked’, een rustpunt in de duistere set. Misschien wel een van de donkerste nummers van de avond is ‘The Weight of the World’, waarin Moss’ persoonlijke worstelingen voelbaar worden. Met teksten als “Save me / 'Cause I'm in a sea of beings / And there's no deny / The waves are holding me under” weet hij het publiek te raken.
Aan het einde van de reguliere set worden ‘Angelic’ en ‘Dreams’ gespeeld, oudere nummers die op album door een gastzangeres worden gezongen. Vanavond klinken deze songs echter steviger en voller dankzij de stem van Moss. Het is mooi om te zien dat de band kiest voor alternatieve uitvoeringen en minder voor de hand liggende nummers.
In de toegift komt het prachtige ‘Paranova’ voorbij, misschien wel hét bekendste nummer van Antimatter. De opbouw, de fragiele intensiteit van Moss’ stem en het indringende refrein “You’re on your own” bezorgen het publiek een laatste keer kippenvel. Het theater wordt volledig stil, duidelijk onder de indruk van de muziek, voordat de band een staande ovatie krijgt. Met een perfecte balans tussen zwaar en breekbaar, donker en licht, laat Mick Moss zien waarom Antimatter al 25 jaar een unieke plek in de muziekwereld inneemt.
Moss is een man van weinig woorden, maar zo nu en dan richtte hij zich vanavond tot het publiek. Met een vleugje humor zei hij: “This tour is basically about 25 years of me complaining.” Laten we hopen dat zijn mooie klaagzang voorlopig nog niet voorbij is.
