Alle hobbels richting extase met De Baron
Achtkoppige band zet Paradiso bijna de hele avond in beweging
Vrijdagavond 1 mei kent een uitverkochte Kleine Zaal van Paradiso. In de rij voor de ingang is al voelbaar dat het een bijzondere avond is. In hetzelfde gebouw staat in de Grote Zaal Danny Vera, terwijl in de Kleine Zaal De Baron aantreedt. Eén rij, één deur, meerdere verwachtingen tegelijk. Het is misschien om te lachen, maar niemand hoeft het uit te leggen. Binnen splitst de avond zich vanzelf.
Te klein
Bijna geruststellend in eerlijkheid
Bij De Baron voelt het podium eigenlijk te klein nog vóórdat de eerste noot is gespeeld. Acht man op een relatief smalle plank hout, blazers tegen gitaren, lichamen tegen elkaar. Door de drukte is de drummer nauwelijks te zien; je hoort hem wel genadeloos doorduiken. Dat is genoeg. Vanaf hier wordt het dringen. Op het podium, in de zaal, in de hoofden.
Ze openen met Tik Tak De Tijd, vers van het op 13 maart verschenen album Baalbek. Meteen spanning. Meteen beweging. Daarna Cowboy. Alsof het publiek nog één keer de kans krijgt om niet volledig mee te gaan. Niemand benut die optie.
Zanger Pascal van Hulst verwoordt halverwege de set feilloos waar we naar staan te kijken: ,,Veel liedjes over de dood en alles wat kut is, verpakt in een feestelijk jasje.” Het is bijna geruststellend in zijn eerlijkheid. De Baron maakt muziek waar je op lacht, danst en duwt, terwijl de onderlaag langzaam aan je knaagt.
Hobbels en kuilen die uiteindelijk leiden tot het graf
Iedereen wint
Bij Suikerprofeet wordt het beeld scherper. ,,We hebben een lied geschreven over alle hobbels en kuilen die uiteindelijk leiden tot het graf”, vertelt Pascal. De zaal beweegt door, alsof dat graf voorlopig nog even uitgesteld mag worden. Hier wordt de dood niet verzwegen, maar ingehaald door trompetten.
Dat die woede niet alleen naar binnen is gericht, maar ook naar buiten, blijkt bij de titeltrack Baalbek. Pascal zegt het zonder nuance: ,,Dat je een puinhoop maakt van je eigen leven, prima. Maar een puinhoop maken van iemand anders leven, zoals vele politieke leiders, maakt me toch boos”. Dus schrijven ze daarover een liedje. Op dat moment verandert de halve zaal in een moshpit. Lichamen vliegen, voeten verliezen richting, iedereen wint.
Van rust naar feestelijke chaos
Crowdsurfers geven kleur in slotstuk
Dan schakelt De Baron terug. Voor Verlangen neemt de bassist/zanger ruim de tijd voor een monoloog over gemis, zoeken, willen. Wat volgt, is geen gimmick, maar theater. Hij zakt op zijn knieën en kruipt door de zaal, op zoek naar zijn verlangen: de gitaar van de gitarist. Die zet het op een lopen en rent door de hele Kleine Zaal, zijn gitaar hoog boven het hoofd. Een kat‑en‑muis‑spel door mensen, zweet en bierlucht heen. Tot de bassist hem grijpt, schreeuwend, hijgend. Verlangen gevangen. Voor even.
Daarna is het volledig los. Bij Aap (van BEJJEBANG) verschijnt een verklede aap — iemand uit het publiek — op het podium. Zonder uitleg zingt hij mee: ‘ik ben een aap’. De zaal ontploft. Chaos wordt collectief bezit. Crowdsurfers vliegen over hoofden. Een opblaasdonut duikt op. De Kleine Zaal verandert in een feestende chaos van guerrilla‑brass, punk, balkan, rock en alles daartussen. De Baron doet wat ze altijd doen: liefdevol anarchisme bedrijven met een energie die geen ruimte laat voor stilstand.
Ze eindigen met Flauwekul. Op het exacte moment dat de laatste noot klinkt, wordt de opblaasdonut vanuit het publiek richting podium gegooid. Hij landt precies om de microfoonstandaard. De zaal schreeuwt zijn laatste rest eruit. Er zitten veel hobbels en gaten op de weg naar het graf. Vanavond zijn deze massaal gevierd. En heel even lijkt het alsof iedereen er samen overheen is gesprongen.