De zachte weemoed van Pitou landt in de Tolhuistuin
De liefde voor doordachte songs
Afgelopen woensdagavond 8 april speelt de Amsterdamse zangeres Pitou een thuiswedstrijd in de Tolhuistuin. Als support act opent de Belgische zangeres Uwase. Het wordt een avond waarop de liefde voor doordachte en tegelijkertijd warme songs duidelijk wordt omarmd.
Uwase staat sterk in haar schoenen
Smaakvolle indie-nummers
De uit Brussel afkomstige Uwase betreedt voor het eerst een Amsterdams podium. Ze begint wat schuchter, maar wint al snel aan overtuiging. Galant gekleed in een zomerjurk met stevige lakschoenen staat ze letterlijk én figuurlijk stevig in haar schoenen. Alleen met haar gitaar speelt ze moeiteloos een reeks sterke, smaakvolle indie-nummers.
Tussendoor vertelt ze hoeveel ze te danken heeft aan haar familie, die haar heeft gesteund bij het naar buiten brengen van haar muziek. In België heeft ze daarin al flinke stappen gezet. Ze wenst jonge muzikanten in de zaal hetzelfde toe: de sprong durven wagen. Haar zelfvertrouwen blijkt wanneer ze aangeeft hier graag volgend jaar terug te keren, ditmaal met haar bassist en drummer.
Pitou speelt met verwachtingen
Spanning is in de lucht
Bij haar opkomst stelt Pitou het begin van het openingsnummer Jewelry speels uit. Ze kijkt guitig het publiek in, maakt oogcontact en neemt de tijd om de zaal te verkennen. Vervolgens zingt ze vrijwel onafgebroken drie nummers achter elkaar. In het tweede nummer, Too Good to Go, opent ze met een licht gezongen ‘hello’. Het publiek moet even wennen aan deze ongebruikelijke start. Pitou zet daarmee direct de toon: verwacht het onverwachte, dat is de cadans van de avond. Ze speelt met verwachtingen, maar weet telkens weer op het juiste moment terug te keren naar de kern.
Tweede album ‘P2’
Muziek als entiteit
Pitou heeft een paar weken geleden haar tweede album P2 uitgebracht. Ze vertelt hoe het tot stand is gekomen en hoe muziek voor haar een manier is geworden om met moeilijke momenten om te gaan. De zachtheid die ze daarvoor nodig heeft, vindt ze in het componeren en musiceren. Daarom zat er tijd tussen haar vorige album Big Tear (2023) en P2 (2026). ,,Muziek werd een entiteit in mijn leven die al tien jaar lang mijn vragen en weemoed zachtmoedig in ontvangst neemt”. Het resulteert in een jaar van experiment en samenwerking. Ze beschrijft hoe haar relatie met muziek daardoor ‘meer 3D’ is geworden.
Tijdens het optreden speelt ze een groot deel van de nieuwe nummers. De songs van P2 hebben een duidelijke gelaagdheid, met rijke instrumentatie, maar laten ook ruimte voor stilte. Uiteindelijk draait alles om haar stem: geschoold, veelzijdig en expressief. Soms lijkt ze even te verdwalen in een nummer, maar juist dat draagt bij aan de charme. Ze wordt daarbij ondersteund door de zang van bassiste Jasja Offermans en toetseniste Lieke Heusinkveld; af en toe voegt ook drummer Mischa Porte zich vocaal bij hen. Het zorgt voor extra spanning en dynamiek. Als luisteraar heb je soms het gevoel in een sprookje te zijn beland, alsof je kijkt naar dwarrelende sneeuw of opwaaiend zand. Of je wordt meegezogen in een dromerig beeld, zoals in het nummer Fish: ‘Underwater they look at my plastic line, with disgust in their tiny eyes.’
Performen als essentieel onderdeel
Handen vormen een belangrijk element
De aankleding van de show is sober, niet meer dan het verlichte P2-symbool achter haar. Maar alle aandacht gaat naar Pitou. Niet alleen vanwege haar zang, maar ook door haar expressieve en vrije manier van bewegen. Ze gebruikt de ruimte volledig: beweegt intens over het podium en keert steeds terug naar de microfoon. Haar lichaam lijkt niet stil te kunnen staan. Soms veegt ze haar mond af met haar elleboog, haar ogen glinsteren: ze geeft zich volledig, maar straalt ook zichtbaar plezier uit.
Haar handen spelen een opvallende rol in haar expressie. Ze knijpt erin, alsof ze zichzelf wil bevestigen: ‘Ik sta hier’. In nummers als To Do What en Empty Hands bezingt ze die lichamelijkheid expliciet (“I don’t know what to do with my hands”). Het werkt ontroerend en maakt haar optreden des te menselijker. Het publiek volgt aandachtig en laat zich volledig meevoeren.
Nieuwsgierigheid als basis
Vakmanschap in componeren staat centraal
Het is altijd riskant om te zeggen dat een show nog niet ‘af’ is. Hier staat immers vakmanschap in componeren en uitvoeren centraal. Toch is het voorstelbaar dat Pitou nog ideeën heeft om haar performance verder te ontwikkelen en uit te breiden.
Accepteer de 'social' cookies voor deze 'spotify'-embed.
cookie-instellingen aanpassen
Die ruimte lijkt ze zichzelf ook te gunnen. Haar nieuwsgierigheid en openheid vormen de basis voor verdere groei, als zangeres én performer. Haar muziek nodigt niet alleen uit om te beluisteren, maar juist ook om live te ervaren. Met nieuwe optredens gepland in het najaar van 2026 lijkt dat een logische volgende stap.