Aftersea brengt jammen naar de duinen
Dune Sessions doet recht aan zijn naam in strandhuis hito
Normaliter vindt de jamsessie iedere derde donderdag van de maand plaats in het GR8 theater van PAARD, maar voor festival Aftersea maakt Dune Sessions een uitzondering. Dune Sessions verhuist eenmalig naar strandhuis hito. De jamsessie is een samenwerking tussen het Koninklijk Conservatorium Den Haag en OSHI, het Nederlandse platform dat muzikaal en creatief talent binnen de r&b, soul, jazz en hiphop bij elkaar brengt voor samenwerking en ontwikkeling. Met deze editie van Dune Sessions bundelen diverse Haagse culturele en muzikale entiteiten hun krachten voor een unieke ervaring.
Bij binnenkomst heerst er een chaotische sfeer. Terwijl de meeste dinergasten nog rustig van hun eten genieten, stromen de eerste muziekliefhebbers voor de Dune Sessions binnen. De instrumenten zijn in het midden van het strandhuis opgezet, waar het publiek zich omheen verzamelt. Het is een beetje ongemakkelijk proppen. Er worden nog snel wat stoelen bijgeschoven en een aantal mensen neemt plaats op de vloer. Host Damaris verschijnt uit de menigte, waarna zij iedereen welkom heet en de avond van start gaat.
Daarna stappen de leden van M’BASSY (uitspraak: embassy) achter hun instrumenten. Het gezelschap trapt af met een vlot spel in mineur. Op de contrabas speelt João Fontenla duistere tonen die worden opgevangen door de melodieuze klanken van de saxofoon. De band blijft niet te lang in deze schaduw hangen en betreedt met het volgende nummer een lichtere omgeving. Ondanks dat pianist Max Kuitems zijn handen driftig over de piano heen beweegt, voelen de toetsen subtiel en bescheiden. Saxofonist Alberto Rodriquez speelt met zijn saxofoon rechtstreeks op het publiek in.
Door het optreden loopt een rode draad van georganiseerde chaos. De muziek varieert van groots en meeslepend naar kalme ballades. Deze dynamiek leeft ook binnen de nummers, wat een zekere onvoorspelbaarheid creëert in de muziek. Hierin is hun nieuwe single 'don't worry about it’ exemplarisch. De band neemt op speelse wijze risico’s met contrastrijke overgangen binnen het nummer en een opzwepende contrabassolo. Na afloop trekt host Damaris een onmiskenbare conclusie: ‘That was delicious’.
Na een korte pauze neemt de Amsterdamse singer-songwriter en producer TOS het stokje over. Vanaf het eerste nummer beweegt hij met een indrukwekkende hoeveelheid controle van de hoge naar de lage registers van zijn stem. Meteen is duidelijk: TOS ademt soul.
TOS is niet alleen comfortabel met zijn vocalen, maar ook met zichzelf. Tijdens het zingen beweegt hij vrijelijk, wat organisch overkomt. Iedereen is zichtbaar onder de indruk en volgt enthousiast elk verzoek om te gaan staan, dansen of zingen. De uitwisseling tussen TOS en het publiek vult het hele strandhuis met een aanstekelijke energie.
Ook de band voelt deze energie. Drummer Kasparas Petkus draagt de band met hoge tempo’s, en breekt uiteindelijk los in een ruige drumsolo. Gitarist Johnny Biner komt moeiteloos mee en kiest zijn momenten om uit te blinken als een echte virtuoos. In het nummer ‘Colorblind’ staat de bas op de voorgrond. Met de strakke grooves van Rico Nacinelli is het lastig stilstaan. Dit sensationele optreden claimt de positie als main act, boven de jamsessie.
TOS start de jamsessie met een schitterende interpretatie van D’Angelo’s ‘Lady’. Het duurt daarna niet lang voordat vanuit het publiek mensen naar voren treden die de groove voortzetten en doorontwikkelen. Muzikanten putten uit neo-soul, jazz en r&b, en vermengen het tot iets unieks. Damaris geeft op charmante wijze structuur aan de jam en schittert zelf even als performer. De overgang naar nieuwe samenstellingen gaat soms wat abrupt, maar fijn is wel dat hierdoor iedereen de kans krijgt om aan deze jam bij te dragen. Na deze avond is ieders muzikale geest zo vervuld, dat onvoldaan naar huis keren geen optie is.