Aankomende Friese acts etaleren zichzelf tijdens Kleine Poproute
Eerste editie succesvol en een bevestiging van lokaal talent
Op donderdagavond staat de Leeuwarder binnenstad in het teken van De Kleine Poproute, een nieuw concept van Friesland Pop. Je zou het indirect de opvolger van 'Freeze on Friday' kunnen noemen, waarmee Friesland Pop in het verleden ook de Friese hoofdstad overnam. Hoe dan ook: het is goed dat dit concept nieuw leven wordt ingeblazen. Jonge Friese artiesten krijgen de kans zich te presenteren aan het Leeuwarder publiek, en op meerdere, veelal unieke plekken in de binnenstad is livemuziek te beluisteren.
De Kleine Poproute in Leeuwarden is onder meer de finale van het eerste seizoen van de Kleine Tour van Friesland, dat op zijn beurt ter vervanging van de Kleine Prijs van Fryslân is opgezet. Fries, veelal jong talent toert door heel Friesland en speelt op alle denkbare uithoeken van de provincie, maar nu zonder wedstrijdelement. Met de Kleine Poproute, waarbij de line-up is aangevuld met een aantal andere Friese acts, komt er een einde aan seizoen 2026. Verspreid over de hele stad is er deze avond livemuziek, van de Oldehove tot Paddy O'Ryan en van Mukkes tot The SainT, waar het festival zijn aanvang vindt.
Het is aan de mannen van Drowning in Lakes om dit te doen. De band maakt een aangename mix van post-hardcore en emo. Aan het roer staat Johan Jager, bekend van J. Hunter en vele andere projecten die hun oorsprong vinden in het collectief 8501Indie. Ook deze avond zien we daar veel bekende gezichten, vooral van gelauwerde muzikanten. We zijn getuige van een rauwe en harde set, waarbij de vocalen niet altijd toonvast zijn, maar zolang het hard klinkt, is het prima! Dat is ook enigszins inherent aan de nummers. Muzikaal staat het als een huis; al met al een prima kick-off van deze eerste editie van de Kleine Poproute. (TV)
Een fluwelen stem met een scherp randje galmt door de Oldehove. Brighid maakt muziek in de hoek van de indie folk, maar dan met een emo-twist. Tussen de nummers door neemt ze ruimschoots de tijd om die op prettige wijze aan te kondigen. Zo vertelt ze voor het nummer 'Muizen' dat de inspiratie daarvoor kwam van de muizenvriendjes die haar kamer op een dag kwamen vergezellen. Hoe ze dat weet te verpakken in haar magische manier van zingen, is absoluut een kunst. (MdZ)
"Lekker eigen, toch herkenbaar, lekker rock" horen we vanuit het publiek. The Overdraft weet Mukkes deze avond in te pakken. Een vertrouwde naam in de Leeuwarder stee, maar de dames en heren laten hun rock de laatste tijd ook buiten de stadsgrenzen galmen. Het is nog maar de vraag of de cafés in Donkerbroek en Heerenveen nog bestaan, want als deze band het dak er eenmaal afblaast, blijft er van het bouwwerk weinig over: een show die blijft hangen. (MdZ)
Singer-songwriters, veelal vrouwen, die gevoelige en persoonlijke Nederlandstalige liedjes brengen, liefst met een snik in de stem, domineren momenteel de hitparades. Het is bijna de norm geworden in het Nederlandse poplandschap, met als gevolg dat het allemaal wel veel van hetzelfde is. Zo niet WEL MOED: ook zij is singer-songwriter en bedient zich van de Nederlandse taal, maar haar muziek is net even anders. Noem het electropop of bubblegum indie. Ook haar teksten zijn uit het leven gegrepen en ook bij haar verloopt niet alles van een leien dakje, maar wel zonder geveinsde emotie, WEL MOED komt er wel weer bovenop: met haar zelfverzekerde en krachtige uitstraling sijpelt er altijd een soort van hoop door in haar nummers, vol overtuiging en authenticiteit. Waar het instrumentarium nu nog uit een doosje komt, zouden we WEL MOED graag eens zien met live muzikanten. 'Avond naar de Nacht' wordt samen met zangeres Amy Misty op het podium geroepen. Als laatste horen we 'Handen van Goud', een heuse banger en oorspronkelijk ook een duet, maar ook solo weet de zangeres het publiek behoorlijk op te hitsen. Een passende afsluiter van een goed optreden.
Het gaat goed met The Frollicks. De band bestaat nog niet zo lang, maar heeft in korte tijd veel gespeeld en aan populariteit gewonnen. Het is een exponent van de nieuwe stroom punkbands uit de Friese hoofdstad, want punk leeft in de provincie! Dat Leeuwarden inmiddels te klein is voor The Frollicks is wellicht wat voorbarig, maar dat The SainT te klein is voor de band, blijkt wel uit de enorme toeloop op deze show: de t-shirtwinkel in de Sint Jacobstraat puilt uit! De band ragt zich binnen een half uur door de set, waarbij zelfs 'Poep in je Hoofd', de Nederpopklassieker van de Raggende Manne, voorbijkomt. Het prijsnummer wordt gewaardeerd en hard meegebrult, maar ook voor het eigen werk draaien de fans hun hand niet om.
Een Ierse bar, een akoestische gitaar, een bos krullen en natuurlijk: een mondharmonica. Dit is Piter. Met zijn nieuwe EP 'Chameleon' levert hij in samenwerking met Studio Bootjevaren een uiterst persoonlijk werk af. Eerder dit seizoen was hij al te gast bij Happy Hour FM om uitgebreid over deze release te vertellen. In het Nederlands én Engels treft de 21-jarige zanger exact de juiste snaar, met herkenbare verhalen over opgroeien, de weg kwijtraken en familie. Aftrappend met zijn gitaar in de huiselijke setting van Paddy straalt hij vertrouwen uit. Zodra zijn vingers de snaren raken, vertraagt de tijd en blijft alleen de breekbare essentie over. Het geroezemoes in de pub vervliegt niet meer, maar vloeit organisch over in de klanken. (MdZ)
Miame Wie wil wegdromen, kan luisteren naar Miame, het duo van Jasmijn van Roessel en Jimi Meijeringh. Jimi verzorgt de muzikale ondersteuning op gitaar en achtergrondzang. Hun 'genre' is een warme mok chocolademelk in mensenvorm, en dat maken ze absoluut waar. De ongefilterde teksten verbinden met anderen en bevatten lessen voor onderweg. Dat levert pure nummers op zoals 'Verdoofd': "Dat klinkt negatief, maar dat is het niet," licht Jasmijn toe. Door oprecht oogcontact komt het zonder schroom binnen en is de Oldehove omgetoverd tot een boek waarin Jasmijn en Jimi de bladzijden mogen zijn. Tussen de nummers door draagt ze spoken word-teksten voor die vloeiend aansluiten op het geheel van de set. In de afsluiter 'Gewoontjes met jou' vertelt ze hoe fijn het is om simpelweg jezelf te zijn bij een ander: "Jij laat mij het gedicht zijn, ik was dichter voor te lang." (MdZ)
Drôvich, de drie mannen uit Dokkum, brengen geen rustig opwarmertje: ze draaien er niet omheen en vallen meteen met de deur in huis – Mukkes! Het trio mengt blackmetal met death- en thrash-elementen. Melancholische melodieën worden gemengd met loeiharde riffs en schurende gutturale uithalen. Mukkes is voor Drôvich slechts de aftrap van het weekend; twee dagen later vliegen ze er namelijk alweer vol in bij Het Bolwerk in Sneek. Nieuwsgierig geworden? Check vooral ook hun nieuwste single 'Sinne'. (MdZ)
Voor dit optreden speelt VONK haar liedjes in een semi-akoestische setting, nog altijd met twee enthousiaste frontvrouwen met matchende stemmen. Hun Nederlandstalige (power)popliedjes vinden gretig aftrek in de goedgevulde Nozem en de Non. De uitstraling van de dames en hun onderlinge interactie zijn aanstekelijk; duidelijk is te zien dat deze band plezier heeft in het maken van muziek. Het publiek gaat er vrolijk in mee. Uiteraard komen de singles 'Neem me Mee' en 'In Mijn Hoofd' van begin deze zomer ook voorbij. De vonk slaat over en dat maakt dit optreden tot een succes. (TV)
Hierna maken we een uitstapje naar Paddy O'Ryan, waar Jeffrey and the Dirty Dog hun aangename outlaw-country-klanken over het publiek uitstrooien (Johnny Cash' optreden van plaat in de San Quentin-gevangenis moet een inspiratiebron van de band zijn geweest). Met een vleugje americana, afgemaakt met een snufje folk: dit doet het altijd goed in een Ierse pub. Hoewel het altijd vechten is tegen de (vocale) elementen, blijven singer-songwriter Jeffrey van Warmerdam en zijn Dirty Dogs overeind en verzorgen ze een prima optreden. Muziek die het overal goed doet, op zo goed als alle (speel)plekken. (TV)
In de prachtige vintagewinkel Nozem en de Non brengt singer-songwriter Amy Misty (Amy Sloterwijk) een bijna psychedelische energie teweeg, versterkt door een meeslepende gezichtsmimiek. Haar geluid beweegt rauw tussen psych-pop en alternatieve indie. De eerste twee nummers die ze speelt, afkomstig van haar nieuwe EP 'Nostalgie zal mijn dood zijn', hebben een energieke toon. Ze laat echter veelzijdigheid zien: ze regisseert de zaal en herpakt de rust met een simpel verzoek: "Jullie mogen gaan zakken, op de grond gaan zitten." Het zittende publiek luistert aandachtig naar haar eerlijkheid over ouder worden: "dacht ik toen maar meer aan later". De passage over haar ouders zegt alles: "Want fantasie was de heerser, ver boven m'n angst, moest nog zoveel gaan leren, dus mijn ouders bedankt." Even ademt de zaal in, om daarna uit te barsten in applaus. (MdZ)
Doutsen (Oostenveld) vormt het slotstuk van de galmende klanken die deze avond door de Oldehove mogen drijven. Haar eigen Nederlandstalige nummers hebben een indie-folkgeluid, met persoonlijke groei als rode draad. Solo op akoestische gitaar zet ze de toon, waarna een tweede gitarist haar komt versterken. Spelvreugde straalt van het podium af als ze een Friese cover van 'Paris, Texas' inzet – een nummer waar S10 haar mee inspireerde. In haar eigen werk vallen tekstuele pareltjes op. Zo zingt ze: "Als we alles zo zeker zouden weten, zouden we ons dan niet te snel vervelen?", waarna 'Kijk mij nou' aansluit met de vraag: "Ik laat mezelf kennen, dat is toch niet erg?" Niet erg? Dat maakt het juist zo mooi. (MdZ)
Een stuk ruiger gaat het eraan toe bij Matig, aan de andere kant van de Leeuwarder binnenstad, in Mukkes. De Leeuwarders brengen een tegendraadse, maar verfrissende soort postpunk ten gehore; de teksten zijn maatschappijkritisch en gaan over vervreemding en wantrouwen jegens de (hedendaagse) maatschappij. ze doen hun naam weinig tot geen eer aan. Het muzikale geheel staat als een huis, tot groot genoegen van de toeschouwers. Matig heeft inmiddels twee singles uit, 'I'm The Lord' en 'Lumber Party', uiteraard passeren deze ook de revue, en wie dat gemist heeft kan dit thuis nog even terugluisteren. (TV)
In vintagewinkel Nozem en de Non brengt Samija een vrolijke energie met haar veelzijdige Engelstalige stem en brede lach. Een tikkeltje verkouden, en toch staat ze er vol overgave! Gegarandeerd zou Tinkerbell fan zijn van Samija: met haar aanstekelijke magie krijgt ze de hele zaal moeiteloos aan het dansen. "Applausje voor jezelf, het meest enthousiaste publiek dat ik tot nu toe heb gehad!" roept ze. Midden in de dynamiek vertraagt de set voor een eerbetoon aan haar pake, een kippenvelmoment dat de winkel overneemt en de vrolijkheid op slag omzet in een voelbare rust. (MdZ)
SLATT brengt vanavond een stevige dosis blues en swamp rock naar Mukkes, dat rauwe, lo-fi en sfeervolle subgenre van de rootsrock uit het einde van de jaren zestig. Friesland is inmiddels bekend terrein voor de dames en heren, en vanavond slaat hun unieke geluid in Mukkes in als een bom. De zangeres maakt het compleet met een stem die even zuiver als rauw en schurend klinkt; een geluid dat je niet snel ergens anders hoort. Ze stralen samen volop, al schijnt de zon niet, want op het podium leeft de frontvrouw zich helemaal uit met gitaar én zonnebril op haar hoofd. Vooraan ontstaat een kleine moshpit die de hele show blijft bestaan, al helemaal als ze bij het nummer 'Cigarettes and Alcohol' roept dat alle mannen naar achteren moeten en de vrouwen vooraan! Dat gaat moeiteloos over in een fijn en eigenwijs nummer over Friese meiden. De vijfkoppige band heeft ook nog ontzettend goed nieuws: volgende week duiken ze de studio in om nummers op te nemen, dus binnenkort kunnen we er thuis ook van meegenieten! (MdZ)
Als afsluiter van de prachtige avond staat YouYouri daar: met een overdosis energie, een unieke beat en de vibe van een doorgedraaide kermis op MovieStarPlanet. De teksten zijn absoluut creatief, en hij zoekt volop contact met de zaal! Tussen oproepen als "Schoppen met onze benen, niet op elkaar alsjeblieft" en "We gaan op de grond liggen!" houdt de band het publiek lekker bezig; de sfeer blijft heerlijk sympathiek, licht chaotisch en vol gastvrij karakter. Een herkenbaar deuntje doet je even twijfelen of iemand gebeld wordt, maar het blijkt in de song te passen. Voor het publiek vooraan geeft die heerlijke wanorde juist extra brandstof. (MdZ)
