Zoekresultaten

The Influences lanceert een muzikale ode aan Michiel Flamman, beter bekend als Solo. Naar aanleiding van zijn ernstige ziekte ontstond het idee om hem een hart onder de riem te steken met muziek. Twaalf vrienden en bewonderaars coveren liedjes van Solo als eerbetoon aan zijn werk en invloed: ‘Solo, by other people’.

Rafaël Roos, beter bekend als Raffie de Driver, was afgelopen zomer overal te zien terwijl hij officieel nog geen nummers op zijn naam had. Ook ging zijn interview bij Omroep West behoorlijk viraal: Waar komt deze nieuwe artiest vandaan? En hoe gaat hij nu al zo hard?

Het is inmiddels geen wet van meden en perzen meer dat nieuw releasemateriaal alleen op vrijdag wordt gepresenteerd. Op deze donderdag doen Sneurf en Lemon daar niet aan mee. Eerstgenoemde band begint aan hun muzikale avontuur en Lemon hoeft niets meer wijs te worden gemaakt. Overigens werken beide bands wel vanuit Amsterdam.

Waar de dag ervoor de gebaande paden worden verlaten, geldt dat niet voor Melanie Ryan en BEL die hun nieuwe materiaal op vrijdag uitbrengen. Datzelfde geldt ook voor Raoul & The Wisemen die een opvolger heeft voor ‘Tell Me’. Allen komen met een opvolger van werk dat ze eerder dit jaar hebben uitgebracht. Country, Nederlandstalig en moderne melancholische popmuziek met een hoopvolle ondertoon.

De halve finale van de Nobel Award bevat de vier acts die tijdens de voorrondes het meeste zieltjes voor zich hebben kunnen winnen: Zikko Lopez, Mae Lynn, The Nectar Effect en PLÅNET. Het is niet helemaal dictatuur van de meerderheid echter, want de finalist zal vandaag gekozen worden door een combinatie van jury- en publieksoordeel. Er zitten veel showpony's tussen de formaties, maar ook een ingetogen act. Uiteindelijk kan er maar één de winnaar zijn, zoals Henny Huisman zei.

Zoals bij elke mengelmoes aan genres moet je, zoals bij fusion -koken, goed het recept volgen zodat je klanken (en smaken) niet uit balans raken - het is goed het verschil aan te voelen tussen een mespunt en een snuf zout. Om daarmee te suggereren dat Zwardsick met 'What's That Cooking In Your Head' een album voor decadente fijnproevers heeft gemaakt, gaat te ver. Het album een goed opgebouwde doch excentrieke hamburger te noemen, is een ge(s)laagdere metafoor. Natuurlijk, het moet net je smaak zijn: grof gemalen vlees dat nog net te rauw is, af en toe een optater van een zinderend zuur augurkje, iets ondefinieerbaar knisperends - het broodje dat het hoogtepunt van elk alternatief festival kan zijn. Veel mensen zullen zich met besmeurde kinnen in het publiek begeven.

Geen beter moment om een protestpunkband te zijn dan rondom de verkiezingen, zou je zeggen. Alhoewel, de formatie zou waarschijnlijk een biertje gooien naar de knar van elke electoralisme-fetisjist. Het is in ieder geval een druk en daverend concert, waarbij ook ouders met kinderen meedoen, net als de oude witte mannen waar ze hun pijlen zo graag op richten. Toursupport Zeldzame levert helaas een lauwe performance met wel een paar mooie lichtpuntjes - en niet alleen van de zwaaiende mobieltjes.

Voor Maxime is muziek als een soort thuis waar ze telkens weer naar terugkeert. Sinds haar zevende maakt ze al muziek, dat destijds begon met klassiek piano. Inmiddels is dat uitgegroeid tot het maken van haar eigen nummers met een kenmerkend geluid en een carrière die in de startblokken staat. Welke vorm de muziek ook aanneemt, Maxime vindt er troost in. Het sterkst staat ze op het podium, maar inmiddels zijn vier van haar nummers ook online te beluisteren.

Terwijl net buiten Grenswerk de kermis aan de Venlose Maasoever barst van leven - met bonkende beats en een wervelwind van felle lichten - zorgen twee muzikanten binnen voor hun eigen akoestisch vuurwerk.

Het komt zelden voor dat we zitplaatsen krijgen toebedeeld bij 3voor12-concerten. Maar ja, die spelen zich doorgaans dan ook niet af in een schouwburg. Met onze papieren plaatsbewijzen in de hand (parterre, rij D) begeven we ons naar het rode pluche in de schouwburgzaal van CC Maasmechelen. Op het podium staan twee akoestisch gitaren, een microfoonstandaard, een pupiter en een tafeltje met twee waterflesjes. Deze sobere inrichting blijkt achteraf profetisch voor de eenvoud die het optreden van Lloyd Cole kenmerkt. Geen spectaculaire lichtshow met pulserende stroboscopen, geen gimmicks of extravagantie, geen opsmuk of tierelantijnen. Gewoon een man in een saai pak die liedjes zingt. En meer is er soms ook niet nodig.

Bij 'Doppelgang All Night Long' draaiden twee tweelingbroers urenlang in de Wibar. We waren er voor een fotoverslag.

Op zaterdag 18 oktober 2025 keert Gruppo Sportivo terug naar zijn thuisbasis. Met een goede lading zelfspot en een nieuwe generatie achter de toetsen, weet de Haagse band het publiek van PAARD weer te laten swingen alsof de jaren 80 nooit zijn weggeweest.

SERA oftewel Sera de Bruin is bezig met een serie optredens door het land. Zo heeft de singersongwriter ook een optreden gegeven in Tolhuistuin op woensdag 15 oktober in Amsterdam. De tijden van het plaatsen van covers op haar social media ligt achter haar, want al sinds lange tijd maakt ze ook eigen muziek.

Real Farmer en The Klittens zijn inmiddels geen onbekende verschijningen in de Nederlandse underground. Sterker nog er is voor beide landelijke belangstelling. Daar waar de ene band soms luidruchtig kan zijn, heeft de andere band iets meer subtiliteit. Als je twee bands op vrijdag 17 oktober in Slachthuis Haarlem over de vloer krijgt, weet je in ieder geval dat het eigenwijs kan klinken.

Na drie edities Here’s The Thing is het hoog tijd om na te praten met de Godfather van het Tilburgse festival: Daan Holthuis. Het festival heeft de afgelopen edities een flinke ontwikkeling doorgemaakt en staat nog altijd niet stil. We kijken terug op dit jaar, maar blikken ook vooruit naar wat de toekomst in petto heeft.

Op zaterdag 18 oktober heerste in TivoliVredenburg een gevoel van wanderlust: weg van het grauwe herfstweer en richting de droge hitte van West-Amerika. De reden voor deze drang naar zon en hitte? De elfde editie van Ramblin Roots, het festival voor americana. De line-up van festival toont, ondanks enkele afzeggingen van Pharis & Jason Romero, Dar Williams en Michael McDermott, wederom de veelzijdigheid van het begrip americana.

Op een zonnige middag vrijwillig een donker zaaltje binnenstappen: het vraagt wat van je publiek. Toch weten oprichters Onno Lorenz, Nikos ten Hoedt, en Costanza Calzavera het voor elkaar te krijgen met een programma dat kunst en muziek naadloos laat samensmelten. Maar hoeveel vernieuwing schuilt er achter dit concept? Is het samenspel van disciplines meer dan de som der delen? We besluiten het zelf te ervaren en onderwerpen ons aan twee dagen DΩ.

Maandagavond, Maastricht, Marr. Een gouden combinatie. Zonde, vinden we, dat men meteen aan de (met controversie omhulde) Morrissey denkt als je The Smiths zegt. Morrissey kan zijn eigen standbeeld nog eens van een zoentje voorzien, de heren van Oasis kunnen zich weer in een online feud gooien. Marr heeft die controverse niet nodig om een enorm strakke show neer te zetten op een herfstige, natte maandagavond in de Muziekgieterij. In Maastricht bewijst Johnny Marr dat hij niet de voormalige gitarist van The Smiths is: hij is de blauwdruk van britpop. Het had altijd al over hem moeten gaan. Om Johnny Marr kun je eigenlijk niet heen. Zijn invloed reikt van Gorillaz, Talking Heads, Kirsty MacColl en Hans Zimmer tot John Frusciante.