Zware zondag in Volt pakt goed uit met Onslaught
Britse thrashers stoffen hun eerste platen af
Er zijn verschillende gradaties van kinderachtigheid in het heavy metalgenre. Secondwave-blackmetalbands treden op met een dikke laag schmink, thrashzangers verven hun haren en voelen zich op hun pensioengerechtigde leeftijd nog steeds 18. En dan is er nog de vikinghoorn… die slaat echt alles. Ergens op dit spectrum bevindt ook Onslaught. zich Met songtitels als ‘Contract in Blood’ en ‘Flame of the Antichrist’ neigt de band al naar het kinderachtige. We gaan vanavond, ruim 40 jaar na de eerste albums, ontdekken of dat ook echt zo is. Toranaga UK en The Prophecy 23 mogen de avond openen.
Toranaga UK
Landgenoot en zelfs tijdgenoot van Onslaught, zanger Mark Duffy, mag met zijn band Toranaga UK nog vóór 19.30 uur aftrappen. In 1988 en 1990 bracht Duffy met zijn toenmalige band de thrashmetalplaten Bastards Ballads en Gods Gift uit. Na een aantal onderbrekingen heeft hij het oude werk met een compleet nieuwe line-up om zich heen weer afgestoft.
Duffy gaat er nog vol voor. Waar we in het begin van de set denken dat we naar vergane glorie staan te kijken, weet Toranaga UK ons met ieder nummer meer voor zich te winnen. Gitarist Liam Mulpetre laat misschien wel het spectaculairste gitaarwerk van de hele avond horen. Met flashy, retesnelle solo’s maakt hij indruk. Duffy en co trakteren ons op oude krakers als ‘Psychotic’ en ‘Sword of Damocles’. De enkele wandelende metalencyclopedieën in Volt herkennen deze songs misschien nog uit 1990.
Waar we ons aan het begin van de set nog achter de oren krabben, kijken we aan het einde tevreden terug. We kunnen een groen vinkje zetten achter deze kleine, maar vooral oude thrashmetalpagina in onze eigen encyclopedie!
The Prophecy 23
De meest kinderachtige band van de avond is zonder twijfel The Prophecy 23. Met neongroene gitaren, zweetbandjes en een nogal puberale party-attitude gaan de Duitsers tekeer. Muzikaal zit het echter goed in elkaar. De combinatie van thrashmetal en hardcore levert een geluid op dat zich onderscheidt van de standaard crossover. Ook de performance is goed. We horen een strak samenspel, een goede mix en een uitvoering die tot in de puntjes klopt.
We proberen de act en de muziek los van elkaar te zien, maar dat wordt ons steeds moeilijker gemaakt. Kartonnen borden met teksten uit nummers worden de lucht in gehouden om het publiek mee te laten zingen. Later volgt een oproep voor een wall of death, maar die blijft uit (slechts twee fanatiekelingen nemen het tegen elkaar op). Ook de crowdsurfwedstrijd levert weinig spektakel op: er is maar één deelnemer, namelijk zanger-gitarist Johannes Klopprogge. Het wordt allemaal een beetje beschamend.
Onslaught draait om duisternis, evil, hell, death en ga zo maar door. Niet om bier drinken, feesten en slap ouwehoeren over het ‘Kutten’-vest waar het eindeloos over gaat. Wanneer The Prophecy 23 halverwege de set een foto wil maken en er in de zaal minstens zo vaak ‘homo’s’ wordt geroepen als er vuisten de lucht in gaan, weten we genoeg. Dit is misschien niet de beste opwarmer voor Onslaught. We zitten de set uit. Voor een andere gelegenheid is het misschien best leuk, maar vanavond is het, jawel hoor, gewoon te kinderachtig.
Onslaught
Onslaught had vroeger een eigen, diabolical thrash/death sound. Langzaam opbouwend, onheilspellend en tegelijkertijd op de juiste momenten furieus en ultrasnel. De band had al songs met de titels “Death Metal” en “Angels of Death” voordat de grote namen in de heavy metalscene er met de roem vandoor gingen. Tegenwoordig heeft Onslaught meer een standaard sound: perfect gemixt en technisch goed, met nietszeggende strakke drums en dezelfde Ctrl C/Ctrl V-productie als het nieuwere werk van Metallica, Flotsam & Jetsam, Megadeth, Kreator, und so weiter. Kan Onslaught live wel nog het verschil maken? Met de The Force From Hell Tour verwachten we vooral veel oud werk uit de periode waarin de band nog een eigen geluid had.
Gitarist Nige Rockett en zanger Sy Keeler stonden 40 jaar geleden al op The Force. Ondanks de verstreken tijd klinken de legendarische nummers nog steeds goed. Misschien zelfs té goed. Het geluid van drummer James Perry overheerst en zijn spel is zó strak dat het rauwe randje van Onslaught wordt gladgestreken. Waar de oudere platen schuren, blijft de live-uitvoering netjes binnen de lijntjes. Dat mag de pret echter niet drukken. We horen ‘Power From Hell’, ‘Thermonuclear Devastation’, ‘Fight With The Beast’ en natuurlijk het anthem ‘Metal Forces’. Ook andere oude krakers passeren de revue.
Onslaught speelt professioneel, Keeler haalt nog behoorlijk wat hoge uithalen en Rockett lijkt niet kapot te krijgen. Zodra de band nieuw werk speelt, komt de moderne sound pas echt goed tot zijn recht. De typische hedendaagse thrashnummers zoals ‘Destroyer of Worlds’ voert Onslaught perfect uit. Juist daardoor valt op dat de band technisch nog altijd uitstekend meedraait, maar muzikaal niet meer zo onderscheidend is als vroeger.
Toch missen we dat rauwe randje. Op plaat heeft ‘Let There Be Death’ een lange, opbouwende en onheilspellende intro. Live wordt die versneld, ingekort en erdoorheen gejaagd, alsof de band er geen tijd meer voor mag nemen. Daar balen we van. Juist die trage opbouw maakt de chaos die erop volgt des te indrukwekkender. En met een speeltijd van amper een uur had Onslaught daar best wat meer ruimte voor mogen nemen.
Onslaught blijkt gelukkig een stuk minder kinderachtig dan de songtitels misschien doen vermoeden. De Britten bewijzen dat ze hun klassiekers nog altijd overtuigend kunnen brengen, al gaat dat soms ten koste van het rauwe geluid dat de band ooit zo bijzonder maakte. Een vlekkeloze uitvoering is immers niet hetzelfde als een verpletterende uitvoering. Toch overheerst de tevredenheid. Toranaga UK verrast positief, The Prophecy 23 stelt ons geduld op de proef en Onslaught levert een degelijke set vol oude thrashklassiekers. Deze zondag in Volt pakt uiteindelijk gewoon goed uit.
