Het uit Californië afkomstige Cold Gawd is bezig aan een imposante opmars binnen shoegaze-land, en terecht. Hun laatste plaat werd door Stereogum uitgeroepen tot album van de week – en dat boven o.a. Nick Cave (!) – en Deftones-frontman Chino Moreno schaart zich onder hun fans. Momenteel spelen ze samen met Soft Blue Shimmer hun eerste Europese shows.
Frontman Matthew Wainwright, het creatieve brein achter Cold Gawd, vatte de essentie van hun muziek enkele jaren geleden al aardig samen in één woord: liefde. "Het is de belangrijkste menselijke emotie, naast geïnspireerd zijn," zegt hij. Shoegaze is zijn liefdestaal, een passie die op zijn achttiende werd aangewakkerd. "Ik liet mensen naar Whirr's Around EP luisteren. Dat is écht baby-making music." De invloed van Whirr, maar ook van bands als Nothing en My Bloody Valentine, is dan ook goed hoorbaar in Cold Gawd's sound. Maar Wainwright wil ook muren doorbreken, het genre veranderen en het liefst ook het leven van mensen wat mooier maken. Die hoop op een mooier leven druipt ook vanavond van de muziek en teksten van Cold Gawd af. Neem 'Gorgeous', waarmee de set – na het ingetogen 'Nudism' – losbarst. Het begint met een rauwe krijs die door merg en been gaat, maar al snel voel je dat de grens tussen pijn en geluk flinterdun is. "Tried to pull / my life together / this time / could've failed / but I think / it will come in time," zingt Wainwright.
Moet gezegd: zoals het een goeie shoegaze-show betaamt, verdrinken de lyrics in een muur van distortion. Voor de één een gemis, voor de ander juist de charme van het genre, alsof de emoties belangrijker zijn dan de precieze woorden. Maar wie goed luistert vangt flarden op van Wainwrights hoopvolle melancholie, die als een rode draad door de set loopt. En voor wie houdt van shoegaze met een rauw randje en een flinke scheut post-hardcore erdoorheen, is het vanavond heerlijk toeven. De keiharde uitvoering van ‘All My Life, My Heart Has Yearned For A Thing I Cannot Name’ – sowieso een prachtsong, check dat nummer – blaast ons omver. Tussen al het geweld schuilt een melodielijn die zo mooi is dat je er bijna emotioneel van wordt. Afsluiter ‘Portland’ is melancholie in z’n puurste vorm, het soort song waar geen einde aan hoeft te komen. Dat komt niet in de laatste plaats door het refrein: “Little flowers / line a way to you / can you smell how sweet they make you?”, de perfecte soundtrack voor een eenzame nachtwandeling of blijkbaar een avond in de Muziekgieterij.
