Witchfukker en Doodswens: van kettingzaaggeweld tot depressieve duisternis

Zware Zondag in Poppodium Volt met dood, verderf en een flinke dosis black en death metal

Doodswens
  • Milan Stassen

Witchfukker en Doodswens. Het klinkt eerlijk gezegd niet heel gezellig en dat straalt het ook niet uit. Zware zondag in Poppodium Volt draaide deze editie niet om verbinding en verbroedering, maar om dood en verderf. Toch is het aan de bar vrij gemoedelijk en zien we meer dan genoeg tevreden gezichten in de hele zaal.

Witchfukker

Met wortels in Zuid-Limburg is deze avond in Sittard een thuiswedstrijd voor Witchfukker. Andere optredens van deze blackened deathrashband (zoals ze zichzelf omschrijven) vinden veel verder van huis plaats. Denk aan Groningen, diep in België of zelfs Tsjechië. De begindagen met DIY-optredens van Witchfukker hebben inmiddels plaatsgemaakt voor professionelere venues, zoals de grote zaal van Poppodium Volt. En terecht.

Van debuutplaat Tapestry of Unspeakable Horrors (2024) krijgen we bijna alles te horen. Schrik niet, maar ‘Pain Beyond Death’, ‘Sordid Aggression’ en ‘Abyssal Autosarkophagy’ passeren allemaal de revue. Bij laatstgenoemde wordt de death-doomintroductie (met zeer zware Autopsy - Mental Funeral invloeden) perfect uitgevoerd en opgebouwd tot een flinke blackmetal-kettingzaagsound die overal doorheen gaat. Eigenlijk is het hele optreden zo opgebouwd. Het is alsof vier kettingzagen tegelijk worden aangejengeld. Dat we het gegurgel en gekrijs van The Witchfukker (zanger-gitarist en oprichter Jesper Nobbe) er niet bovenuit horen, is dan ook niet gek. We nemen het de geluidsman niet kwalijk.

Witchfukker
© Sylvie Vencken
Witchfukker
© Sylvie Vencken

Voor The Mütilator (dat is drummer en oprichter Giljam Olislagers) is een begeleidende rol weggelegd. In een set met veel tempowisselingen en meerdere blastbeats weet hij met één enkel bassdrumpedaal ijzersterk de boel te regisseren. De mythe dat double bass drumming in de allerheftigste vorm van heavy metal vereist is, kunnen we na vanavond ontkrachten.

Witchfukker verpulvert Volt. Dit is zonder twijfel een van de meest, zo niet dé meest agressieve, gruwelijke en gore bands die Volt ooit heeft gezien. Na een set van ruim 40 minuten zijn we blij dat we even op adem mogen komen. We kijken uit naar het volgende album dat momenteel in de maak is, en gunnen deze band een plek op grotere Nederlandse poppodia en festivals.

Witchfukker
© Sylvie Vencken
Witchfukker
© Sylvie Vencken

Doodswens

Inge van der Zon (artiestennaam: ‘I.’) komt stipt om half negen het podium op om de aanwezigen onder te dompelen in een ritueel. Betoverend neemt ze plaats achter het drumstel, waarna de hel losbarst. Geen regenboog vanavond, maar keiharde donder, onweer en hagel.

We zijn onder de indruk van de vaardigheid van I. om standaardblastbeats te combineren met de doodskreten die uit haar strot komen. Leuk is het niet echt, want Doodswens weet bij ons een beklemmend, angstaanjagend en depressief gevoel te creëren. We denken dat dat ook de bedoeling is. Waar bij Witchfukker de kettingzaag overheerst, is dat bij Doodswens de depressie. We gokken dat beide bands dat willen uitstralen en daarom nemen we daar ons petje voor af.

Doodswens
© Sylvie Vencken
Doodswens
© Sylvie Vencken

Gedurende de set wisselt I. haar vocals af met die van bassist R. en gitarist P. Die overgangen verlopen vlekkeloos. En ondanks dat we veel van hetzelfde horen, weet het drietal uit Eindhoven ons af en toe te verrassen met een ouderwetse, primitieve cavemanriff, waarvoor het oudere werk van Burzum weleens de inspiratie kan zijn geweest. Doodswens speelt met onze gedachten, want als we tijdens deze set onze zonden overdenken, weten we dat het wel heel moeilijk wordt om na vanavond nog in de hemel te komen.

‘Verrot’ en ‘Devils Stone’ van het laatste album (eveneens getiteld Doodswens), dat eerder dit jaar uitkwam, zijn twee nummers die indruk maken. Echt lang mogen we niet genieten, want na 50 minuten maakt I. haar ritueel af en is de show voorbij. We hadden graag meer gezien, maar voor slechts een tientje entree zijn we ook blij dat we op zondagavond een keer vroeg thuis zijn. De Zware Zondag was dit keer zeer kort en uiterst krachtig.

Doodswens
© Sylvie Vencken
Doodswens
© Sylvie Vencken