Wegzappen zonder wegkijken
Protest Songfest in Hiphophuis vertolkt furie der verschoppelingen
De deelname van Israël aan Eurovisie 2025 is niet zonder controverse: oud-deelnemers ondertekenden een brief die opriep tot uitsluiting van het evenement, er werd heftig gedebatteerd over de dubbele standaard in het wel uitsluiten van Rusland, en natuurlijk was er de oproep om de editie in zijn geheel te boycotten. In het Hiphophuis organiseert de Rotterdam Palestina Coalitie samen met BDS Nederland het avondvullende benefiet Protest Songfest als alternatief.
Vrij zijn
Passend bij de venue krijgen we nog meer hiphop, en wel met de introspectieve Jermaine Berkhoudt alias MAIN. Hij strooit met nummers van zijn zelf geproduceerde EP ‘Leef:Tijd’. Vanaf het tweede, heerlijk jazzy onderbouwde nummer is er meer tempo en zit de artiest beter op de beat met mijmeringen dat je nooit te oud bent om je passies te volgen.
Na het koekeloeren wordt het tijd om zelf te dansen met een set aan clubmixes van 90’s en noughties MENA-hits onder leiding van Disco Arabesque. Het moet vermeldt worden dat dit een volledige droge toko is, maar dat ook zonder drank iedereen vanaf het eerste nummer enthousiast danst op tracks die variëren van borderline psychedelisch tot recht voor z’n raap bangers. Er gaat zelfs een heuse sliert dabke dansers door de zaal heen. Na het vertier volgt een korte mededeling van een spreker van BDS (Boycot, Divestment & Sanctions) over hoe breed de boycotcampagne tegen Israël getrokken moet worden. Het Hiphophuis zelf wordt als voorbeeld genoemd als een zogeheten apartheidvrije zone, waar op geen enkele wijze economische banden met het land worden aangegaan (lees: geen producten of podium aanbieden).
Geheven middelvinger
Nu is rapper Pachito (een Delfshavenaar met Kaapverdische wortels) op het podium, vergezeld door rappende tweede stem Justin Case. Salvo’s over opgroeien in armoede en damesperikelen hebben smakelijke backing beats en spitsvondige lyrics. Dan volgt het nummer waar iedereen op wacht: ‘Stop Met Liegen’. Een vurige middelvinger tegen genocide-ontkenning, waarbij de chemie tussen Pachito en Justin het toppunt bereikt, en elke coalitiepartij een fuck you krijgt die geëchood wordt door de toeschouwers.
Het waarom van de woede wordt nog eens door woordkunstenaar Manu van Kersbergen uiteengezet met een spoken word voordracht gebaseerd op een reis naar Palestina. Het is een bedroevend stuk, maar spreekt ook van de kracht van de mensen daar, die hoop levend weten te houden. Jemenitsch-Nederlandse cabaretier Muhsin Abdulwahab of simpelweg Musa brengt wat vreugde na dit verdriet met een reeks perikelen over integratie die voor veel mensen in de zaal relateerbaar zijn.
