Het beste nummer van deze avond en misschien ook wel van het album, vinden wij ‘Hands Of A Clock’. Een super sterke intro op de piano begeleid door gitaar, die niet misstaat als soundtrack van een James Bond film. Het nummer is filmisch, dramatisch en beschrijft het toxische dilemma tussen ratio en gevoel, waarbij het af en toe verstandiger is afstand te nemen van je geliefde in plaats van samen door te gaan. Devoldere raakt de perfecte balans tussen sensualiteit en kracht, yin en yang, man en vrouw. In ‘Time Bomb’ komt des te meer naar voren hoe de liefde je soms tot waanzin drijft, hij sluit dit af met een pure kreet van wanhoop.
Wanneer ‘Love’s a Stranger’ wordt ingezet, lijkt het eerder passieve publiek eindelijk los te zijn en wordt het ritme opgevoerd. Warhaus neemt ons mee op reis, ze gaan moeiteloos over op de galopperende beat van ‘Zero One Code’. Ineens staan we midden in een scene van een oude western, die ergens eindigt in een Indiaanse zweethut, inclusief gekreun en gesteun. De dance beats blijven op tempo, wanneer we terug zijn in de underground scene van Parijs. Een feest der herkenning blijkt de mix van ‘Winning Numbers’ en het instrumentale ‘Beaches’ te zijn. Als het publiek zich realiseert dat dit tevens de intro van tv programma ‘Nachtdieren’ is, gaan alle mobieltjes de lucht in en eindigt het in een lang applaus.
Maarten draagt het laatste nummer ‘Where The Names Are Real’ op aan zijn geliefde Emely. Het is een openbare liefdesverklaring en - zoals alles bij Devoldere - wordt dit vol overgave gebracht. Stiekem zouden de dames (en wellicht ook wat heren) in de zaal allemaal wel eventjes Emely willen zijn. Als toegift komt er een karaoke machine tevoorschijn en geeft Warhaus het sociale Eindhovense publiek precies wat ze willen: Een meezingsessie met ‘Laat Me’ van Ramses Shaffy, opgevolgd door het explosieve ‘Mad World’ en afgesloten in euforie met ‘Open Window’.
Wij hebben een fantastische avond gehad, volledig meegesleept in het ietwat manische gevoelsleven van Maarten Devoldere. Zo gevoelig de nummers zijn, zo misten we tussendoor wel een persoonlijke touch, echter zit de performance zo sterk in elkaar dat je haast geen kans krijgt daar bij stil te staan.
