Vrijdag: Into the Woods 2026 schoffelt het bos om en laat op de dansvloer muzikale zaadjes achter

Bordjes en bananen

Tussen een regenboog aan bomen schallen de eerste grappen al op. ”Als je niet trekt, moet je duwen.” ”Ik duw alleen”, zegt een bezoekster, terwijl ze aan haar voorganger hangt. Ze wijzen naar een bordje genaamdTakkenwijf en fluisteren terwijl ze langs een bordje met Dit is een stiltegebied lopen. Momenten van stilte worden heus wel ingelast, bijvoorbeeld wanneer een kinderwagen gevuld met bananen voorbij rolt, geduwd door een vrouw in een matchende bananenoutfit.The Banana Song, iemand?

Dit jaar lijkt het wel alsof iedereen aan zijn trekken komt en er is bovendien meer muzikale uitdaging voor het jongere publiek. Een gedurfde zet, je publiek een beetje opvoeden, maar het valt zeer in de smaak. En wat oogt Into the Woods rustig, terwijl het toch écht knijterstrak is uitverkocht.

Treintjestechno voor volwassenen

Over naar Amersfoortse trots: Bastienne. Samen met Steve Rachmad, aka Sterac, staat zij achter de knoppen. Ach, wat lekker, zo’n ambient droomsetje, als we de openingsplaat mogen geloven. Geef ze vijf minuten en we zitten in rauwe, diepe techno. Koppies gaan rollen wanneer Steve zijn eigen plaat 'Sisteron' erin gooit.

Je zou bijna vergeten dat het gewoon overdag is wanneer je in die grijze, ronde hangar staat. Al helemaal als we heen en weer pingpongen tussen dub en techno, met diepe subs en droge drums. '140-dub' geeft de ravertjes hier wel even een muzikale zweepslag. We kunnen wel stellen: deze twee hebben het licht gezien. Niet alleen dankzij de nieuwe installatie, met gloeilampjes die boven hun hoofden hangen. Fluiten bij de breaks, joelen bij de piekmomenten: het is hier net een donkere nachtclub, waar de dedicated, en ook wat oudere festivalcrowd, in treintjes staat te grooven. 

Takkenstage

Een draaiende graanmolen midden in het bos: het decor van de gloednieuwe 360-stage. Waar we hier voorgaande jaren tijdens Laundrette en Lucky Done Gone over boomwortels wankelden en heuvels moesten opboksen naar een kleine dj-booth op een helling, staat er nu een graanmolen waar high-energy sounds uit worden gemalen.

”Everyday I’m shuffling”: dat zal de Engelse Oppidan wel denken wanneer ze elke dag opstaat. Om 17.00 uur schroeft ze de ene na de andere onverwachte sound en plaat door elkaar. 2-step, UKG, bassline, speed garage en house: kom maar door met die energie. Iedereen is inmiddels wel een beetje klaar met die in 2024 virale hardhouseplaat 'A little closer, baby, don’t be shy', je kent ’m wel, maar dit is echt anders. Ja, het is haar eigen plaat, maar vervolgens snijdt ze hem aan met 'The Real Pasilda'. The funk gaat daar house-swingend doorheen: een latin-feel-plaatje waarop je als een Duracell-konijn de salsa wilt dansen. Omzagen die bomen hier, met fist pumps in plaats van handjes in de lucht.

Rudolph, the soul-nose reindeer

De Jägerplatz x Faya Faya-stage maakt geen grappen over heupjes losgooien. Nou ja, los van de sterrenhemel van discoballen, opgezette pluche rendieren en gigantische lichtgevende reeën. 

Gelukkig is deze Nederlandse dj in staat weer te draaien, na een vreselijk incident vorige week waarbij hij achter de booth werd aangevallen. „Ey yo, you guys ready? It’s S!RENEEEEE. Good music!”, klinkt de mc, terwijl hij overgaat naar een r&b-/hiphopplaat met dikke bassen die onder je ribben blaffen. Er kan weinig níét speciaal met deze man. „Work, work, work” van Rihanna komt erdoorheen, met een kleine reverb hier en daar. Afroplaten waarin gitaarsnares en percussie de hoofdrol nemen, terwijl 90’s-synths de r&b-ballads even openbreken. Chris Brown houdt het upbeat: de set is zwoel, maar energiek. Rode neusjes bij het rendier hier!

AMMÉ en de molen

Onderaan de TANKER, vandaag gehost door AMO, staat een rij wanneer de Amsterdamse AMMÉ in de ministage draait. Lekkere, groovy 4x4-plaatjes. Shake your body-vocalen, hoge fluiters en low-passfilters: alles wordt hier uit de kast getrokken. 

Getsie, ben ik nou weer verdwaald? We willen naar de nieuwe 360-stage, maar staan ineens oog in oog met een gigantische pupil en een spiegelwand aan de rand van het bos. Na een paar keer knipperen draait er een molen hard boven de Takkenstage. Nee, nee: geen percolator, maar een ronddraaiende molen die boven op de stage is gebouwd. Net als de kunstgardes voor de booth, worden ook de platen hier flink opgeklopt. De stage staat aan: vol, maar met genoeg ruimte om rondom de booth te dansen. Mensen staan zelfs op verhogingen bij de bomen.

Stijf opgeklopt, welteverstaan, wanneer de nieuwe formatie BLOOM - Olivia Lensen, DJIP, Kara Okay en Jessie Dols - hier een kneitersolide set neerzet. We kennen ze van progressieve houseplaten met genoeg euforie, maar hier verschijnt opeens een machine van UKG en house, waarin een harde, steady bas de leiding neemt. Een UK bass-, grime- en speedgarage-VIP van Dizzee Rascal stelt vroeg in de set de vraag: twee uur lang vol gas geven? Het antwoord volgt meteen. Zó hard zelfs dat twee dansers, die blijkbaar al een biertje bij de Chouffe-bar hebben gehad, met een rood mutsje de booth op klimmen. Niet helemaal de bedoeling, maar deze platen laten mensen blijkbaar opstijgen.

Housen en disco rust in de Bosspot

Bij de altijd populaire, en in het verleden soms íéts te populaire, Bosspot is er nu verademend veel ruimte om te jacken. Palms Trax laat zwoele, lange en trekkendeik-moet-zo-lang-wachten-op-de-drop-platen door de put roteren. Geen vinyl deze keer van de Amerikaanse houselegende. Wel oude elektro, een glimlachende dj richting de muur van dansers op de trappen tegenover hem, en bamboelichtjes die boven hem op de bomen schitteren. Toch is er ook plek voor nieuw werk, zoals 'Noise Keeper' van de Amsterdamse D. Stone.

Als we door kabouterland lopen gaan we de Chouffe-bar in. Was er een dresscode? Jazeker: eentje met een hoog pilspercentage. Veel van de kunst die je hier om je heen ziet, is gemaakt door kinderen van Future Village uit Amersfoort. Zij hebben leren lassen en bouwen: en dat zie je.

Bliep, bliep, schalt het wanneer we weer langs Wildgroei lopen. DVS1 is nét begonnen en staat achter de tafel gedekt met vier CDJ’s, waarop hij plaat over laag door elkaar heen vlecht. Rollend, tribal, zorgvuldig: één voor één worden de tracks ontleed. En terwijl hij het tempo verder opschroeft, gaan wij opwaarts richting huis. Morgen weer een dag op (muzikale) speurtocht.

Gezien: Into the Woods dag 1, vrijdag 18 september 2026 @ Bosspot Openluchttheater, Amersfoort