Van moshpit tot meezingmoment: de Klomppop vrijdag
Muziek met een boodschap brengt mensen samen
Donkere wolken boven Ovezande. Het zijn omstandigheden die menig festivalbezoeker zouden kunnen afschrikken, maar de vrijdag van Klomppop blijkt een dag vol energie, gitaren en bezieling. Van Zeeuwse metal tot Britse alternatieve rock: wie het terrein betreedt, krijgt een programma voorgeschoteld waarin urgentie en enthousiasme hand in hand gaan.
De eer om de mainstage te openen is voor Schade, ‘die andere band uit Goes’. Terwijl buiten een stortbui langskomt brengt de band in de tent een set vol energie en maatschappijkritische boodschappen. Waar donkere zaaltjes normaal hun natuurlijke habitat vormen, laten ze ook op een groot festivalpodium zien overeind te blijven. Nummers als ‘Schaduw’, ‘Superkracht’ en ‘Atlas’ combineren stevige rockriffs met teksten over de zwaarte van het leven. In ‘Maktub’ waarschuwt de band voor alles wat we klakkeloos geloven, terwijl klassieker ‘Je Snuift Bloed’ rauw en confronterend binnenkomt. Intens, oprecht en zonder omwegen.
Na de Spectra Bandcompetitie, die uiteindelijk wordt gewonnen door Scarlet Haze, is het de beurt aan de winnaar van vorig jaar: Unchained. De Zeeuws-Vlaamse groove deathmetalband bewijst direct waarom die titel terecht was. Na een filmische intro volgt een spervuur aan riffs, drums en rollende energie. De eerste moshpit van de dag laat niet lang op zich wachten. Met nummers als ‘Saw’ en ‘Running Circles’ zet de band een overtuigende show neer, aangevuld door een gastoptreden van Midas Giele van Inherited. Het voelt als één grote Zeeuwse metalfamilie.
In de Spectratent neemt het Belgische Ronker het stokje over. Aangekondigd als ‘een gitaarbandje’ blijkt het viertal allesbehalve tam. Hun explosieve mix van noiserock, industrial en punk zorgt voor een van de meest intense optredens van de dag. Frontman Jasper De Petter klimt in de lichtmast, duikt het publiek in en krijgt de tent moeiteloos mee. De boodschap is even simpel als krachtig: het zijn vreemde tijden, maar muziek brengt mensen samen. Ronker sluit af met een volledig ontregelde versie van ‘Wonderwall’, die eerder uitnodigt tot een laatste moshpit dan tot meezingen.
Ook Marathon maakt indruk. De Amsterdamse postpunkband bouwt de spanning zorgvuldig op. Frontman Kay Koopmans en bassiste Nina Lijzenga bewegen over het podium alsof ze onderdeel zijn van dezelfde choreografie, terwijl hun donkere en gelaagde nummers steeds verder openbloeien. Veel materiaal komt van het debuutalbum Fading Image, en de combinatie van intensiteit en subtiliteit maakt indruk. Het afsluitende ‘Mind’ vormt een krachtig slot van een meeslepende set.
Waar Marathon het publiek langzaam naar binnen trekt, doet DITZ dat met brute kracht. De Britse noisepunkers uit Brighton zetten vanaf de eerste seconde de toon. Zanger Cal Francis verschijnt vanuit de lichtmast tussen het publiek en weet alle aandacht naar zich toe te trekken. Met rauwe stem en tomeloze energie maakt Cal van nummers als ‘Taxi Man’ een totaalervaring. DITZ speelt niet alleen een concert; de band zuigt het publiek letterlijk de muziek in.
Ondertussen heeft zich voor de mainstage al geruime tijd een vaste kern verzameld voor Therapy? De Noord-Ierse alternatieve rockband hoeft nauwelijks nog uitgelegd te worden aan haar trouwe fans. Vanaf de eerste noten blijkt waarom. De set is een zorgvuldig opgebouwde mix van klassiekers, Troublegum-favorieten en nieuwer werk. Frontman Andy Cairns straalt zichtbaar plezier uit, net als bassist Michael McKeegan en drummer Neil Cooper. Op Cairns' gitaar prijkt de boodschap ‘Hope Not Hate’ en die positieve energie slaat moeiteloos over op het publiek. Met gierende gitaren, krachtige drums en een flinke dosis meezingmomenten sluit Therapy? een dreigende en memorabele festivaldag af.
Van de maatschappelijk geladen nummers van Schade tot de noiserock van Ronker, de postpunk van Marathon en de chaos van DITZ: er is ruimte is voor avontuur naast de grotere namen. Klomppop heeft er weer een geslaagde vrijdag op zitten.
