Van bad bitches tot bluesmannen: Klomppop springt alle kanten op
Voor ieder wat wils in een uitverkocht Ovezande
Een compleet uitverkochte Klomppop zaterdag, met 2500 bezoekers laat zien dat de programmering aansluit bij wat festivalliefhebbers willen. Een line-up die moeiteloos schakelt tussen hiphop, pop, punk, techno en rock-’n-roll, en een publiek dat van begin tot eind meegaat. Op het terrein in Ovezande komen jong en oud samen voor een dag vol muziek, verrassingen en een enkele technische tegenvaller.
De middag komt rustig op gang, maar in de Spectratent laat R-Jaye uit Hulst direct zien dat hij een geboren performer is. Met het zwoele ‘Body Heat’ en het gevoelige ‘Better Off Alone’ zet hij een glamrockshow neer die groter oogt dan voor het podium waarop hij staat. Kledingwissels, lichteffecten en strakke dansmoves versterken nummers als het nieuwe ‘Silent Mime’ en het meeslepende ‘The Monster Of My Mind’. Afsluiter ‘Perfect Rhyme’ blijkt meteen een meezinger van formaat.
Op de mainstage mag de Middelburgse rapper CYCZ de zaterdag officieel openen. Samen met zijn broer en vaste back-up MC Lil Cyclo brengt hij positieve hiphop met inhoud. Vrijheid, dankbaarheid en persoonlijke ontwikkeling vormen de rode draad. Het publiek zingt enthousiast mee met ‘Oceaan’, terwijl nummers als ‘Nog Niet Genoeg’ laten horen dat ambitie en zelfreflectie hand in hand kunnen gaan. Het indrukwekkendste moment volgt aan het einde met ‘Probleem’, waarin CYCZ verwijst naar recente geweldsincidenten in Middelburg en Vlissingen. Zoals altijd sluit hij af met een boodschap aan de jeugd: denk zelf na, maak je eigen keuzes en investeer in je toekomst.
Terug in de Spectratent maakt Berber indruk met liedjes van haar recente EP Hoe vind je het zelf gaan? De singer-songwriter uit Bergen op Zoom combineert kwetsbaarheid met overtuigingskracht. ‘Hart Vast’ en het nieuwe ‘Vertrek’ laten haar sterke stem en het vakmanschap van haar band horen. Vooral de chemie met gitarist Meryn Bevelander geeft de nummers extra kleur. Tijdens ‘Perfect Voor Een Ander’ begeeft Berber zich dansend tussen het publiek, waarna titelnummer ‘Hoe Vind Je Het Zelf Gaan?’ uitgroeit tot een van de hoogtepunten van de set. Het afsluitende ‘Dit Gaat Pijn Doen’ eindigt in een gezamenlijk gezongen refrein en een fraaie gitaarsolo.
Waar Berber ontroert, zorgt Def vooral voor frustratie. De Hoornse rapper trekt opvallend veel jonge fans naar de tent. Telefoons staan al ruim voor aanvang in de aanslag, maar technische problemen gooien roet in het eten. Wanneer Def uiteindelijk verschijnt, blijft de apparatuur kuren vertonen. Er wordt geïmproviseerd met laptops en losse beats, maar het optreden komt nooit echt van de grond. De technische mankementen zijn afkomstig vanuit de artiest en zijn crew zelf, blijkt later. Tot teleurstelling van zijn uitzinnige achterban verlaat hij uiteindelijk abrupt het podium, wat hem een luid boegeroep oplevert.
Gelukkig volgt daarna een optreden dat alle teleurstelling wegspoelt. TAXITAXI uit Groningen verandert de Spectratent in een zwetende speeltuin vol absurdistische teksten, opzwepende gitaren en collectieve gekte. Liedjes over politie, wasmachines en koning Willem-Alexander blijken verrassend effectief als festivalbrandstof. De band laveert tussen punk, disco en performancekunst, terwijl het publiek steeds enthousiaster wordt. Uiteindelijk mondt de chaos uit in een cirkelpit waarin iedereen lachend opgaat.
Ook Lenny Monsou bewijst waarom hij steeds vaker wordt genoemd als een van de grote Nederlandse popbeloften. Met een complete band, achtergrondzangeressen en een flinke dosis charisma presenteert hij een veelzijdige show. Funk, glamrock en pop vloeien moeiteloos in elkaar over tijdens nummers als ‘Telephone’, ‘Middle Of The Night’ en ‘Roma’. Monsou benut zijn indrukwekkende stembereik optimaal en laat horen dat hij niet alleen een showman is, maar ook een sterke songwriter.
In de Spectratent neemt De Plaag vervolgens het stokje over. De electropunkers maken er een kleurrijk spektakel van, compleet met dansende bandleden, dj Riri en een flinke dosis absurde humor. De grens tussen flauwe grappen en slimme maatschappijkritiek vervaagt voortdurend. Terwijl het publiek luidkeels meedoet met hun eigenzinnige versie van Doe Maars ‘De Bom’, blijkt er tussen alle gekte ook ruimte voor serieuzere thema’s als taboes en sociale verwachtingen. Nieuw nummer ‘Klemme’ laat bovendien horen dat de band muzikaal blijft groeien.
Halverwege de avond stroomt het terrein massaal richting de mainstage voor een van de grote publieksfavorieten van de dag: Danny Vera. Jong en oud verzamelen zich voor de Zeeuwse muzikant, die zichtbaar geniet van zijn thuiswedstrijd. In zijn opvallende roze pak opent hij met ‘The Sound Of Long Ago’, waarna klassiekers en recenter werk elkaar afwisselen. Vera praat ontspannen met het publiek, deelt levenswijsheden en benadrukt het belang van herinneringen maken. ‘Make It A Memory’ wordt dan ook uit volle borst meegezongen. De sfeer bereikt een hoogtepunt wanneer tijdens ‘Roller Coaster’ ineens Bente het podium opkomt voor een gastoptreden. Het publiek reageert enthousiast en zingt massaal mee. Vera sluit zijn optreden af zoals alleen hij dat kan: met warmte, vakmanschap en een flinke dosis Zeeuwse trots.
Wie daarna de Spectratent binnenloopt, belandt in een totaal andere wereld. The Sick Man Of Europe serveert donkere, hypnotiserende postpunk uit Londen. De frontman beweegt rusteloos langs de voorste rijen terwijl repetitieve synthesizers en stuwende ritmes langzaam onder de huid kruipen. Het optreden vraagt aandacht en overgave, maar beloont die met een intense, bijna tranceachtige ervaring.
Ondertussen verovert Bente op de mainstage alle harten. Al ruim voor haar optreden wachten jonge fans vooraan het hek. Met haar decor van huiselijke elementen en bloemen creëert ze een intieme sfeer op het grote podium. Nummers als ‘Ik Heb Je Zo Gemist’, ‘Hoogtevrees’ en het gloednieuwe ‘3,2,1’ worden luid meegezongen. Bente straalt plezier uit en benadrukt meerdere keren dat muziek iets is wat artiest en publiek samen maken. Wanneer ze afsluit met ‘Kan Je Me Zien’, haar bewerking van Chers ‘Believe’, is duidelijk waarom ze momenteel een van de meest geliefde Nederlandse popartiesten is.
Later op de avond biedt het Ierse YARD nog een laatste alternatief voor de avontuurlijke muziekliefhebber. Hun mix van techno, noise en rock trekt misschien geen enorme menigte meer, maar de aanwezigen gaan volledig op in de pulserende beats en zware geluidsgolven. Het voelt als een nachtclub die tijdelijk in de Spectratent is neergestreken.
Tijdens Klomppop is er naast de Mainstage en de Spectratent nog meer te beleven in de Loco Loco tent en het podium bij de Foodlane. Zo zien wij op deze zaterdag meermaals coverband Gin & Juice een meer dan verdienstelijke prestatie leveren (wat zijn die gegroeid in hun show en spel!!), en weten dj Timski en zanger Billy Dans de volle tent mee te krijgen.
De eer van de afsluiting is uiteindelijk voor Gotu Jim. Met drie bandleden achter zich kiest hij nadrukkelijk niet voor de makkelijke weg van een volledig geprogrammeerde show. Het oogt misschien laid back en nonchalant, maar over alles is nagedacht. Kwetsbaar en oprecht staat hij daar, met teksten met een rauw randje, begeleid door wat zwalkende moves. Autotune, echo-effecten en elektronische elementen worden zorgvuldig ingezet om zijn persoonlijke nummers extra kracht te geven. Van ‘Honderdduizend Rondjes’ tot ‘Afterparty’: Gotu Jim weet de laatste energie uit het publiek te halen.
Wanneer de laatste beats wegsterven, zit de tweede festivaldag van Klomppop erop. Met een uitverkocht terrein, sterke Zeeuwse vertegenwoordiging, verrassende ontdekkingen en genoeg variatie om iedere muziekliefhebber tevreden te stellen, bewijst Klomppop opnieuw waarom dit oudste festival van Zeeland een van de mooiste zomertradities blijft.
