Van moshpits naar jazzsolo's
Eendracht Festival viert zijn vijftiende editie met een dwarsdoorsnede van de Rotterdamse muziekscene
Eén dag, veertien stages en meer dan tweehonderd artiesten. Eendracht Festival viert zijn vijftiende editie zoals het dat al jaren doet: de hele binnenstad overnemen met muziek, kunst en performance uit alle hoeken van de stad. Iedere stage vertegenwoordigt een eigen scene, samengesteld door de mensen die daar middenin staan. Samen met Motel Mozaïque, Annabel en Popronde Rotterdam programmeerden wij de Vossen-stage, waar singer-songwriters, indiebands en alternatieve pop de hoofdrol speelden. Reginald Somai, Mila & Mira, Sophia Habib, Philip McHale en Johnny loves me imponeerden daar. Verder waren dit onze hoogtepunten van de rest van het festival.
Waar genres van kleur verschieten
De charme van Eendracht Festival zit in de line-up, maar zeker ook in het verdwalen. Op iedere straathoek wacht weer een andere scene, een ander publiek en een compleet ander geluid. Op de Kameleon-stage op het Eendrachtsplein komen die verschillen misschien nog wel het duidelijkst samen.
Romy Liz Rose (vorig jaar nog op onze Vossen-stage) trapt het festival af met haar zuivere stem, subtiele band en warme folkliedjes. De pedal steel zweeft feilloos tussen de akoestische gitaren en synths door. Haar debuutalbum I Am June verscheen in maart, en op het Eendrachtsplein brengt de singer-songwriter een eerste voorproefje van de liveshow waarmee ze later deze zomer ook op Lowlands staat. ‘Sounds Of A New Morning’ voelt precies zoals de titel belooft: hoopvol, licht en het perfecte startschot van een lange festivaldag.
Vervolgens laten Loveth Besamoh en Newark opnieuw zien waarom ze inmiddels niet meer weg te denken zijn uit het Rotterdamse circuit. Loveth vertelt zijn verhalen met dezelfde urgentie als altijd. De uitzinnige moshpits van de preparty blijven dit keer uit, maar de intensiteit niet. Newark kiest juist voor luchtigheid: jazzy hiphopgrooves, een heerlijke slapbass, een saxofoon die precies op het juiste moment binnenvalt en een band die zichtbaar plezier heeft.
Die energie wordt moeiteloos doorgegeven aan Main., als host én artiest al jaren een bekend gezicht op Eendracht Festival. ‘Vorig jaar werd er gestagedived in WORM, gaan we dat overtreffen?’, luidt zijn oproep. Met zijn ervaring als MC krijgt hij het publiek vanzelf mee. Zijn liedjes over volwassen worden, vaderschap en het leven an sich zijn persoonlijk, maar nooit zwaar dankzij de swingende begeleiding van zijn band. Even later volgt toch nog een stagedive. Misschien een tikje geforceerd, maar dat maakt op Eendracht eigenlijk helemaal niets uit.
Na een dosis broken beats van Bonsai is het tijd voor Walter. Dat uitgerekend de vijftiende editie van Eendracht Festival het decor vormt voor zijn allereerste liveshow, voelt eigenlijk heel passend. En dan stapt ook nog eens de grote baas, Immanuel Spoor, het podium op als dj en backing vocalist. Zijn muziek is namelijk enorm actueel. Met electrobeatnummers over PFAS, pesticiden en schermverslaving weet hij maatschappijkritiek te combineren met humor. Main. duikt opnieuw op voor een gastbijdrage, Tim Beumers verschijnt ten tonele en uiteindelijk staat het podium voller dan ooit.
Terwijl AanTafel! tussen de optredens door de sfeer erin houdt met een selectie van reggae, dub, hiphop en al hetgeen wat je daartussenin aan kan treffen, is het uiteindelijk Franky Sticks die de Kameleon-stage afsluit. UK garage, jungle, breakbeats en house volgen elkaar in hoog tempo op. De overgangen voelen soepel aan, de energie blijft hoog en stil blijven staan is geen optie meer. Het is precies de afsluiting die de Kameleon-stage verdient: een laatste herinnering dat Eendracht Festival niet draait om één genre of één scene, maar juist om de eindeloze kruisbestuiving daartussen.
Van funk tot vogue
Vanaf het Eendrachtsplein is het maar een paar minuten lopen naar de Boomgaardsstraat. Zodra je de Witte de Withstraat inloopt hoor je het al: funky, energieke tonen drijven hier op rijke harmonieën. Want om het hoekje om bij WORM is de Toekan-stage: een podium voor soul, hiphop, Latin en wereldmuziek. Idrys Kai treedt op in een wolk van aardetinten en witte bloemen. Zijn optreden is door en door speels. Neem het nummer ‘Mango Superstar’, waarmee hij een combinatie van lichtheid en vrolijkheid het publiek in slingert waar geen ontkomen aan is.
Naarmate het optreden vordert slaan steeds meer mensen de Boomgaardsstraat in, ongetwijfeld aangetrokken door de zonnige tunes met een vleugje funk, een vleugje soul, een vleugje voguing. Zo zijn er nog veel meer vleugjes van genres die allemaal langskomen, van R&B-beats met rap bijna tot aan punk. Ook hier is het juist de combinatie van genres die het dansvonkje doet overslaan. De toon is gezet op de Toekan-stage.
Saxsolo's op het skatepark
In het skatepark tussen de razende auto’s op de Westblaak vind je de Jaguar-stage, een zonnig buitenpodium met een focus op jazz, R&B en soul. Bij Quincy George staat het publiek er wel, maar lijkt het ook bezig te zijn met andere dingen: even bijkletsen, een biertje halen, ontdekken dat het skateparcours best fijne zitplekken biedt. Dat betekent niet dat de muziek niet leuk is: de groovy tunes vormen een perfect einde voor een zonnige middag. Laat de avond hier maar beginnen.
Kim Petite volgt in een vergelijkbare sfeer. Met haar mix van Nederlandse, Engelse en Kaapverdisch-creoolse teksten (een ultiem Rotterdamse combinatie!) zingt ze zowel eigen nummers als R&B-klassiekers zoals 'Killing Me Softly With His Song'. Ze heeft een onmiskenbare stage presence, met haar in roze pailletten bedekte jurk en weidse stemgeluid. Je droomt even weg, en hé, staat Ms. Lauryn Hill daar nou te zingen? Heeft Erykah Badu na haar cameo op Koningsdag nu ook Rotterdam aangedaan? Je zou het bijna geloven.
Brintex Collective mag de Jaguar-stage afsluiten en bewijst nog maar eens waarom de Rotterdamse jazzscene momenteel tomeloos blijft boeien. De zeskoppige band mengt acid-jazz, hiphop en elektronica tot een dansbare, eigentijdse sound die niet ten onder doet aan de momenteel zo bejubelde Londense jazzgolf. Strakke drums, warme akkoorden en een saxofonist die de show steelt houden het publiek tot het einde vast. Als afsluiter trakteren ze zelfs nog op twee gloednieuwe nummers, die hier voor het eerst live te horen zijn. Wat een feest.
Wolven in de pit
Het is al koortsachtig warm in Rotown als Doom Fever begint, waardoor de muur aan fuzz en distortion die te horen zijn in combinatie met vocalen die door de hete lucht nagalmen, zorgen voor een hypnotiserende trance. Het is ook een geluid dat je oudere broer opzet terwijl hij weer een moeilijke indie-game opstart, of juist wanneer hij een sentimenteel momentje heeft. De drums en zware baslijnen gooien onmiskenbaar grunge-geweld het publiek in, om een begin te maken aan een avond zwaar moshen en trillende ingewanden. Gitaareffecten zorgen voor een dromerig en emotioneel beladen geheel. De band denkt ook aan de naam van de stage: ‘graag nog een shoutout naar Paul van Loon en Dolfje Weerwolfje.’
‘Oma, waarom heeft u zulke grote oren?’ Waarschijnlijk om Fatigue nog beter te horen vanavond. Waar Doom Fever nog op technische wijze de zaal overspoelde met een hard, maar toch dromerig geluid, zoekt Fatigue het nog net wat rauwer. De zaal merkt deze verandering ook want vanaf het eerste moment worden mensen enthousiast en vakkundig in de lucht gegooid en naar voren geduwd. Raak je niet je enkels kwijt in de pit? Dan zullen de twee gitaristen deze er nog wel afzagen met vlijmscherpe riffs, terwijl frontman Chrome Cheetah, wat ziekjes geeft hij aan ons toe, een maniakaal gevecht houdt de microfoon. Het is showmanschap van 60s garagepunk met het geluid grunge. Mocht het stilvallen, dan vult drummer Kinan dat op met een solo wat door kan als muzikale spierballen taal.
Sinds een tijdje is de wolf terug in Nederland en dat weet ook Voos, met hun hardcore Nederpunk. Frontvrouw Connie Chanel draag vanaf de zijkant nog een gedicht voor, maar zodra ze op het podium verschijnt, springt en gromt zij van voor naar achter en weer terug. Het publiek blijft in een gevaarlijk vermakelijk cirkeltje rennen, vliegen en vallen. De teksten worden bijgevallen door snelle gitaarsolo’s. Naast bekend te zijn met duistere, zwetende krochten, toont band zich ook belezen door teksten als ‘van de maan af gezien zijn we allemaal even groot’ (Multatuli).
Nieuwe generatie hiphop meldt zich in Stalles
Het Eendrachtspubliek laat de Neushoorn-stage in Stalles in de vroege avond links liggen voor de buitenpodia. Het is ook even zoeken. Je moet eerst diep het café in en komt dan in een soort achterkamertje met een podium terecht (voorheen Club Centraal). Vanavond meldt de nieuwe generatie Rotterdamse rappers zich hier. En een zangeres wiens liedjes wortelen in hiphop en R&B.
Giegs trekt voor drie man en een paardenkop een parallelle wereld open. Hij laat zich niet kennen door de matige opkomst: ‘Volle zaal, lege zaal, het boeit me geen shit. Rotterdam laat je horen!’ Hij heeft een koelbloedige, soms snelle flow en brengt zijn rauwe liedjes over hossels, pijn en meisjes met bravoure.
SkyeIndi is de enige zangeres tussen al die spittende mannen vanavond. Ze maakt dansbare, poppy R&B met veel autotune en een clubby randje, maar weet ook wel raad met een trapbeat. Haar nummers doen denken aan SZA, of dichter bij huis: Kaya Imani, met wie ze al muziek maakte en die vandaag ook opduikt in het publiek. De hippe meiden vooraan zingen haar liedjes filmend mee. ‘Waar zijn al mijn school girls gebleven?’, roept ze hen toe. Dat ze meezingt over haar eigen tracks, maakt deze showcase een tikkeltje kaal. Maar hé, de tunes heeft ze en sowieso zet ze de dikste flow van de avond neer.
Via de boom bap-rap van Skipper en een gejaagde show van BFLQUATRO gaan we richting de finale. Roffaghanistan gaat er bij voorbaat vandoor met de bokaal voor de beste artiestennaam van de dag. Waar we naar kijken? Drie jonge gasten die nummers maken over de aangenamere zaken des levens, zoals designerpatta’s, nieuwe jakka’s en goed gevulde zakken (met saaf als ik me niet vergis). Toch heeft het ook een soort punkattitude. Oké, de hoge tonen verzuipen in de bassen en de show is soms wat rommelig, maar de energie is aanstekelijk en ze krijgen de turn-ups waar ze om vragen. ‘Brand new swag, die oude mag je hebben’, schreeuwen ze. Nou, graag!
Cobra kronkelt langs UK garage, R&B en meer
De late uurtjes in Stalles op de Cobra-stage worden gedragen door onder anderen dj Jochem Vilain. Een handjevol mensen verzamelt zich weer in de zaal. Hij vertelt dat hij oorspronkelijk een live-set zou spelen, compleet met drums, synthesizers en een schaakpion? Maar toen de techniek het loodje legde, schakelde Vilain last minute over op zijn vertrouwde draaitafels. Dit mag de pret niet drukken. Een mix van UK garage, bass en pienter opgebouwde grooves zorgt voor een trappelend publiek. Maar ook klassieke platen van bijvoorbeeld Childish Gambino, Nina Simone en The Weeknd vliegen je om de oren.
Zijn set staat als een huis. En om ons toch nog even een klein voorproefje te geven van ‘wat had kunnen zijn’, duikt hij achter zijn dj booth vandaan, en verdwijnt achter een glimmend drumstel. We krijgen een encore waar je broekspijpen van trilden. Dat smaakt naar meer!
Global club sounds fladderen door Mamarazzi
Nieuw dit jaar is de Vlinder-stage in Mamarazzi, waar internationale clubculturen en niet-westerse elektronische muziek samenkomen. Leona Bruxx warmt de zaal op, maar zodra Ayah achter de decks stapt, is er geen houden meer aan. Met een mix van latin club, tribal grooves en techhouse rijgt de Rotterdamse dj de ene banger na de andere aan elkaar. Hits als ‘Mexe Mexe’, ‘Ay Papi’ komen voorbij, en natuurlijk kan een vleugje Benito niet ontbreken in Mamarazzi. Bij zijn ‘NUEVAYoL’ is stilstaan geen optie. Ayah zelf is daar de belichaming van: de energie die de dansvloer afgeeft, geeft ze in tienvoud weer terug.
Waar Ayah vooral de zomer viert, trekt Hedojosa de dansvloer nog verder de diaspora in. Baile funk, kuduro, soca en afrobeats passeren allemaal de revue, afgewisseld met uitstapjes richting salsa en latin classics. ‘We gaan kontje gooien,’ horen we iemand buiten in de rij zeggen. Een betere samenvatting van de sfeer op de Vlinder-stage zul je niet snel vinden.
Kid Kiddo houdt de energie naadloos vast, waarna Yucky de eer krijgt om de allereerste editie van de Vlinder-stage af te sluiten. De Haagse dj staat later deze zomer ook in de Hacienda op Lowlands, en eigenlijk voelt de Mamarazzi vanavond als een Rotterdamse versie van die iconische festivaltent. Bubbling, breaks en elektronische diaspora sounds voeren de boventoon. De set is zweterig, euforisch en glinstert met een grenzeloze nieuwsgierigheid naar clubmuziek van over de hele wereld, precies zoals de stage het heeft bedoeld. De Mamarazzi is een welkome toevoeging in het Eendracht repertoire.
WORM houdt de UK bassvlag hoog
Wie tijdens het Eendracht Festival WORM binnenstapt, belandt in een uitpuilend gebouw dat bijna geen moment wegvalt. Nadat de Toekan-stage buiten op zijn eind loopt, stroomt een groot deel van het publiek door naar binnen, waar op de Gorilla en Octopus-stage tot diep in de nacht volop wordt gedanst.
Op de Gorilla-stage zet River direct de toon met een mix van ghetto house, breakbeat en sexy Baltimore. Tegen de tijd dat hij het stokje overgeeft, heeft hij de dansvloer niet alleen warmgedraaid, maar al bijna aan de kook gebracht. Dit stokje wordt overgedragen aan de organisatoren van de stage: RDBLCK en Peanut Butter Jelly Time draaien een spontane energieke b2b waarin moeiteloos van alles voorbijkomt tussen bass, breakbeats en bubbling. Eclectisch zonder richting te verliezen, precies zoals een goede UK-georiënteerde clubnacht hoort te voelen.
Hazey trekt die lijn door met snoeiharde breakbeats en dubstep. Vooral de wisselwerking tussen dj, MC en dansvloer lijkt te werken: effectieve reloads en calls die teruggekaatst worden vanuit het publiek. Later op de avond wordt het publiek ook getrakteerd op een set van Footsteppa. Het collectief verbindt de knopen tussen dub, dubstep en bassline en vult dit aan met rapvocals uit de UK. DJ Strong laat hiermee horen hoe breed die Britse basscultuur inmiddels is geworden.
De Gorilla-stage voelt de hele avond als een mooie showcase van een UK hardcore mentaliteit: compromisloos, energiek en maar tegelijkertijd dansbaar. Hard waar het moest, sexy waar het kon. Op de Octopus-stage is er parallel een dansavond met een iets lagere bpm. De avond begint met house, waarna langzaam steeds meer uitstapjes worden gemaakt richting breakbeat en andere invloeden. Ook beneden wordt dus volop gedanst, en biedt de Octopus een mooie aanvulling aan het geweld boven.
Tegen de tijd dat de laatste bassen uit WORM wegsterven, is duidelijk waarom Eendracht Festival zo geliefd is. Niet één podium, niet één genre en niet één publiek bepalen de dag, maar juist de eindeloze beweging ertussen. Het dwalen van podium naar podium, van moshpit naar jazzsolo en van UK garage naar baile funk, maakt het festival tot misschien wel de mooiste dwarsdoorsnede van de Rotterdamse muziekscene.
