Tilburg krijgt Vasquesz nog één keer terug

Er zijn van die plekken in de stad die je nooit helemaal los kan laten. Voor velen is Vasquesz er zo een. De club, gevestigd op de Korte Heuvel, groeide tussen 2000 en 2005 uit tot meer dan een uitgaansplek. Het werd een ontmoetingspunt, een vaste waarde, een stukje in het hart van menig Tilburger. Edwin Louer weet dat als geen ander. Als resident-dj was hij jarenlang het hart van de zaterdagavond in de club. Nu, bijna twintig jaar later, is hij degene die de oproep beantwoordt die hij al jaren hoort: “Edwin, wanneer gaan we weer een Vasquesz-avond doen? Ik heb die vraag ontzettend vaak gehad. Afgelopen zomer dacht ik: weet je wat, ik ga het gewoon regelen”, vertelt hij met een dikke glimlach.

Saamhorigheid als handelsmerk

Wie Vasquesz kent, zal zich herkennen in het woord dat Louer keer op keer gebruikt als hij de club omschrijft: saamhorigheid. Geen dresscode die mensen buiten hield, geen muziek die alleen maar scoorde bij de massa. Wel een plek waar kleur er niet toe deed, waar vrouwen zich veilig voelden en waar de dj een echte band had met de mensen op de dansvloer. “Ik had contact met de mensen. Als ik een moeilijke plaat draaide die iemand niet goed vond, zeiden ze: ‘het huppelt niet’. Die interactie, die binding, dat is zo ontzettend belangrijk”, aldus Louer.

De sound? Geen puur commerciële hits dus, maar een mix van deep house, techno en groove met die altijd typische Vasquesz-beweging erin. “In België zeggen ze: het moet marcheren. Het moet lekker treinen.” Een track die de sfeer perfect samenvat? Louer denkt even na. "So Many Times van Gadjo. Dat was wel een banger daar. Maar ik had niet echt één nummer dat ik elke week draaide. Elke week was anders." De muziek werd gedraaid op vinyl. Twee à drie draaitafels, alleen maar platen. “De hoesjes. De geur. De kleur. Het gevoel. Dat heeft ook wel wat.” En ook tijdens de reünie zal de avond geopend worden op vinyl.

"Na sluitingstijd begon Vasquesz pas écht"

Wat Vasquesz werkelijk definieerde, speelde zich af nadat de laatste bezoeker naar huis was. Louer herinnert zich de eindeloze naborrels als de momenten waarop de echte magie plaatsvond. “Om vier uur moest iedereen weg. Dan gingen we opruimen, gingen we zitten. Een paar mensen rookten stiekem een jointje. En dan gingen we filosoferen met het personeel. Er waren heel leuke mensen bij. Dan begon Vasquesz eigenlijk écht.” Tot zeven uur 's ochtends had eigenaar Hylke de keuken open, werden er hapjes gemaakt en zat het personeel lekker na te praten. “Dat heb ik nooit meer ergens meegemaakt.” Die band tussen dj's, personeel en publiek was geen toeval. Louer zorgde er bewust voor dat zijn muziek ook de barmedewerkers aansprak: “Als beginnende dj in een zaak waar nog niemand komt, moet je eerst de binding hebben met de mensen die er werken. Ik draaide eerst voor de mensen die achter de bar stonden.”

Gemeente versus gezelligheid

In 2005 sloot Vasquesz haar deuren. Niet omdat de liefde weg was, maar omdat de omstandigheden het steeds moeilijker maakten. Louer vertelt open over wat er speelde:

“De laatste maanden stonden er zaterdagavond politiemotoren voor de deur. Na vier uur moest iedereen eruit zijn, en als er dan nog iemand binnen was, telden ze en kreeg de eigenaar een boete.” En dat terwijl Vasquesz een club was waar het rustig bleef en er nooit gevechten waren. “Gewoon veel mensen, netjes, gezellig. Maar die moeten er wel uit om vier uur. En dat was nog weleens een uitdaging."

Tegelijk speelde er een bredere omslag. De clubscene begon te verschuiven richting festivals. Vinyl maakte plaats voor cd's. “Ik ben zelfs twee residenties op dezelfde avond verloren, een club in Rotterdam en Vasquesz.” Hij klinkt niet bitter, maar nuchter. “Iets goeds wat goed is, kan beter op het juiste moment stoppen dan dat het doodbloedt.”

Bijna 400 kaarten

Het idee voor de reünie sluimerde al jaren, maar afgelopen zomer pakte Louer dan eindelijk de telefoon op. Hij regelde een zaal, de Hall of Fame, en benaderde de dj's die vroeger de avonden bepaalden. Fedde Le Grand, Marvin van Groove Connexxion en natuurlijk hijzelf. Pas daarna vertelde hij het aan Hylke, de oud-eigenaar van Vasquesz, en diens vrouw Marina: “Die wisten nog van niks. Ik had alles al in de steigers gezet voordat ik met hen in gesprek was. Ze waren meteen enthousiast toen ik het plan vertelde.”

De kaartverkoop bewijst dat het Vasquesz-gevoel nooit is verdwenen. “De eerste dag hadden we al zeventien kaarten in het eerste uur. Nu zitten we tegen de 400 aan.” Dat zijn er meer dan er vroeger überhaupt in de club konden. Promotie? Grotendeels mond-tot-mond. “Zo werkt het in Tilburg. Ons kent ons.”

Één avond, maar dan goed

De Hall of Fame wordt voor één nacht omgetoverd tot een herkenbare plek voor wie Vasquesz ooit heeft meegemaakt. De kroonluchter komt terug. De spiegelbal. De oranje zuilen als backdrop langs de zijkanten. De dj-booth in dezelfde stijl. De sfeer wordt opgebouwd en niet nageaapt. “De sfeer brengen de mensen al mee,” zegt Louer stellig. “Dat is echt zo.” Er is ook een zangeres die 's avonds meezingt en in de foyer draait een dj loungemuziek voor wie even wil bijkomen en kletsen. Want ook dát is Vasquesz: de ruimte om elkaar te ontmoeten.

Of Louer zenuwachtig is? Geen moment. “Ik heb er gewoon heel veel zin in”, zegt hij. “Het enige is dat ik zelf ook anderhalf uur moet draaien, dus ik moet goede platen uitzoeken. Draai ik er eentje die ik zelf heel goed vind, of eentje die écht Vasquesz is? Dat blijft altijd de vraag.” Hij lacht. “Nee, geen spanning. Gewoon gelukkig.”

De Vasquesz Reünie vindt plaats op vrijdag 20 maart 2026, Hall of Fame, Tilburg.