De Europese tour van White Lies dendert al een maand door Europa en strandt vanavond in een uitverkochte 013. Het is de 25e en laatste show van deze reeks, één dag nadat de band hun grootste Nederlandse headline-show tot nu toe speelde in de AFAS. Die zaal raakte niet volledig uitverkocht, maar Tilburg wél.
Voorprogramma She’s in Parties reist mee voor de derde leg van de tour en speelt vanavond hun laatste show van deze reeks. Alsof Chappell Roan die door een shoegaze-wolk is getrokken: dromerig, licht theatraal en met een indierandje. De zangeres proost nog één keer met het publiek en doet haar best dat moment in het Nederlands te begeleiden. Voor het laatste nummer ‘Velveteen’ vraagt ze om ‘a little boogie’, maar krijgt de volle zaal niet in beweging. Aan de kwaliteit ligt het niet, strak en overtuigend gebracht, maar de vonk slaat net niet over.
013 staat zó vol dat na het voorprogramma niemand meer op de trapjes mag zitten. Security vraagt iedereen te gaan staan om ruimte te maken. Een avond waarop je denkt dat een paar honderd kaarten minder ook prima als ‘sold out’ had mogen gelden, maar comfortabel of niet, de energie in het publiek bij White Lies is onmiskenbaar.
Zanger Harry McVeigh is zijn stem hoorbaar een beetje kwijt. Als hij het publiek toespreekt, klinkt de slijtage van 25 shows in een maand. Tijdens het zingen weet hij dat knap te verhullen; zijn donkere stem blijft overeind op de momenten dat het moet. De setlist is zorgvuldig opgebouwd en biedt voor ieder wat wils: elk album en klassiekers worden afgewisseld met nieuw materiaal. White Lies blijkt bovendien generatie-overstijgend. Twintigers zij aan zij met fans van het eerste uur vooraan en halverwege de zaal spotten we zelfs complete gezinnen: kinderen, ouders, opa’s en oma’s.
Openen met nieuw werk, maar met ‘Farewell to the Fairground’ al vroeg is de toon gezet. Wat opvalt, is dat de zaal ook bij de minder bekende nummers aandachtig blijft luisteren. Het wordt nergens een rumoerig vrijdagavondcafé; de focus blijft op het podium. Nadat ‘Juice’ gespeeld wordt, het bekendste nummer van het laatste album, schakelt de band een versnelling hoger met publieksfavorieten ‘Big TV’, ‘To Lose My Life’ en ‘Bigger Than Us’ achter elkaar. De zaal zingt massaal mee en hier wordt het collectieve hoogtepunt van de avond bereikt.
Natuurlijk verdwijnt de band niet zonder toegift. In de encore krijgen we titeltrack ‘Night Light’, all-time favoriet ‘Death’ en als afsluiter ‘In The Middle’. White Lies heeft inmiddels ontelbare keren in Nederland gespeeld, maar bewijst vanavond opnieuw waarom. De band blijft relevant, blijft generaties verbinden en blijft moeiteloos volle zalen in beweging krijgen.
