Stipt om half tien betreedt de driekoppige band The Mocks het podium van de goed gevulde zaal in de Nieuwe Nor. Op het eerste oog zijn Rens van der Sluis, Louie Lague en Jimi van Egmond zo uit het ‘Swinging London’ van de jaren '60 afgereisd naar het Heerlen van nu. Dit gevoel wordt alleen maar versterkt zodra we de eerste paar songs induiken: de catchy melodieën volgen elkaar op, met energieke gitaarpartijen en een drumset die bijna van het podium af stuitert (echt zo). The Mocks leveren wat ze beloven: hoog in energie, laag in poespas. De vergelijking met bands als The Beatles is op papier snel gemaakt, maar in de praktijk laten The Mocks zien dat ze net wat harder, rauwer en sneller zijn dan de gemiddelde ‘sixties-sound’. De muziek heeft het onmiskenbare garagegevoel, met vlotte teksten over liefde die er is, was of nog komen gaat. Tijdens hun recent uitgebrachte single 'Relax' balen we er opeens van dat we dit niet op een casettebandje in een Ford Mustang kunnen luisteren. En tijdens 'Do You Want Me Too?' willen we onze platenspeler toch nog maar eens afstoffen (of juist niet, want deze muziek luistert ook lekker weg met een dikke laag stof).
De stijl en sound die The Mocks brengen laat je haast terugverlangen naar een tijd die je niet eens meegemaakt hebt, maar waar ze je zichtbaar met veel plezier een avondje op trakteren. Dat is precies waar de magie van The Mocks ligt: ze zijn niet alleen een eerbetoon aan de helden van weleer, maar een levendige herinterpretatie die ons herinnert aan de kracht van de spirit in de 60’s. Als toegift spelen ze een cover van 'Sticks en Stones' van Golden Earring die naadloos aansluit op de rest van de set, en hun eigen 'Do Me Good', waar nog één keer alle krachten samenkomen. Daarna laten The Mocks ons lichtelijk verliefd, zowel op de bandleden als op hun muziek, achter. Missie geslaagd.
