Sumire mikt met debuut-EP 'Misanthropy' op de grungehelden
Verdrinken in het verleden
Dat grunge en shoegaze aan een ferme opmars bezig zijn, hoeven we je waarschijnlijk niet meer uit te leggen. Jonge honden als Keo en Bleech 9:3 veroveren in sneltreinvaart de harten van rockfans. Tel daar de aanhoudende TikTok-hype bij op die Deftones eigenhandig naar een headline-spot op Pukkelpop katapulteerde, en je snapt waarom driekwart van de tieners plotseling de blikjes energydrink inruilt voor een overstuurde gitaar. Ook het Heerlense Sumire ruikt bloed. De band steekt het niet onder stoelen of banken: er wordt niet geoefend voor de gezelligheid, er wordt gedroomd van het grote werk. Met hun debuut mikken ze alvast op de grungehelden van weleer.
Accepteer de 'social' cookies voor deze 'spotify'-embed.
cookie-instellingen aanpassen
Met de deur in huis: titeltrack 'Misanthropy' – tevens de afsluiter – is een heerlijke mokerslag. De riff deelt een heerlijke tik uit, maar het zijn vooral de drums die hier een strakke, prominente hoofdrol opeisen. Daarnaast is de zang sterk en dwingend, iets dat live nog wel eens als verbeterpunt geldt bij de jonge band.
Ook conceptueel laat Sumire er geen gras over groeien: Misanthropy is opgezet als één doorlopend verhaal over mislukte relaties, mentale strubbelingen en jeugdnostalgie. Dat klinkt op papier misschien als een clichématig puberdagboek, maar de band omzeilt die valkuil door de teksten universeel genoeg te houden. Juist die thematiek van mentale worstelingen verklaart waarom deze sound anno 2026 weer zo hard resoneert bij een jonge generatie. Neem 'Lonely', waarin je de emotie kan voelen: "Ships sinking in my mind, I’m drowning in the past". En ook op het Nirvana-esque 'Old Days' schemeren die donkere gevoelens door wanneer de band zich hardop afvraagt waar de beloofde toekomst is gebleven: Where's the future they promised us? / Where we could get lost / Where all our problems could fade away". Je zou voor minder nostalgisch worden.
Met Misanthropy levert Sumire een verrassend volwassen en coherent visitekaartje af dat perfect aansluit bij de huidige gitaarrevival. De band bewijst dat ze de dynamiek van hun grote jaren-negentig-voorbeelden niet alleen begrijpen, maar ook kunnen vertalen naar sterke, compacte songs. Als de (bijna) afgestudeerde studenten aan het VISTA-college in Heerlen deze strakke studiolijn in de toekomst ook live definitief weten door te trekken, staat niets die grote dromen nog in de weg. Een veelbelovend debuut dat smaakt naar meer.