Sturgeon uit Kampen viert geen albumrelease met champagne, wel Caviar!

Zodra zanger Klaas van Twillert het podium oprent, is duidelijk dat Sturgeon weinig woorden gebruikt om het publiek te enthousiasmeren. De vierkoppige band laat de muziek voor zich spreken. Met het eerder uitgebrachte Record Queen, wordt de avond afgetrapt. Veel bezoekers kennen het nummer al van eerdere optredens en deinen vrijwel meteen mee. De combinatie van stevige rock-'n-roll en een vleugje blues klinkt rauw, maar toegankelijk. Klaas maakt ondertussen dankbaar gebruik van de fotografen die rond het podium bewegen en poseert alsof hij al jaren op een groot rockpodium staat.

De overgang naarSmall Town Woman is naadloos. Van Twillert blaast een kusje naar zijn vriendin in het publiek en zingt zijn verlangen door de microfoon:“Oh that woman, she’s all mine…”

Halverwege het nummer neemt gitarist Joris het over met een gepassioneerde solo. Daarna ontstaat een duet tussen zanger en gitarist. Klaas zingt “With red hair and pretty eyes” , terwijl hij naar zijn vriendin kijkt en de microfoon vervolgens naar Joris draait. Het is precies het soort theatrale moment dat past bij de retro-uitstraling van Sturgeon.

Een epische drumsolo van drummer Keo dieMean Doginluidt, blijkt voldoende om beweging in de zaal te krijgen. De eerste drie rijen deinen steeds harder mee en vooraan ontstaat een publiek van vooral jongeren uit de omgeving, onder wie alternatieve muziekliefhebbers en beginnende muzikanten. Sturgeon lijkt veel te betekenen voor andere lokale artiesten. Andersom ook, zo stelt de band. De support is groot bij dit trouwe terugkerende publiek. 

Tegelijkertijd staan er verschillende veertigers die de band al eerder live zagen. Een van hen vat de ontwikkeling van Sturgeon treffend samen:“Je bent een ware artiest als je live beter speelt dan in de studio.” In de twee jaar sinds de oprichting is vooral de podium présence van Klaas gegroeid. Ook bassist Job lijkt steeds meer uit zijn schulp te kruipen. De band staat daardoor zelfverzekerder op het podium dan in de beginperiode.

Die groei is belangrijk, want Caviar is eigenlijk geen traditioneel release concert. De nummers zijn niet voor het eerst te horen. Op één nummer na heeft Sturgeon alle liedjes al eerder live gespeeld en vervolgens in de studio verder verfijnd. Het album is daarmee letterlijk op het podium geboren. Dat is ook waar de muziek het sterkst tot zijn recht komt: de nummers zijn gebouwd op energie, samenspel en de reactie van het publiek.

Na de enige cover van het album, Can’t You See, begint het titelnummer Caviar. Nu komen de visseneitjes van Sturgeon echt tot leven. Een man of zeven begint vooraan te moshen en verschillende camera’s duiken meteen op de chaos af. Bij Far Out headbangen Klaas en Joris synchroon tijdens de bridge. Hun lange haren zijn inmiddels doorweekt van het zweet. Ze genieten voluit en geven alles, dat is te merken aan de opgewekte energie. De seventies-esthetiek is soms nadrukkelijk aanwezig, maar op het podium werkt die overtuiging vooral aanstekelijk. Juist daarom is het rustige moment dat daarna volgt zo belangrijk. Klaas vertelt een persoonlijk verhaal in het nummer Broken Sails over zijn overleden vader. Voor de band is het een experiment, maar de zaal reageert zonder aarzelen. Telefoonzaklampen gaan omhoog en zelfs achterin de zaal, waar het publiek eerder nog wat statig stond, ontstaat verbinding. Zodra de eerste akkoorden van de akoestische gitaar klinken, verandert de sfeer volledig.

Het nummer krijgt na afloop een lang applaus. Misschien wel het meest bijzondere applaus van de avond komt van de oudste bezoeker van de zaal: de oma van Klaas, die voor het eerst een concert van Sturgeon bijwoont. Ze vertelt vol lof hoe haar kleinzoon haar in het verzorgingstehuis soms al om acht uur 's ochtends toezingt en daarmee de andere bewoners wakker maakt. Zij kan er alleen maar van genieten.

Daarna trekt Van Twillert het publiek weer richting het podium.“We gaan weer terug, ik wil iedereen terug naar het podium.” De menigte komt dichterbij en klapt enthousiast mee. Voor de laatste nummers vraagt de band het publiek om mee te zingen.Takin’ Flight,Sweet Lovin’enWheels of Love, zijn bekende nummers uit de beginjaren van Sturgeon en worden luidkeels ontvangen.

De kracht van Sturgeon zit uiteindelijk minder in vernieuwende songstructuren dan in de manier waarop de band zijn nummers live tot leven brengt. De muziek heeft duidelijke wortels in de rock-'n-roll en blues van de jaren 70, maar de energie van de vier muzikanten en de betrokkenheid van het publiek geven de nummers een eigen karakter. Sturgeon neemt zichzelf misschien niet altijd serieus, maar het werk duidelijk wel.

Of die energie ook buiten Kampen overeind blijft, moet nog blijken. De band droomt al hardop van een buitenlands optreden, tot lichte tegenzin van de manager. Maar voor nu hoeft Sturgeon niet verder te kijken dan t’Ukien. Daar heeft de band met Caviar geen chique release avond neergezet, maar een zweterig, luidruchtig en bovenal enthousiast rockfeest voor tweehonderd mensen. Een mooie introductie van hun allereerste album.

Kaviaar in Centre Pompidou? Misschien ooit. Voorlopig smaakt Caviar het best op het podium in Kampen!