Marillion bewijst zich nog altijd als de absolute koning van de progrock.
Een haperende gitaar, een stroeve geluidsmix, maar uiteindelijk pure magie in het Muziekcentrum Enschede.

Progrock-legende Marillion blies een uitverkocht Muziekcentrum in Enschede omver met een memorabele show op 19 oktober j.l. Van een gedurfde opening met Gaza en de vocale klasse van Steve Hogarth tot een extra lange finale: dit was een meeslepende masterclass livemuziek!
The Unbelievable Truth
De avond opende met het Britse indie-rocktrio Unbelievable Truth, geleid door Andy Yorke, geflankeerd door multi instrumentalist Nigel Powell en Bassist Jason Moulster.
Hoewel de formatie hoorbaar haar best deed en de samenzang aardig klonk, bleef hun set helaas wat tam en zoutloos.Helaas lukte hen niet om de uitverkochte zaal echt op te warmen, ondanks hun fraaie samenzang en loepzuivere vocale harmonieën. Het publiek reageerde beleefd maar onbewogen. Gelukkig zorgde DJ Minka met haar vinylplaten in de foyer, vooraf zoals altijd, wél voor de juiste sfeer.




Marillion
Het concert in het uitverkochte Muziekcentrum Enschede kende een wat stroeve start. Omdat veel fans helemaal aan de linkerkant van het podium stonden, leken de toetsen partijen van Mark Kelly in het begin nauwelijks hoorbaar. Dit deed aanvankelijk afbreuk aan het totale geluid, maar gelukkig trok de geluidsbalans snel bij. Gaandeweg de avond steeg de dynamiek in de zaal naar een absoluut kookpunt.




Frontman Steve Hogarth was erg relaxed en compenseerde de kleine technische mankementen met zijn kenmerkende, droge Britse humor. Zelfs toen zijn eigen gitaar deze avond besloot om de reguliere dienst te weigeren, wist hij de sfeer er moeiteloos in te houden. Zijn stem hield het de volledige twee uur durende show moeiteloos vol en gitarist Steve Rothery eiste de hoofdrol op met zijn herkenbare, melodieuze solo's (zoals tijdens het emotionele hoogtepunt Easter). Het concert bewees hoe hecht de band is: de ritmesectie bestaande uit bassist Pete Trewavas en drummer Ian Mosley vormde een ijzersterke, jaloersmakende basis.




Een van de meest magische momenten van het verslag vond plaats tijdens de extra toegift. Tijdens de klassieker "Sugar Mice" liet Hogarth de zang deels over aan de zaal. Hoewel het publiek in eerste instantie nog wat aarzelend zong, werd het nummer uiteindelijk massaal en uit volle borst overgenomen. Kortom een zeer geslaagd avondje Marillion.



