Boos zijn uit zich in verschillende vormen; waar de een stil is en er niet te spreken valt, is de ander weer een stuk hoorbaarder en luider. Woede, echter, komt maar in één vorm voor: een uitbarsting. In 'Etna', de nieuwste single van baroque pop(ronde)artiest Daisy Bellis, gaat daarover. Je ervaart hoe het is om aan het ontvangende einde van zo'n woede-uitbarsting te zijn, en hoe je de rug daarin rechthoudt.
De naam van het nummer zegt al genoeg; de Etna is een vulkaan op het Mediterraanse eiland Sicilië. De kracht die een vulkaan in zich heeft, is direct herkenbaar in het nummer. De steady drums, dreunende bas en distorted gitaar geven je het gevoel alsof je zelf voor de berg staat. Dat gevoel onderstreept ze met de regels; ''Your eyes shine fire to my love / and you light up your surroundings, and the flame is reaching higher''. Haar zangstem heeft hier en daar wat kenmerken van Grace Slick (Jefferson Airplane). Over de ruige instrumenten harmoniseert Daisy erg mooi met haar eigen stem, met name in het refrein, waarin de naam van het nummer 'Etna' enkel gezongen wordt.
Het is een behoorlijk ander geluid dan dat we van Daisy Bellis (echte naam: Madelief Gal) gewend zijn. Haar EP 'A Dragonfly's Kiss', die eerder dit jaar in maart verscheen, kende voor het grootste gedeelte een gevoeliger geluid, terwijl dit nummer veel meer naar alternatieve rock neigt. Dat is echter geen toeval; de zangeres ziet dit nummer als een nieuwe stap in haar artistieke reis, schrijft ze. 'Etna' is daarmee ook de eerste single van een aankomende EP, waar we met smart op gaan wachten.