Spoken verdrijven met TOMORA
Halloween krijgt in Amare een soundtrack van dreunende bassen, bezwerende zang en euforische ontladingen
Terwijl buiten Halloween wordt gevierd om spoken te verdrijven, en de Haagse binnenstad steeds meer op een spookstad lijkt door alle winkels die worden dichtgetimmerd, gebeurt er in Amare iets heel anders. Daar ontketent TOMORA een elektronische hoogmis vol beats en saamhorigheid. De bassen dreunen, de zaal trilt en Amare ondergaat een flinke geluidstest.
Come closer, de eersteling van TOMORA, is nog geen half jaar oud, maar de nummers van deze plaat worden vanavond ontvangen als anthems. Dat het enthousiasme groot is, merkt ook het personeel van Amare: bij het opengaan van de deuren stormen enthousiastelingen richting podium. “Dat doet ons publiek bij het Residentie Orkest nooit”, stamelt een overrompelde medewerkster als ook het wandelende deel van het publiek zich heeft gemeld.
Oxis, het voorprogramma tijdens deze tour, is het soort hyperpop (‘marine electronica’ noemt ze het zelf) dat erg goed landt op zo'n zaterdagavond. De blauwharige Valentina Cytrynowicz staat alleen achter het mengpaneel en wint het publiek voor zich met sympathieke praatjes en fijne visuals. Een cover van Stromae en flarden van teksten van MGMT’s “Kids” in het slotnummer zorgen bovendien voor herkenning. Oxis is afgeleid van het Latijnse woord voor een tonijnsoort en haar liefde voor vissen gaat zover dat elk nummer is vernoemd naar een vis, van tonijn tot sardientje.
TOMORA heeft de voornaam van Chemical Brother Tom Rowlands geplaatst voor de laatste letters van de naam van de Noorse zangeres Aurora. Met hun plaat, en ook nog een EP van twee weken oud, doen ze een wereldtour en de enige Nederlandse zaalshow is vanavond in Amare. Het voelt dan ook als een ‘once in a lifetime’: volgend jaar staan de Chemical Brothers al weer op festivalaffiches, dus wie weet of dit duo nog een keer langs de zalen gaat. Zelf tonen ze zich ook al wat melancholisch; ze benadrukken meermaals dat dit de één na laatste show van de tour is.
Vanaf het allereerste begin, weet de zaal gelijk waar het aan toe is: met “Ring the alarm” knalt het duo erin. Live worden ze vergezeld door Amalie Holt Kleive in matching outfits met Aurora, en de dames lopen met enorme roeptoeters over het podium. De bassen moeten nog een beetje worden bijgestuurd, maar zodra dat gebeurd is laat de zaal (waar velen zich inmiddels de door Oxis bezongen sardientjes wanen) zich meeslepen. Dit optreden is tot in de puntjes verzorgd, maar voelt toch nergens geforceerd.
Een week geleden werd in de zaterdageditie van Trouw de vergelijking getrokken tussen een kerkdienst en de dansvloer en vanavond voel je waarom. De dames lopen als hogepriesteressen over het podium, Aurora bezweert ons: “Come Closer” en doet oproepen tot ‘love and kindness’. De kolkende massa wordt één in verscheidenheid, precies hetgeen “Celebration” wil vieren.
Tom Rowlands heeft ondertussen de teugels strak in handen, met jarenlange ervaring als een van de Chemical Brothers, hoef je hem niet te vertellen hoe je een zaal laat dansen. Soms laat hij de boel gecontroleerd ontaarden in chaos. Achter hem verschijnen beelden van de dames die zich vermenigvuldigen en hallucinante vormen aannemen. Na een energiek begin, nemen ze even gas terug met het eerdergenoemde “Come closer” en “The thing”. Om vervolgens weer voluit te gaan richting het Aurora-nummer “My body is not mine”.
Bij toegift “In a minute” verschijnt Tom Rowlands eerst alleen op het podium, met achter hem een enorme kattenkop. Minutenlang luisteren we naar een repeterende melodie, tot de zaal donker wordt en hij de boel laat ontploffen. Aurora en Amalie Holt Kleive keren weer terug om deel te nemen aan de euforie die de zaal in haar greep heeft.
Spoken kun je verdrijven door griezelige maskers op te zetten, misschien door dingen te slopen, maar de aanwezigen vanavond weten dat de mooiste manier toch is door met een zaal vol mensen te dansen. Rest één vraag: wanneer gaan we weer?
