Sonic Whip 2026: de zaterdag bouwt op naar een heerlijke climax
Gitaarstijlen vliegen alle kanten op, maar vervelen nooit
Het aantal hoogtepunten op vrijdag was al niet meer op één hand te tellen, maar krap 14 uur na de laatste riffs van MAQUINA. is het alweer tijd voor de tweede dag van Sonic Whip 2026. En ook die dag liegt er niet om. Het vliegt vandaag werkelijk alle kanten op: van legendes uit de Amerikaanse woestijn en Aziatische psychedelica tot noise uit Europese uithoeken en natuurlijk lokale helden.
Helaas begint de dag met het nieuws dat Pohl het festival niet gaat halen. Om te voorkomen dat er een gat valt, begint het festival drie kwartier later en wordt Gaupa van de grote naar de kleine zaal geschoven. De stoner rockband wordt aangevoerd door frontvrouw Emma Naslünd en krijgt daardoor een heel eigen geluid. Of nou ja, eigen geluid: de vergelijking met een ‘Björk fronted Black Sabbath’ (Björk Sabbath?) wordt vanavond niet voor het eerst en ook niet voor het laatst gemaakt. Dat klinkt misschien flauw, maar het werkt enorm goed. ‘Febersvan’ is gelijk al misschien een van de fijnste nummers die we vandaag gaan horen.
Zo toegankelijk als Gaupa, zo stemmig en repetitief is het geluid van Smote. Op papier klinkt de Britse groep veelbelovend. Gelaagde, experimentele muziek die zorgvuldig wordt opgebouwd en tegelijkertijd zwaar en hypnotisch is: het is op voorhand een ideale naam voor Sonic Whip. Helaas ontbreekt het de muziek aan een stuwende kracht, een verrassende melodie of een spanning die het publiek geboeid houdt. De dreunende drums voeren de boventoon, de vele instrumenten die het podium vullen weten weinig diversiteit in het geluid aan te brengen.
We gaan eerlijk zijn: de naam Dope Purple klinkt als een stonerband die een flauwe knipoog naar Deep Purple wil maken. Dat is het gelukkig niet. Wat het wel is? Onnavolgbaar. Jazzy. Psychedelisch. En bovenal fenomenaal. De band uit Taipei combineert jazz, psychedelica, noise en spacerock en laat ons middels een wilde trip kennismaken met het meest recente album Children In The Darkness (2025). Daarmee beginnen ze gelijk met het hoogtepunt, want ongelooflijk: wat is ‘New Psyche & Beyond The Body’ een prachtig, meeslepend en tegelijkertijd heftig nummer. Het daaropvolgende ‘Night Flying’ lijkt makkelijker te behappen, maar ontvouwt zich ook tot een wilde rit waarbij je je stoelriemen beter nog even ingesnoerd kan houden. Waanzinnig.
Acid King is in het stonergenre wat ze in het keurig Nederlands een household name noemen. Onder leiding van bassist Lori S. draait de band alweer 33 jaar mee. Tijdens deze tour spelen ze voor het eerst het album Busse Woods uit 1999 integraal op Europese bodem. De plaat is één van de meest gewaardeerde stoner/doom-albums en doet precies wat je mag verwachten, of om The Austin Chronicle te citeren: “Het is misschien niet vernieuwend, maar het is wel duister en zwaar”. Nummers als ‘Drive Fast Take Chances’ en ‘Busse woods’ klinken erg goed, maar zijn in opbouw of uitvoering nou niet heel erg bijzonder. ’39 Lashes’ daarentegen weet wel net even een andere snaar te raken.
In de kleine zaal is het vervolgens tijd voor ‘onze jongens’ van Bismut, het progressive heavy psych trio uit Nijmegen. Gisteren stond de band nog op het Desertfest in London en voordat het stof daar goed en wel was neergedaald werden ze al overspoeld met positieve reacties. Maar zoals het klokje thuis tikt, tikt het nergens: drummer Peter Dragt vertelt ons blij te zijn dat hij hun tienjarig bestaan én de release van hun derde album Matsutake met ons kan delen. Formaliteiten of niet, het spelplezier spat er bij Nijmegenaren van af. Ook het publiek is enthousiast en nieuwe nummers als ‘Contamination’, ‘Neugier’ en “zomerhit” ‘Alienation’ klinken stuk voor stuk geweldig. Een thuiswedstrijd die glansrijk wordt gewonnen.
Het Noorse Heave Blood & Die is sinds hun show op Eurosonic in 2024 langzaam naam aan het maken buiten Scandinavië. De band staat te boek als post-rock band, al is de stijl moeilijk in een hokje te plaatsen. Vaak klinkt het ook als een soort post-punk die door gitarist Karl Løftingsmo Pedersen wordt voorzien van hardcore zang. En dat levert aardige tracks op, zoals ‘Men Like You’ of ‘Dog Days’, waarop naast Karl ook Marie Sofie Mikkelsen (toetsen) nadrukkelijker de vocalen op zich neemt. Op het podium voelt het allemaal echter wat onwennig, wat de uitvoering van de nummers niet echt ten goede komt. Dat is jammer, want het nieuwe album Burnout Codes had echt een mooie show verdient.
Je kunt je bijna geen Sonic Whip meer voorstellen zonder een project van Nick DiSalvo (onder andere Delving en Elder). Dit jaar is hij aanwezig als de drummer van Weite, een Duitse band die in 2022 nog begon als gelegenheidsformatie. Ondertussen zijn ze alweer toe aan album nummer twee, Oase, en afgaande op het samenspel zijn ze voorlopig nog niet op elkaar uitgekeken. De mix van spacerock, psychedelic en post-rock is fris en een nummer als ‘Versteinert’ doet op sommige momenten denken aan een band als Public Service Broadcasting. Dit is geen show waar je overprikkeld naar buiten komt, maar voelt eerder als een muzikale boswandeling: je kunt ermee tot rust komen of je gaat op zoek naar al het moois dat er in de soundscapes verscholen zit.
Na Nick Oliveri (met Stöner in 2022) en Brant Bjork (met Stöner in 2022 en met Brant Bjork Trio 2024) staat deze editie een derde voormalig lid van Kyuss op Sonic Whip. John Garcia was 8 jaar lang de stem van de legendarische rockband. Vandaag staat hij hier met Hermano, een desert rockband die kort na het uiteenvallen van Kyuss opgericht werd door producer en bassist Dandy Brown en met drie albums vooral halverwege de zeroes actief was. De band is sinds 2008 niet meer op tour geweest, dus dat ze hier vanavond op de planken staan is allesbehalve vanzelfsprekend.
En wat opvalt is hoe gretig en enthousiast de rockers op het podium staan. Geen rockers met kapsones, maar nederige familiemensen die hun vrouwen bedanken, omdat zij dankzij hen weer op tour kunnen. Of John Garcia inderdaad bijna in Nijmegen had gewoond gaan we niet factchecken, maar vanavond heb je geen reden om hem niet te geloven. Met zijn stem is een vleugje Kyuss in de muziek onontkoombaar, maar de rest van de muzikanten zorgt dat muziek echt een eigen smoel krijgt. Goede voorbeelden hiervan zijn ‘Senor Moreno’s Plan’ en het bluesy ‘The Bottle’, die vanavond ook uitstekend gespeeld worden. Een heel bijzonder en ook gewoon goed optreden.
De eerlijkheid gebiedt ons te zeggen dat wij de band Fomies niet op onze radar hadden staan. Het blijkt vandaag dan ook hun eerste show op Nederlandse bodem te zijn. In alles doet de band denken aan Osees (Oh Sees/Thee Oh Sees/etc.): de energie, het enthousiasme en de uitwerking op het publiek. De Zwitsers laten er geen gras over groeien en gunnen het publiek nauwelijks rust. De high-energy nummers volgen elkaar in rap tempo op, al is er gelukkig ook tijd voor het rustigere prijsnummer ‘Reflections’. De vraag lijkt haast niet óf we deze act nog een keer terug gaan zien, maar wáár: op het Valkhof Festival of op Zeitgeist.
Na drie jaar keert King Buffalo weer terug op het hoogste podium van Sonic Whip. Dat is niet zonder slag of stoot gegaan, getuige de krukken waarmee de frontman zich naar een zetel bij de rand van het podium manoeuvreert. Maar de show moet doorgaan, dus ondanks zijn gebroken been reist zanger/gitarist Sean McVay met zijn band Europa door. Nou moest de psychedelic rockband het gelukkig nooit hebben van een uitbundige podiumpresentatie, en ook vanavond is het weer de muziek waar de band mee uitblinkt.
Net als The Sword een dag eerder houdt ook King Buffalo er rekening mee dat enkele fans er in 2023 ook bij waren: alleen afsluiter 'Cerberus' stond toen ook op de setlist. Geen 'Silverfish' dus, ondanks het feit dat we vanuit het publiek het deuntje meermaals door de zaal horen gaan. Maar geen zorgen, want sodeju, wat weten de tracks 'Grifter' en het fenomenale 'Loam' de eer van The Burden Of Restlessness (2021) goed hoog te houden. Een ander hoogtepunt is de titeltrack van Longing To Be The Mountain (2018), een geweldige, meeslepende track die zichzelf telkens weer opnieuw lijkt uit te vinden. Zo stelt King Buffalo ook tijdens de tweede stop op Sonic Whip allesbehalve teleur.
Opkomen met 'Sexyback' van Justin Timberlake is een keuze, maar wel eentje die verwachtingen schept. Maar laat het maar aan Ronker over om die in te lossen: we gaan nog een keer goed rammen, maar dat mag gerust lekker sexy zijn. De Belgische groep is enerzijds een ideale afsluiter zoals we ze zo graag zien en voelt anderzijds ook als voorproefje voor het volgende tweedaagse gitaarfestival in Roosje (Soulcrusher in oktober). De band vliegt vloeiend van Idles-achtig post-punk naar hardcore en weer terug (speednoise, zoals ze het zelf noemen) en met onder andere ‘MJ’ en ‘Slow Murder’ hebben ze hele catchy nummers in huis. Leuk, maar niet te lollig, snoeihard en sexy: Ronker doet precies alles goed.
Fotoverslag Sonic Whip 16 mei 2026
