Is het nou Sport;SockSports? De zangeres van het voorprogramma Vampire Boyfriend weet een verspreking maar nét te onderdrukken. Nee: Socks;SportsSocks is waarvoor het publiek vanavond naar Rotown is gekomen. De Rotterdamse band bracht op 21 november hun debuutalbum uit: Ironic Songs for a Sincere Generation. Die week voorbereidingstijd bleek voldoende; op 27 november zong het publiek de nummers moeiteloos mee tijdens de albumrelease.
Het nieuwe album mengt ontspannen indie en art-pop met hier en daar een onverwacht uitstapje naar de chaotische, onsamenhangende energie van experimentele jazz. Frontman Djurre van Dijck zingt zijn ironische teksten met een rustige stem die iets weg heeft van Mac DeMarco. De teksten zijn herkenbaar voor het overwegend jonge publiek. 'Creative success equals financial stress', zingen sommigen met pijn in hun ogen mee. Verschillende nummers openen met een vrolijk pianomelodietje dat zo uit de soundtrack van een sitcom lijkt te komen. 'Oh oh (money)' is daar een goed voorbeeld van. 'Oh oh oh, where did all my money go?' zingt het publiek braaf – en een tikkeltje verlegen – mee. Dat weerhoudt Socks;SportsSocks er echter niet van om het nummer te laten ontsporen in totale chaos, waarbij drummer, bassist, keyboardspeler, gitarist en zanger elk op een eigen planeet lijken te belanden. Zo bewust ongecoördineerd samen spelen is óók een kunst. Deze gecontroleerde chaos breekt een aantal keer uit tijdens de show, en heeft soms iets weg van experimentele jazz. Dat gevoel wordt versterkt wanneer zanger Djurre voor het nummer 'instrumental', een – je raadt het niet – instrumentaal nummer, zelfs een saxofoon tevoorschijn haalt. Het nummer begint langzaam, met piano en drums, en bouwt op naar lange uithalen op de saxofoon, waarbij de frontman haast de longen uit zijn lijf blaast.
Ondanks de ironische en humoristische teksten heeft Socks;SportsSocks ook duidelijk een melancholische kant. Dat blijkt al uit het nummer 'if/nothing', waarin de zanger beschrijft dat hij het eigenlijk prima vindt als er nooit meer iets zou veranderen: 'My parents won’t die and we’ll never get sick of our friends.' En tijdens het nummer 'Beautiful' menen we zelfs een traantje achter zijn bril te zien. Niet vreemd, want het is een persoonlijk nummer over een overleden bekende. 'Dit nummer heb ik nog nooit voor publiek gespeeld, en misschien doe ik het ook nooit meer', zegt hij bij de aankondiging. Wij hopen van wel.
