De kater van Sniester dag één ebt nog wat na, maar we zijn klaar voor dag twee. Nieuwe routes, nieuwe bands, we zien oude vrienden en we maken nieuwe. Het regent pijpestelen maar dat mag de pret niet drukken, want binnen vinden we muziek, bier, blijdschap en gezelligheid. Daar gaan we.
De namenroute. En 45acidbabies en Ramkot en SHHT en The Indien.
Met acts als Tousch, Dirk. en Niko op het programma stelt deze route zichzelf eigenlijk samen: namen. Doe daar nog wat andere acts bij die we gewoon graag wilden zien, zoals Ramkot en 45ACIDBABIES en de zaterdagavond van Sniester is voor dit team alweer gevuld. Ga even zitten, dit wordt een lang verhaal.
Klik hieronder om erachter te komen wat we ontdekten.
Een deur verderop staat Nancy Acid op het kleine podiumpje van de Hoender & Hop. Gelukkig zijn ze met zijn tweeën, dus dat is qua ruimte geen probleem. De drummer en gitarist spelen weinig ingewikkelde rechttoe rechtaan rammelende rock. Je kan erop dansen en het is gezellig en veel meer valt er niet over te vertellen.
Dat in tegenstelling tot Pip Blom, die in een volle en warme Kleine Zaal speelt. Pip is groot in de UK, maar lijkt hier toch minder bekend. Tijdens de laatste Sniestereditie speelde de band in het Paardcafé en nu in de Kleine Zaal. Pip geeft aan heel gelukkig te zijn met deze vooruitgang. Je krijgt vanzelf een glimlach om je mond als je dit cluppie ziet spelen. Drumster Gini gaat lekker en men danst op de punky vibes. Het optreden staat als huis, maar “moet harder” van het publiek. Het nummer ‘Daddy Issues’ start en nu wordt er eindelijk gesprongen in de zaal. T-shirts vliegen uit en een crowdsurfer stuitert in de lucht voorbij. Heerlijk; helaas is het na deze ontlading alweer afgelopen.
Tijd om de avond af te sluiten bij Ramkot in de Rootz. Na een weekend vol gebeuk, doet de naam vermoeden dat we ook nu weer de nodige sonische terreur voor de kiezen gaan krijgen. Dat valt reuze mee. Een vleugje Muse, wat Queens of the Stone Age, groovende riffs. Niets mis mee. Het is ramvol (zie je wat we hier doen?) en enorm warm in de Rootz. De laatste energie wordt er nog even uitgebeukt, bier vliegt rond, en dan is het klaar. We kunnen bezweet (of is het bier?) weer naar huis. Wel even douchen voor het slapen gaan.
De Duistere route
De avond is vervlogen en de nacht is weer naar bed. Na een stevige sniestervrijdag is opstaan en wennen aan de dag verdomd lastig. We verlangen terug naar zonsondergang. Waar het bier vloeit en de mensen chill zijn. Met een melancholisch humeur stappen we richting PAARD voor de tweede dag Sniester.
Klik hieronder voor het hele verhaal.
Is dit dan het moment waar deze route voor was gemaakt? We hebben het over Dool. Zwart gordijn? Check. Rookmachine? Check. Illuster intro? Check. Wat later het podium op? Ja, dit is duister. Raven van Dorst is zeker een synoniem voor de nacht. Het openingssalvo is wat onwennig, de vocalen komen niet helemaal uit de verf. We maken ons even zorgen. Is dit het resultaat van dagonthouding? Gelukkig als de band eenmaal op dreef is Dool ook echt in topvorm. Tracks als 'Wolf Moon' gaan er altijd lekker in.
Raven (gitaar/zang) heeft vanavond niet te veel te zeggen, behalve een rake opmerking dan. Zoals verwacht. 'Er is eigenlijk niet zoveel veranderd. Jullie praten nog steeds door de muziek heen, het blijft Nederland hé?' en later 'zullen we verder spelen of willen jullie nog even door de muziek heen praten? Ach, wij zijn ook Nederlanders natuurlijk'. Gevoelsmatig is het nooit complimenteus als men door je muziek heenpraat. Gelukkig trekt Raven daar zich niks van aan. Het nihilistische hart maakte bij dit optreden in ieder geval een sprongetje. Terug naar ons donkere hol, om energie op te sparen voor het volgende jaar.
#Fitpeople-route
Na de eerste dag op Sniester zijn wij met een kater die zijn weerga niet kent opgestaan. Dat is ook wel logisch want na al die tijd thuis zitten, zijn we niks meer gewend. Toch bekruipt ons de gedachte: ‘wat nou als we fitter waren geweest’, hadden we dan wel zonder problemen dit weekend uit kunnen spelen? We zijn minder op de squashbaan te vinden dan we zouden willen toegeven. Dan maar de sportroute op Sniester volgen, hoewel daar ook niet elke act door de NOC-NSF zou worden goedgekeurd.
Klik hieronder voor het hele verhaal.
Sniester21: Dag één
Wat hadden we dit gemist. Hele harde gitaren, moshpits, mensen, bier en nog meer gitaren. Sniester is back baby. Het festival gooide vrijdag het imago helemaal om en gooit het nu louter op bandjes van het type gehoorbeschadiging. Wij hebben er zin in, want los van het feit dat we inmiddels aan onze bureaustoelen zijn vastgeroest, is Sniester altijd een feestje. In de lente of in een kletsnat oktoberweekend, tot diep in de nacht of tot 12 uur precies, met een prik in de arm of met een test in de neus, Sniester stelt nooit teleur.
Een permanent festival in het midden van Den Haag
De programmering in heel cultureel Den Haag voelt nog wat mager aan, mede doordat er maar mondjesmaat wat georganiseerd mag worden. Maar tot onze verbazing staat de agenda van The Grey Space zo goed als vol. Reden om eens aan de bel te trekken of er sprake is van slimme programmering of een hele hand vol sporadische events. Dat eerste werd duidelijk wanneer we met Tim Terpstra, algemeen directeur, spraken. Wat kunnen we nog meer verwachten?