Wat hadden we dit gemist. Hele harde gitaren, moshpits, mensen, bier en nog meer gitaren. Sniester is back baby. Het festival gooide vrijdag het imago helemaal om en gooit het nu louter op bandjes van het type gehoorbeschadiging. Wij hebben er zin in, want los van het feit dat we inmiddels aan onze bureaustoelen zijn vastgeroest, is Sniester altijd een feestje. In de lente of in een kletsnat oktoberweekend, tot diep in de nacht of tot 12 uur precies, met een prik in de arm of met een test in de neus, Sniester stelt nooit teleur.
Sniesterroute: WTF, waar ben ik beland-route
Na bijna twee jaar culturele geheelonthouding is de wil om een festival te beleven groter dan daadwerkelijk de line-up vooraf uitpluizen. Het blokkenschema biedt helaas geen uitkomst. Zoveel bands en zoveel keuze. Laten we er gewoon induiken, vanouds muziek ontdekken. Met die positieve instelling begonnen we de Sniester vrijdag. Laten we ervan uit gaan dat dit goed gaat.
Klik hieronder om erachter te komen wat we ontdekten.
De drugsroute
De drugsroute begint in het Paardcafé. Wacht, voor we verder gaan: door deze route ‘de drugsroute’ te noemen, willen we op geen enkele manier insinueren dat bands waar wij langs zijn gegaan legale of illegale substanties gebruiken. We sluiten het ook niet uit, maar dat is aan hen. Dit gaat meer over namen enzo. Of de muziek.
Klik hieronder voor het hele verhaal.
“Dat is toch die guy van tv?”, horen we in het publiek, en dat klopt, want dit is de band van Dennis Weening. De kenners weten natuurlijk dat hij lang voor hij Expeditie Robinson presenteerde al in vele Haagse punkbands speelde. Het duurt even voor het geluid op orde is maar de band heeft er zin in. Als het na een paar nummers eenmaal goed klinkt, bereikt de energie op het podium nieuwe hoogtes en wordt in de zaal lekker gemosht. Wat ook fijn is: de band weet wanneer het tijd is om te stoppen. In plaats van sommige acts die wel erg lang doorgingen klinkt bij Burnout Boys al enkele minuten voor tijd de laatste toon en laat Weening zich bezweet lekker theatraal van het podium vallen.
En dan. Speedmobile. Vergeet alles wat je hiervoor hebt gelezen, want in de Zwarte Ruiter, bij de laatste act van de vrijdag, gaat het pas echt los. Niet heel gek, want we hebben hier te maken met de ritmesectie van Peter Pan Speedrock en de gitarist en zanger van Batmobile. Tientallen jaren aan rockervaring. De band speelt rock ‘n’ roll in de hoogste versnelling en de Ruiter kolkt. Een kleine vrouw loopt met een bloedneus weg, maar staat een paar minuten later weer vrolijk te kijken. Bier vliegt in het rond. Als er iets bestaat als het Sniestergevoel is dit het. En dan, om twaalf uur, is het afgelopen. Potverdorie, wat hadden we dit gemist. En morgen mogen we weer.
De "Dat Wat Over Is"-route
Het programma van Sniester was op eerdere edities beter in te delen in routes die wij als recensenten konden volgen. Zo waren er in de vorige jaren routes als “Nederlandstalig”, “Lekker Vreemd” en “Kneiterhard”. Met het vernieuwde, oorspronkelijke imago waarin acts die lekker rammelen, ronken en rocken de boventoon voeren, is het verdelen in routes iets gecompliceerder geworden. Daarom werd dit team op “De route die overbleef” gezet. Acts die niet persé binnen de paden van de andere recensenten passen, maar desalniettemin ontzettend de moeite waard zijn. Hoewel de route ook “De nieuwe Belgische lichting” genoemd had kunnen worden. Anyhow, let’s go!
Klik hieronder voor het hele verhaal.
3voor12 Den Haag tipt: Sniester 2021
Eindelijk is het zo ver: komend weekend is Sniester. Voor het eerst in wat voelt als eeuwen kunnen we weer een heel weekend genieten van tientallen bands, elkaar sufbeuken in de moshpit en een overdosis aan decibellen tot ons nemen. Voor wie het nog niet helemaal weet, hebben onze redactieleden alvast wat acts op een rijtje gezet die je absoluut niet mag missen.
Een permanent festival in het midden van Den Haag
De programmering in heel cultureel Den Haag voelt nog wat mager aan, mede doordat er maar mondjesmaat wat georganiseerd mag worden. Maar tot onze verbazing staat de agenda van The Grey Space zo goed als vol. Reden om eens aan de bel te trekken of er sprake is van slimme programmering of een hele hand vol sporadische events. Dat eerste werd duidelijk wanneer we met Tim Terpstra, algemeen directeur, spraken. Wat kunnen we nog meer verwachten?