Twee winkelende, nietsvermoedende dames op leeftijd lopen aan het einde van de Spuistraat. Op podium De Poot, midden op de Grote Markt, staat Collignon de boel doormidden te spelen. “Wat een teringherrie!” verzucht de ene vrouw, die bezweet een tas van een bekende modeketen met zich meesleept. “Ja, en dat met dit weer…. Zullen we anders even kijken waar het vandaan komt?”, antwoordt haar metgezel die blijkbaar iets avontuurlijker is ingesteld. De missie van Sniester - explosief alternatief, met alles wat rockt, schuurt en rammelt - is geslaagd.
Qua weer had het gratis zaterdagmiddagprogramma Sniester Pop-up het niet beter kunnen treffen. De terrasjes zitten vol, en ook de locaties die worden gebruikt voor de optredens van de local heroes op onverwachte plekken worden gretig bezocht. Met een grote verscheidenheid aan bands en genres op minstens zo'n grote verscheidenheid aan locaties, was er in ieder geval één rode draad te herkennen: Het was warm. 3voor12 Den Haag liep van hot naar her en liet zich verrassen.
Als de punkers van het Haagse Alpha Rats opkomen in de GRID Gallery, hangt de hitte al als een verstikkende deken in de ruimte. De setting is bijzonder: de veel te kleine zaal voor de harde punk die hier gespeeld wordt, hangt vol met kwetsbare kunstwerken en schilderijen. Het geluid doet direct denken aan een explosieve mix van IDLES, maar dan alsof de leadzanger Glenn Danzig is, zo galmen de vocalen door de expositieruimte. De fragiele schilderijen dwingen het publiek om niet te hard te bewegen. Niemand waagt zich aan een moshpit uit angst de boel te slopen. Hierdoor ontstaat er wel onverwacht ruimte voor de aanwezige kinderen, die daardoor volstrekt veilig vooraan kunnen staan om de band te bewonderen. De zanger weigert zich echter te laten remmen door de statische sfeer. Met het microfoonsnoer strak om zijn nek gewikkeld springt hij onverschrokken de menigte in en trekt zelfs een enthousiast kind naar voren. De intense, bloedhete show eist fysiek het nodige van de bezoekers. Meerdere toeschouwers halen vanwege de extreme hitte het einde van de set niet en vluchten vroegtijdig naar buiten om af te koelen. (JZ)
Tussen de vintage kleding in Hour House staat vroeg in de middag Detour opgesteld. De zaak staat goed vol met filmende bekenden, maar ook toevallige passanten lopen nieuwsgierig naar binnen en blijven staan tot ze weten hoe het afloopt. Tot in de pashokjes en kledingrekken aan toe staat publiek te zweten. En terecht, want Detour rockt de shirts van de hangers af. Over rollende drums trekken de gitaren je een duistere wereld in, met de opvallend prettige stem van de zanger/toetsenist/gitarist als louge gids. De lekkere drumintro’s vallen op, de looks van de mannen zijn dik in orde en niet alleen de songs, maar ook het geluid zelf klinkt fantastisch. Het bordje Last Change wat achter de band hangt zou wel eens kunnen slaan op de intieme setting waarin Detour vandaag te zien was, want de band verdient op korte termijn al een grotere zaal. Spotify’s algoritme had achter de onlangs uitgekomen single ‘Insomnia’ direct The Stone Roses gezet. Bij gebrek aan meer tracks van Detour geen rare keuze, maar kom op, nummers als ‘Apollo’ en ‘Constitution’ verdienen het om heel snel ook uitgebracht te worden. Topband! (FV)
Iets verderop in Sociaal Centrum Onderstroom speelt Crashing. De underground setting sluit naadloos aan bij de dromerige shoegaze van de formatie en de intense walm van gitaargeluid die daarbij vrijkomt. De band staat bekend om haar gelaagde klanken, melancholische melodieën en een muur van fuzz die doet denken aan acts als Slowdive en My Bloody Valentine. De bandleden hullen de ruimte in duistere, emotionele vibes die het publiek direct bij de keel grijpen. Het publiek staat als aan de grond genageld en focust zich in stilte op de hypnotiserende walm van geluid. De dynamiek tussen hard en zacht houdt de luisteraar constant in de greep. Als kers op de taart trakteert de band de zaal op het gloednieuwe nummer ‘Toolbox’. Dit nummer kwam een dag eerder online, en live bewijst het zich direct als een ijzersterke toevoeging en het absolute hoogtepunt van een hele harde set. (JZ)
In de Mad Science Tattoo Shop speelt Premonition. De formatie brengt keiharde jaren negentig hardcore en windt er vanaf het podium geen doekjes om. De band staat bekend om haar rauwe sound vol loodzware breakdowns, sterk beïnvloed door de klassieke 90’s hardcore-scene. Stilstaan kan niet, want vanaf de allereerste noot barst de moshpit los. De intensiteit is moordend: al tijdens het tweede nummer smakt het eerste slachtoffer tegen de grond, al mag dat de sfeer niet drukken. Er wordt fanatiek ge-two-stepped terwijl de temperatuur het kookpunt bereikt. De muzikanten stralen van oor tot oor en de bandleden uiten hun dankbaarheid over dat het Haagse publiek de kleine ruimte volledig afbreekt. Tussen het geweld door deelt de band nog een mooie primeur met de zwetende zaal: er ligt momenteel een hoop nieuwe shit op de plank waar de band hard aan schrijft. (JZ)
Het terras bij Nationaal zit helemaal vol, als Imme binnen voor een handjevol publiek begint aan haar set. Met bassist en toetsenist speelt ze haar bij vlagen breekbare liedjes. Gedurende de set wordt het drukker en valt zelfs het geroezemoes op het terras stil. Ook daar gaan de mobieltjes omhoog om door de open ramen heen flarden van Imme’s optreden vast te leggen voor later. Schuchter als Imme zelf, blijft iedereen op afstand, maar dat doet in dit geval niets af van de intensiteit. Om 15:08 is het nog te vroeg voor de aanwezigen om mee te gaan in een meezingverzoek, maar drie minuten later zoemt er toch een voorzichtig "pa-doo-dee" door het restaurant. Innemend, is het juiste woord. En warm, zoals Imme zelf ook een paar keer opmerkt. Met anekdotes over heimwee en een onbedoelde virale video introduceert de in Rotterdam woonachtige zangeres haar liedjes op luchtige wijze. Halverwege het optreden komt een prachtige cover van Olivia Dean’s ‘Dive’ voorbij. In de hectiek van Sniester is Imme’s optreden een welkom rustpuntje, wat enkel onderbroken wordt door het ritmische geluid van de cocktailshaker achter de bar. Tussen neus en lippen door vertelt Imme aan het einde niet alleen dit jaar de Popronde te doen, maar ook op North Sea Jazz te staan. (FV)
Voordat de show losbarst in de Skatestore, biedt de zanger van The Velcro gratis oordopjes aan aan onvoorbereide bezoekers. Binnen deze stevige garagerock-setting valt de vrouwelijke drummer direct op met haar superstrakke, energieke fills en dwingende ritmes. Muzikaal gezien balanceert de formatie tussen de garagerock van Bad Nerves en een flinke surfrock-makeover, gekenmerkt door catchy gitaar riffs en een hoog tempo. Deze energieke mix slaat meteen aan, waardoor er al snel enthousiast wordt gedanst. Hoewel de zaal inmiddels vol staat met bezwete lichamen, lijkt het publiek eindelijk een beetje aan de extreme hitte te wennen. De muzikanten hebben het zelf ook zichtbaar warm. Halverwege de set trekken de bassist en de gitarist resoluut hun shirts uit om de show in pure rock-’n'-roll-stijl te voltooien, waarmee de band bewijst een absolute live-sensatie te zijn. (JZ)
In de Boomhuttenclub staat Unstable Rosie geprogrammeerd. Eerder dit jaar verzorgde de band onder meer het voorprogramma van Splendid en inmiddels heeft het vijftal een behoorlijke staat van dienst opgebouwd. De locatie is qua akoestiek niet ideaal, waardoor met name de vocalen schreeuwerig over komen. Aan de dertien-in-een-dozijn 90's indierock van de band kun je je geen buil vallen en de bezoekers nemen de catchy songs vrolijk tot zich. Dat het ook hier warm is hoeft niet benoemd te worden, de outfit van de drummer die in zijn hemd zit te spelen en op zijn rollende beats te nummers voorttrekt, spreekt voor zich. Afsluiter ‘News’ is het hoogtepunt van de set en door het snelle ritme een heerlijk nummer bij deze temperaturen. (FV)
Waar de eerdere act Crashing koos voor de duistere variant van het genre, pakt Girlhead het juist compleet tegenovergesteld aan. De band combineert sprankelende indiepop-melodieën met golven van dromerige gitaareffecten, wat resulteert in een frisse en melodieuze interpretatie van het shoegaze-genre. De vocalen liggen hier veel helderder in de mix, waardoor de teksten goed tot hun recht komen. In plaats van een zware lading kiest Girlhead in de Kompaanhaven voor een nostalgische sfeer. De eigenzinnige mix wekt een hoopvol, maar tegelijkertijd droevig gevoel op. Het publiek maakt dankbaar gebruik van de gelegenheid om op adem te komen. Met een koud biertje is het relaxed genieten, of dat nu buiten op het terras is of binnen in de koelte van de airconditioning. Girlhead bewijst dat shoegaze ook heerlijk toegankelijk kan zijn. (JZ)
De rust is echter van korte duur, want terug in de Mad Science Tattoo Shop barst het feest weer in alle heftigheid los. Er wordt direct keihard gemosht en ge-two-stepped op de loeiharde riffs van Rising Risk. De Haagse hardcore- en metalcoreband staat bekend om hun harde riffs, zware breakdowns en sociaal-kritische teksten. De veel te krappe tattooshop maakt het bewegen en het creëren van een moshpit een stuk lastiger dan in een reguliere popzaal, maar werkelijk niemand laat zich daardoor tegenhouden. De band bewijst vanmiddag dubbel en dwars dat ze behoren tot de absolute top van de meest veelbelovende zware acts uit de regio met hun overweldigende live-energie. Terwijl de gitaren iedereen omver blazen, lopen er ook nog nietsvermoedende klanten binnen om een nieuwe tatoeage te laten zetten, wat zorgt voor een bizar en uniek schouwspel. Gelukkig is de felle zon inmiddels achter de wolken verdwenen, waardoor de oververhitte moshers buiten op straat even een moment kunnen pakken om fatsoenlijk af te koelen. (JZ)
In de Buya Boutique pakt de Leidse artiest Keenan Mundane de zaken vanmiddag helemaal anders aan. Hij produceert zijn eigen beats en regelt de volledige show voor het grootste gedeelte zelf. Deze aanpak geeft het optreden een authentieke en charmante do-it-yourself-vibe. Zijn muzikale stijl laat zich het best omschrijven als een rauwe mix van JPEGMAFIA, de industriële beats van Death Grips en de energie van Joey Valence & Brae, afgetopt met een speels vleugje De Jeugd van Tegenwoordig. De innovatieve hiphopartiest blinkt uit in deze eclectische mix van abstracte hiphop, punk-attitude en lo-fi elektronica, waarmee hij in de underground scene snel naam maakt. Het is overduidelijk dat het publiek deze experimentele hiphopset gebruikt om even op te laden voordat de allergrootste shows vanavond van start gaan. Buiten de Buya Boutique hangt een heerlijk ongedwongen sfeer. Bezoekers zitten rustig te schaken, spelen een fanatiek potje pingpong of genieten simpelweg van een drankje in de vroege avondlucht. (JZ)
Hij: matje, type Sjonnie. Zij: uitdagend, type brat. Samen? Kuzko. Wannabe Superstars, en ze zijn al een behoorlijk eind op weg. Het tweetal heeft de halve platencollectie die in Zéta aan de muur hangt in het kader van de pop-up record store vervangen met exemplaren van het eigen debuutalbum. Zodra de muziek uit de speakers beukt gaat het tweetal los met hun eigenzinnige electro en spat de chemie van het podium af. Met malle poses, intense benadering van fotografen en publiek en zwaar besmettelijke beats pakken de twee de bezoekers met gemak in. Spelen in de bakermat van de mullet - het Haagse matje - geeft een extra dimensie aan ‘ireallylikeboys’. Drie gematte heren worden - onder streng toeziend oog van Sam - verleid door Danique om het podium te betreden voor een stukje publieksparticipatie. Gasten van Zéta die achterin de zaak hun bestelling bij de keuken ophalen, lopen verschrikt met hun pitabroodje langs het energieke tweetal, wat het veel te druk heeft met het platspelen van de overdonderde toeschouwers. (FV)
