Sniester 2024: dag twee
Eindeloze stagedives, megalomane metal en de Haagse pop-upshows
De weergoden waren op Tweede Sniesterdag de bezoekers gunstiger gezind dan een dag eerder. Met extra verse zin walste de zaterdag over de trouwe Sniestergangers heen. Van punk naar dreampop en van rap naar jazz: het muzikale palet van Sniester wordt verfijnder, maar de geest van rauwe overgave zit nog immer in de fles. En dat maakte van deze Tweede Sniesterdag een sonische potpourri - of proeverij, zo u wilt - van jewelste. Een dag waarin zweet, chaos, moshpits zich tikkertjegewijs afwisselen met kippenvel, kameraderie en - ja - gezelligheid. Want Sniester betekent ook gewoon genieten van Den Haag met ronkende gitaren eronder. En met een zonnetje erbij is dat toch net iets lekkerder toeven. Onze stercorrespondenten troffen elkaar ter plekke en trokken her en der met elkaar op. Alle indrukken en omschrijvingen zijn geheel voor hun rekening.
De pop-uproute
De lunchtijd is net voorbij en het is tijd om door te gaan op de roes van de eerste Sniesterdag. De stad is pas een paar uur geleden ontwaakt van een avond die in het teken stond van glazige gitaren, drums, punk en harde beats. Zoals mijn collega-correspondent de vrijdagavond omschrijft: ‘in alle sniestervenues is er kei- en keihard gespeeld’. Dat belooft veel goeds voor de tweede dag. We gaan u meenemen langs de pop-upshows. In samenwerking met Popradar zijn er local legends te horen op onverwachte plekken in de binnenstad, zoals de Skatestore. De pop-up shows zijn gratis. Als bezoeker krijg je een unieke kans om bands te zien spelen die aan het begin staan van hun muzikale carrière. Sniester biedt een podium en kan een springplank zijn voor artiesten. Er hangt dus veel van af voor de opkomende muziekgroepen.
We zijn aangekomen bij de allerlaatste stop van de dag. Maar wel een hele bijzondere, want dit is een carrousel van maar liefst vier acts in PAARD. Cosmo, Toprot, Libertat en de Asbest Boys spelen ieder vijftien minuten. Een soort speeddate met Haags talent dus. We trappen af met Cosmo, die net zoals in de Skatestore een harde act neerzet met een vrolijk surfrandje. Met drie elektrische gitaren past het geluidsniveau van de band veel beter in PAARD dan in de Skatestore. De oordoppen zijn geen noodzaak meer. Deze ‘Haagse jeugd met een surfsausje’ pakt de ruimte goed in met peppy indiepoprock. Dat bij het tweede nummer een heuse moshpit ontstaat, is illustratief voor de aanstekelijke muziek van Cosmo.
De gemoedelijke sfeer wordt ingewisseld voor totale chaos en drunkpunk van Toprot. Fans verzamelen zich vooraan in de zaal. Moshpit: let’s go! Het is een totale geweldsexplosie van anarchistische punkers die vijftien minuten lang vol gas gaan. Opbeurende teksten? Not so much. Althans, wel als je voor zelfbestuur bent. Ditmaal rammen de boys er louter eigen nummers doorheen. Met een bloedvaart, want maar een kwartier is mogelijk. Maar een kwartier in punktijd betekent nog steeds bijna een langspeler aan korte, catchy, klap-op-je-bakkeskrakers.
Na Toprot deint het publiek nog even na bij Libertat. Het supersonische duo speelt met minimale beats en drumlijnen. De twee zijn op elkaar ingespeeld en aan het einde wordt er ook nog even een belletje gepleegd door een rode telefoon.
De sfeer wordt weer grauw en hard als de Asbest Boys het podium betreden. Er wordt gemosht, gemosht en nog eens gemosht. Opvallend is ook de babypop met versterkers in het plastic lichaam waar af en toe even aan gedraaid wordt. De vijftien minuten zijn hardcore punk.
Zoals met alle goede dingen in het leven, komt ook deze route aan zijn eind. De pop-up shows hebben bewezen dat Den Haag nog altijd boordevol talent zit. Het enige wat ons nog te doen staat, is deze talenten in de gaten te houden via de socials en het beluisteren via de streamingdiensten. Tot de volgende!
De Blijdorproute
Is er een plek waar we onze innerlijke wildebras beter kunnen loslaten dan op Sniester? Met de Blijdorproute volgen uw redacteuren een programma boordevol acts met een dierlijke touch, artiesten waarvan de namen door de stadsjungle echoën of muziek waar wij simpelweg zelf wild en/of blij van worden. Van de priemende ogen van Snake Eyes en de megalomanie van Battlesnake tot de schorpioenendans van Boss Capone en Patsy en het gegrom van Tijger Tijger... Het komt deze Tweede Sniesterdag allemaal voorbij. Let op: artiesten met applaus voeren is wél toegestaan.
Voedertijd! In het Paardcafé hebben alle Gen Z Sniesteraars zich verzameld voor het werk van Bowl. De jonge Utrechters maken muziek die desoriënterend doch dansbaar is. Toegegeven, uw verslaggevers moeten even wennen aan het hak-op-de-tak gewissel van tempo en groove, maar na een nummer of twee zijn wij net zo enthousiast als de meute vooraan bij het podium. Wat hieraan bijdraagt is de urgentie waar het werk mee doorspekt is. Politieke thema’s en existentiële crises worden door de praatzang van vocalist Vos open en bloot op tafel gelegd. Strak, relevant en rete-origineel.
Niet helemaal wetend wat we moeten verwachten haasten we ons snel naar PAARD voor de Monty Python-glam (gemunt door PvdD-crowdsurfraadslid Leonie Gerritsen) van Australische hardrockweirdo’s Battlesnake. De zevenkoppige band debuteert vanavond in Nederland en er is een nieuwsgierige menigte op afgekomen. Battlesnake staat erom bekend om in opvallende kostuums of zelfs in ‘budgie smugglers’ (ballenknijpers) op te treden. Deze keer is de keuze gevallen op Middeleeuwse toga’s, maliënkolders en een gouden hoed met hoorns. Het publiek wordt getrakteerd op een theatrale hardrockshow inclusief visuals die recht uit de zeroes lijken te komen. De gitaristen dansen als een boyband terwijl Sam Frank met rasperige stem in ‘I am vomit’ zingt over de afdeling van de dierentuin waar we blijkbaar zijn aanbeland: die van een hels beest gemaakt van kots, dat op de dag des oordeels uit de krochten der aarde herrijst. Voeg hier nog de nodige pyrotechniek en acrobatische sprongen aan toe en je begrijpt hoe deze act niet had misstaan op het Eurovisie Songfestival. Op muzikaal vlak zit het optreden prima in elkaar, al lijkt het werk op het eerste gezicht niet bijster origineel. Met drie gitaristen is een sonische luchtkasteelmuur natuurlijk zo gebouwd. De zaal geniet van de mallemannenmetal en maakt zich op voor de laatste Sniesteruren.
De Vlotsam en Neefsam-route
Met een klein trilhandje, glazige blik, moe lijf en badkuip vol mooie indrukken kijken deze correspondenten (voortaan Vlotsam of Neefsam) van dit prachtplatform terug op Tweede Sniesterdag. Een kille en afstandelijke beschouwing van het tweedaagse spektakel is uitgesloten. Sniester betekent vooral door de maalstroom meegezogen worden. Maar al te vaak letterlijk in de vorm van kolkende moshpits, crowdsurfers bovenop crowdsurfers bovenop crowdsurfers en indrukwekkende walls of death. En dan maakt het bij Sniester echt niet uit of dit nu in de Grote Zaal van PAARD is of bij De Poort. Het is uitleven en -halen geblazen. Die hoge energie komt tot een verblindende oerknal bij John Coffey, maar liet zich net zo goed voelen bij Asbest Boys, Toprot en Modder. Tweede Sniesterdag was vol gas knallen. Weldadig, woest en warm.
Rechtse route
Het kan iedereen niet ontgaan zijn: er is een nieuwe rechtse coalitie. Dat betekent dat er het een en ander gaat veranderen in ons land. In de plannen staat dat we weer 130 mogen crossen op de snelweg, de kinderopvang bijna gratis wordt en de kosten van het eigen risico bij je zorgverzekering gehalveerd zullen worden. Dat is natuurlijk lekker! Al die cadeautjes moeten wel worden gecompenseerd met 21% in plaats van 9% btw op bijvoorbeeld een linkse hobby als cultuur. Om iedereen hierop voor te bereiden gaan we met een rechtse blik op pad.
Afsluiter van deze route is de comeback van John Coffey. Vorig jaar kondigde de band na een pauze van 7 jaar opeens een nieuw album (FOUR) aan. Marco Bijsterbosch, de organisator van Sniester, stuurde de band persoonlijk een handgeschreven brief om in 2023 te komen spelen, maar nu, een jaar later, is het eindelijk echt zover. Om goed overzicht te houden over alle pits en crowdsurfacties gaan we op het balkon staan in de Grote Zaal van PAARD. Helaas is er al een hele verzameling mensen op rechts, dus links it is. De band komt op en zet ’STEAM WALTZ’ in. Voorzichtig wordt het actiever in de zaal totdat de eerste persoon op het podium klimt om te gaan crowdsurfen, het startsein voor jong en ook oud dat het kan. Voor de rest van de show zijn er continu crowdsurfers en pits. Er gebeurt zoveel in het publiek dat je bijna vergeet dat er een band speelt. We vergapen ons aan de publieksparticipatie waarbij er een hoop mensen een behoorlijke smak maken bij het stagediven, vrolijk opstaan en het opnieuw proberen. Bloed zien we niet, maar blauwe plekken zullen er vast zijn. Hoogtepunt in het crowdsurfen is als iemand met lekke opblaaskrokodil na een eerste mislukte poging een tweede kans krijgt van de band om het publiek in te springen en zanger David Achter de Molen er bovenop springt. Crowdsurfen en zingen tegelijk, het blijft knap. Genoeg over crowdsurfen, terug naar de band die dit rock ’n rollfeestje mogelijk maakt. Aan energie en inzet heeft het bij John Coffey nooit gelegen en ook vanavond is het aan. De setlist is goed uitgebalanceerd met ouder werk als ‘Romans’ en ‘(nanananananana) Featherless Redheads’ en nieuwer werk als ‘This Place Is Placeless’ en ‘Sing’. Ook speelde het vijftal een ongeplande cover van Rage Against The Machine´s ‘Guerrilla Radio’. Ondanks dat het regelmatig wat slordig was, zijn we erg blij met de geslaagde comeback en dat het is gelukt om deze livesensatie naar Sniester te krijgen.
We hebben deze route toffe dingen gezien, maar op John Coffey na zullen we misschien niet alles over een aantal jaar herinneren. Achteraf twijfelen we nog een beetje aan de naam van de route, want we hadden het ook de witte mannenroute kunnen noemen, want veel andere smaken zijn we niet tegengekomen. Aangezien we veel van de rechterkant hebben bekeken en meerdere rechtse perspectieven hebben aangenomen, kunnen we concluderen dat niet alle acts die we vandaag hebben gezien gaan overleven zonder subsidie die dit festival krijgt om de acts te kunnen betalen. Zij zullen niet voldoende kaartverkoop opleveren, zeker niet met de prijsverhogingen die dan nodig zullen zijn. Nu rechtse hobby’s als de hypotheekrenteaftrek de voorkeur krijgen boven cultuur, wordt het tijd voor de creatieve sector om nog creatiever te worden en gebruik te maken van de faciliteiten die deze rechtse coalitie biedt. Dan wordt het geen Sniester x PAARD, maar Sniester x Pathé. Of we verplaatsen het festival naar een dagrecreatielocatie als Duinrell waar de bands tussen de attracties spelen: ‘stagediven’ vanaf de Aqua Shute of pitten in de botsauto’s. De toekomst zal het leren.
Sniester 2024: dag één
Dag één van Sniester staat weer boordevol gave gitaarbands. Het is, zoals elk jaar, weer rennen geblazen om zoveel mogelijk van het programma mee te pikken. Voorspelbaarheid is het enige dat ontbreekt op de line-up van dag één. Vier routes brengen ons dichter bij Bach, kennen glazige gitaren en brengen ons uit de sleur van de werkweek.
Sniestervoorpret: Haagse lichting, deel 2
Het is weer bijna tijd voor Sniester en we weten allemaal wat dat betekent: kattenkwaad, veel gitaarbands en een mascotte in de vorm van een zwarte kat die op de een of andere manier geen ongeluk brengt. Met maar liefst honderd acts en een aardige delegatie uit de Hofstad zelf, hebben wij de stoute schoenen aangetrokken en aan de Haagse acts de belangrijkste vraag gesteld: waar moeten je heen als bezoeker? Dit is deel twee van de Haagse lichting.
Sniestervoorpret: Haagse lichting, deel 3
Het is weer bijna tijd voor Sniester en we weten allemaal wat dat betekent: kattenkwaad, veel gitaarbands en een mascotte in de vorm van een zwarte kat die op de een of andere manier geen ongeluk brengt. Met maar liefst honderd acts en een aardige delegatie uit de Hofstad zelf, hebben wij de stoute schoenen aangetrokken en aan de Haagse acts de belangrijkste vraag gesteld: waar moeten je heen als bezoeker? Dit is deel drie van de Haagse lichting.