Dag één van Sniester staat weer boordevol gave gitaarbands. Het is, zoals elk jaar, weer rennen geblazen om zoveel mogelijk van het programma mee te pikken. Voorspelbaarheid is het enige dat ontbreekt op de line-up van dag één. Vier routes brengen ons dichter bij Bach, kennen glazige gitaren en brengen ons uit de sleur van de werkweek.
Gruizige Glazige Gitarenroute
Smerigheid kent vele gedaantes. Het kan positief en/of negatief uitpakken. Het is maar net hoe je ertoe verhoudt. Analoog aan Shakespeares Hamlet: ‘Er is geen goed of slecht, maar het denken maakt het ervan.’ En het denken over smerigheid is op deze eerste Sniesterdag vrijwel nonstop positief. Het enige negatief-smerige is het weer. Terwijl de stad wordt getooid in een zompige miezerdeken en de lucht zwanger is van petrichor, wordt er binnenin alle Sniestervenues kei- en keihard gespeeld. Alsof alle bands hun energie een tijdlang hebben ge-edged en het vanavond in alle smerigheid kan worden uitgestort over een hartstochtelijk hongerig publiek. De roes van de eerste Sniesterdag was terecht smerig meeslepend. De gitaren waren hard, de stemming opperbest en Sniester bewees waartoe het op aard is: een harmonieuze lawaailawine zijn voor lustig volk met een welbegrepen voorliefde voor smerige riffs, cut-the-bullshit-teksten, dikke hooky beats of drumwerk. Wat een feest.
De Gruizige Glazige Gitarenroute dag één loopt bijna ten einde, Staatseinde welteverstaan. Het elektroduo vindt zijn logische plek in Grey Space. De kelderruimte past de band als een warme jas. En probleem- noch moeiteloos bliept en bonkt Staatseinde alle Sniesteraars tot een audio-orgasme. De New Wave van deze nieuwe golf mag en moet er zijn. Staatseinde heeft een prachtige muzikale traditie en toekomst te verdedigen. En op dit uur en in deze ruimte komt dit allemaal tot een wervelend hoogtepunt. Er rest eigenlijk niets anders nu dan vredig in te slapen om weer op krachten te komen voor dag twee. Welterusten.
‘Doe maar wat, ik ken niks’
Wie het blokkenschema van Sniester ooit heeft bekeken weet dat er een belachelijke hoeveelheid herrie is om van te genieten. Uiteraard zitten er ook genoeg acts tussen die niet altijd even bekend zijn. Deze route is het resultaat hiervan: een willekeurige collectie aan bands, want er zit toch altijd genoeg moois tussen.
Dan is het gevreesde moment daar; het is alweer tijd voor de laatste act van de avond. In de Zwarte Ruiter mogen we luisteren naar Death Lens, een Amerikaans vijftal uit Los Angeles. Voor de release van hun nieuwe album Cold World is de band op een Europese tour. Ze omschrijven zichzelf als post-hardcore rock, met uitstapjes naar surf punk en Britrock.
Als ze vragen wie ze kent gaan er een stuk of tien handen omhoog in een vol café. ‘More than expected!’, zegt de frontman. In Europa touren is een droom die uitkomt, vertelt de band, die duidelijk al lang uitkijkt naar dit moment waarop ze een van de hekkensluiters van Sniester mogen zijn. Dat enthousiasme blijkt ook uit hun energie tijdens de show, als ze vanaf het eerste moment meteen los gaan. Met wederom drie gitaren kan er heerlijk geragd worden, terwijl de drummer zijn drumstel toetakelt alsof het hem geld schuldig is.
Voor het eerst deze route ontstaat er een moshpit als reactie op het gebeuk on stage. Bandleden springen zelf af en toe even het podium af om mee te doen, en de energie komt tot een hoogtepunt. ‘Let’s keep it bouncing’, zegt de zanger terwijl zijn shirt uitgaat. De bassist lurkt even aan zijn vape (kan gewoon, dit is Sniester), en de band gaat door. Bij het laatste nummer trommelt iedereen hard mee met de bas op hun borstkas in een mooi samenspel. Einde dag één.
Bach’s Egg NP route
De route is een anagram van de eerste letters van alle woorden in de bandnamen. Wat deze bands gemeen hebben gaan we zien. Wel hebben we een lens die onze kritische blik in focus brengt: wij gaan op zoek naar gelaagdheid, contrapunten en naar het hogere. Als we Bach even vreselijk platslaan, hij is toch al dood immers, zijn dat de krachten die zijn muziek kenmerken. National Park staat hier dan ook voor het hogere, de boodschap! Wat is de structurele boodschap? Van het hogere was Bach zeker, met zijn vele lofzangen op onze lieve heer. Luister enkel maar naar dat meesterwerk Psalm 51 (doen!). Komen deze artiesten uit een ei van Bach is dus de vraag. Verwondering in de moshpit: here we go!
Terwijl het buiten regent dat het giet, wordt het met de minuut warmer in September. Het Britse noiserocktrio Bo Gritz speelt een harde, snode en slimme set van uptempo, maar ook catchy tracks die in goede aarde vallen bij het aandachtige publiek. Er worden veel nummers gespeeld van het vorig jaar verschenen debuutalbum Chroma. Als Bo Gritz uit een ei komt van Bach, dan is dit die zoon die zich keihard afzet tegen zijn vader. Het vierde kind uit zeven, waarbij zes en zeven nakomers en een tweeling zijn. Altijd over het hoofd gezien voor de aandacht, nooit voor het werk. Maar deze boze zoon doet meer met papa’s werk dan hij door heeft. Waar papa Bach melodieën als contrapunt neerzet, maakt Bo Gritz losse regelmatige ritmes en dreunen met hun instrumenten. Als een soort spoken word punk, worden teksten gelardeerd door de pilaren van noise. Dit is meer Public Image Ltd. (P.I.L.) en minder Sex Pistols zogezegd. De zaal kan met deze muziek wat ze willen: pak het ene of het andere ritme of pak de energie die eronder rommelt. Publiek beloont Bo Gritz met dansjes, moshpits en enthousiast geknik. Dankbaar voor de ontvangst, speelt Bo Gritz enthousiast door tot het laatste nummer. Ieder nummer lijkt iets harder dan het nummer ervoor. Met een beuknummer van de eerste EP neemt het trio afscheid en laat een dankbaar publiek achter. Met welke boodschap het publiek naar huis gaat? De diepe tekstflarden poëzie van Bo Gritz hebben wij nog niet helemaal verwerkt, we laten het nog weten. Op naar de afterparty.
De blaas-de-werkweek-weg route
Vrijdagmiddag. Na een drukke werkweek klap je jouw laptop dicht. Je moet je haasten, want Sniester begint al vroeg. Je stapt op de fiets om de gang naar de stad te maken. Eenmaal aangekomen haal je jouw bandje op in PAARD en haast je je naar de Zwarte Ruiter. Kans om de werkweek achter je te laten, heb je nog niet gehad. Je bestelt het eerste biertje van de avond, en dan barst Hammok los. Werk? De waan van de dag? Het is allemaal weg. Er zijn alleen nog maar decibellen.
Sniestervoorpret: Haagse lichting, deel 1
Het is weer bijna tijd voor Sniester en we weten allemaal wat dat betekent: kattenkwaad, veel gitaarbands en een mascotte in de vorm van een zwarte kat die op de een of andere manier geen ongeluk brengt. Met maar liefst honderd acts en een aardige delegatie uit de Hofstad zelf, hebben wij de stoute schoenen aangetrokken en aan de Haagse acts de belangrijkste vraag gesteld: waar moeten je heen als bezoeker? Dit is deel één van de Haagse lichting.
Sniestervoorpret: Haagse lichting, deel 2
Het is weer bijna tijd voor Sniester en we weten allemaal wat dat betekent: kattenkwaad, veel gitaarbands en een mascotte in de vorm van een zwarte kat die op de een of andere manier geen ongeluk brengt. Met maar liefst honderd acts en een aardige delegatie uit de Hofstad zelf, hebben wij de stoute schoenen aangetrokken en aan de Haagse acts de belangrijkste vraag gesteld: waar moeten je heen als bezoeker? Dit is deel twee van de Haagse lichting.
Sniestervoorpret: Haagse lichting, deel 3
Het is weer bijna tijd voor Sniester en we weten allemaal wat dat betekent: kattenkwaad, veel gitaarbands en een mascotte in de vorm van een zwarte kat die op de een of andere manier geen ongeluk brengt. Met maar liefst honderd acts en een aardige delegatie uit de Hofstad zelf, hebben wij de stoute schoenen aangetrokken en aan de Haagse acts de belangrijkste vraag gesteld: waar moeten je heen als bezoeker? Dit is deel drie van de Haagse lichting.