Sheer Terror in ’t Beest: New York hardcore in plaats van koffie en taart
Op zondagmiddag naar een hardcore-band? Prima plan!
De New Yorkse hardcore legendes streken neer in ’t Beest in Goes voor een matineeconcert. Geen nachtelijke uitputtingsslag, geen wekker die de volgende ochtend als een persoonlijke belediging voelt en gewoon op tijd thuis voor het avondeten. Eigenlijk is dat een fantastisch concept.
De oorspronkelijke supportband Tear Up moest vanwege een busongeluk verstek laten gaan. Gelukkig bleef het bij materiële schade en raakte niemand ernstig gewond. De Middelburgse Scallywags sprongen op korte termijn in en mochten de middag openen. Mooi dat ze zo snel bereid en in staat waren om even vanuit Middelburg naar Goes te komen. Je helpt elkaar tenslotte een beetje in Zeeland. En zo was er toch nog een lokale opwarmer voordat het echte New Yorkse geweld losbarstte. Een prima oplossing, al bleek het publiek niet direct warm te lopen voor een plekje vooraan.
Er was plek voor een moshpit waar menig hardcore veteraan nog jarenlang sterke verhalen over had kunnen vertellen. Maar nee. Old punks stand in the back. Ofzo… Tja, stoer kijken is ook een vorm van participatie.
En toen was het tijd voor Sheer Terror. De band trakteert Goes op een stevige portie klassiekers. En hoewel de jaren niet ongemerkt voorbij zijn gegaan, is de overtuiging nog altijd aanwezig.
Paul Bearer neemt daarbij zijn tijd. Tussen de nummers door moet hij af en toe even gaan zitten en een trekje van zijn e-sigaret nemen. Dat levert meteen ruimte op voor verhalen, grappen en de nodige verbale sloopwerkzaamheden richting het publiek. En eerlijk gezegd zijn dat misschien wel de leukste momenten van de middag. Bearer is een bijzonder onderhoudende frontman, met een flinke dosis zelfspot en een gevoel voor humor dat in een genre waarin alles nogal eens bloedserieus wordt genomen bijzonder verfrissend werkt.
Zijn anekdotes en interactie met de zaal geven het optreden persoonlijkheid.
Hij is niet iemand die simpelweg het ene nummer na het andere afwerkt, maar iemand die je ook graag even hoort praten. De jaren lijken hem wat milder te hebben gemaakt, zonder dat de scherpe randjes verdwenen zijn. Een sympathieke combinatie. Wat wel opvalt, is de merkwaardige afstand tussen band en publiek. Op het podium wordt er met volle overtuiging gespeeld, maar vooraan blijft het akelig leeg. Een paar enthousiastelingen proberen er nog iets van te maken, maar een kolkende hardcore menigte blijft uit.
Met een cover van The Cure's Boys Don't Cry, uiteraard volledig door de Sheer Terror-vleesmolen gehaald, wordt de middag afgesloten. De band verdwijnt van het podium en daarmee komt er een einde aan een optreden dat muzikaal en qua persoonlijkheid meer verdiende dan de wat tamme reactie uit de zaal.Sheer Terror heeft in Goes precies gedaan wat je van hun mag verwachten: loodzware hardcore, een stapel klassiekers en een frontman die minstens zoveel indruk maakt tussen de nummers door als tijdens de nummers zelf.
