Het weekend mag dan bijna om zijn, maar toch zijn er nog genoeg mensen in de stemming voor een feestje. Dat bleek maar al te goed toen velen zich in de grote zaal van de Nobel op zondag 12 april verzamelden om feestbeesten Shantel & Bucovina Club Soundsystem te zien spelen.
De act stond eigenlijk in maart geboekt, maar door de oorlog tussen de VS en Iran kwam Shantel, frontman van de avond, vast te zitten in het Midden-Oosten. Het concert moest dus noodgedwongen verplaatst worden, maar op zondag mocht het door geopolitiek verstoorde feest eindelijk van de grond komen.
Gezellige sfeer
Bij aankomst in de zaal is de sfeer gezellig: men praat onder elkaar en een aantal is zich al aan het opwarmen door op de achtergrondmuziek een beetje mee te dansen, één drietal doet zelfs de macarena op een nummer dat er totaal niet bij hoort. Op het podium staat een verhoging met daarop een drumkit, een kleine draaitafel en twee reusachtige Marshall versterkers, terwijl de hele achterwand bekleed wordt door een oranje doek met de woorden "Disko Partizani", de naam van Shantels grote hit uit 2007.
Plotseling worden de lampen gedempt en het volume van de achtergrondmuziek omhoog gegooid. "Pump It” van de Black Eyed Peas galmt door de ruimte heen, gevolgd door een bigband jazznummer. Afwachtend kijkt het publiek richting het grote podium, op zoek naar een seintje van Shantel en zijn band. Het duurt echter even voordat ze het podium betreden.
Wanneer ze zich eindelijk laten zien, klinkt er luid applaus. Ze wachten geen seconde en zetten een soort psychedelisch intro in met rollende drums, fuzzy gitaarakkoorden en lang aanhoudende trombone noten. Even denk je: "Ben ik wel bij de goede show?” Maar wanneer de band het eerste nummer inzet en Shantel alle kanten op begint te springen, wordt die gedachte gauw uit het hoofd gedrongen.
"It's so amazing"
Shantel en de band hebben er kennelijk zin in. Als hij springt, springt het publiek met hem mee. Het gebouw wordt tot zijn grondvesten losgeschud. De muziek is luid en leuk, maar door het volume is de frontman soms moeilijk te verstaan. Desondanks krijgt hij jong en oud moeiteloos aan het bewegen. De band neemt weinig ademruimte, nummer na nummer volgt.
De drummer, een vrij lange man die op het podium ver boven het publiek torent, stapt meerdere keren naar de rand van het podium om het publiek met zwaaiende armen op te winden. De bassist draait vrijwel overuren: naast zijn bas bespeelt hij hier en daar ook de gitaar, een synth en zelfs kort een tweede trombone. Shantel zelf dendert lekker door: hij springt met wijde benen van de verhoging af, beklimt meermalig de speakers die vooraan het podium staan en gaat meerdere keren het publiek in. Hij vraagt aan een aantal mensen waar ze vandaan komen. Eén iemand zegt "Georgië”, waarop Shantel antwoordt: "Ben je helemaal vanuit Georgië hiernaartoe gekomen om mij te zien?”
Nummers als "Disko Boy” en hét nummer dat heel de zaal op stelten krijgt, "Disko Partizani”, komen in rap tempo voorbij. Shantel baant zich een weg door de ruimte om vervolgens op het hekje bij de geluidsinstallatie te klimmen en een refrein van "Disko Partizani” te zingen. "Dit is ons debuut in Leiden,it's so amazing. Zondagmiddag, kun je het geloven?”, zegt hij.
Bestond de maandag maar niet
De show gaat onverminderd door. Wanneer Shantel een ouder nummer probeert in te zetten, vergeet hij een paar keer de tekst. "Het is een tijdje geleden sinds ik deze heb gespeeld”, zegt hij. Meerdere malen schreeuwt hij luidkeels in de microfoon, en gaandeweg begint zijn stem steeds een beetje schorder te raken. "Het was een late avond gisteren”, grapt hij.
Zijn energie wordt er echter niet minder op. Hij blijft van hot naar her springen, kruipen, rennen. Geen wonder dat een man van bijna zestig jaar nog zo jong oogt. Niet alleen eigen nummers komen voorbij en tegen het einde van de avond aan speelt de band een coverversie van "Gasolina” van Daddy Yankee.
Wanneer het moment van de toegift aankomt, zijn alle remmen er vrijwel af. Shantel pakt een fles bubbels, schudt die hevig en spuit de inhoud in het publiek. Hier en daar zie je de fles langs mensen gaan die er vervolgens een grote slok uit nemen. Een grote groep meiden wordt op het podium getrokken en danst wild, terwijl Shantel en de band hun laatste beetje kracht gebruiken om ''Disko Partizani” extra lang in te zetten. Wanneer het tijd is om te vertrekken, verlaat je De Nobel met de gedachte: "Kon het weekend er altijd maar zo uitzien, bestond de maandag maar niet."
