Een uitverkochte zaal in De Spot in Middelburg deze donderdag, voor deze avond gevuld met stoelen. Het geroezemoes is warm en verwachtingsvol: groepjes vrienden, stelletjes, en vooraan een moeder met dochter. Sam Bettens is in town – en dat voelt, zoals zijn nieuwe album heet, als Coming Home.
Op het podium een kruk en twee gitaren. Meer heeft Bettens vanavond niet nodig. Solo brengt hij een set vol country en americana. Met een zacht tokkelend intro van ‘Last Time’ wordt meteen de toon gezet. Zijn stem is omfloerst, doorleefd en past perfect bij het genre dat hij nu omarmt. “That’s the first time that I feel like myself,” zingt hij en de zaal zit er meteen in.
Bettens is halverwege zijn tour, vertelt hij: via Frankrijk keert hij nog een paar keer terug naar Nederland, om uiteindelijk af te sluiten in De Roma in Antwerpen. In ‘5000 Miles’ bezingt hij de afstand tussen zijn verschillende thuisplekken. Opgegroeid in België, wonend in Californië, maar ook hier in Middelburg voelt het vertrouwd. “Niet zo lang geleden stond ik hier nog met K’s Choice – wie was erbij?” Veel handen gaan omhoog. De liefde is duidelijk wederzijds.
Die verbondenheid zet zich voort in ‘Bounce Back’, een nummer over veerkracht, geschreven in Nashville met Alyssa Bonagura. Bettens vertelt openhartig over het schrijfproces: “Je zit daar met een leeg blad en iemand naast je. Dan moet je wel je ziel blootleggen.” Het publiek luistert aandachtig, en de intimiteit groeit met elk nummer.
‘California’ is een liefdesverklaring aan zowel zijn thuisstaat als zijn vrouw. “Het is net als België, maar dan warmer,” grapt hij. Toch krijgt de avond ook een serieuze ondertoon. Bettens staat stil bij de International Transgender Day of Visibility, eerder in de week. In de Verenigde Staten, waar hij woont, staat die zichtbaarheid onder druk. “Jullie zijn hier allemaal trans allies,” zegt hij. Het levert een warm applaus op – tekenend voor de warme, veilige sfeer van vanavond.
Met ‘Your Kid’, inmiddels twintig jaar oud, keert Bettens terug naar het verleden. De relativerende teksten en milde zelfspot – “toen vond ik 33 al oud” – zorgen voor herkenning en een glimlach in de zaal. Adviezen als 'don't be scared' en 'sing when you’re glad' voelen nog altijd relevant.
Het nieuwe werk van Coming Home vormt de rode draad van de set. In de titeltrack bezingt Bettens muziek als thuishaven, terwijl ‘Unlucky’ en ‘Table for Four’ de zwaardere thema’s als ongelijkheid, ziekte en verlies niet schuwen. Gelukkig is er ook ruimte voor luchtigheid, zoals in de speelse cover van ‘Watermelon Moonshine’. Bettens grijnst: “Het gaat over de eerste keer. Leuk als je familie in de zaal hebt.”
De stilte in De Spot is opvallend – zo stil dat Bettens zichzelf een slok water hoort drinken. Bij ‘Be Happy’ gaat het zaallicht aan en kijkt hij zijn publiek recht aan. “Ah, daar zijn jullie dan. Ik ben dankbaar dat we zo een uur samen kunnen zijn. Zonder telefoon,” zegt hij opgetogen.
Na ‘One More Country Song’, waarin zelfs een paar cowboyhoeden in het publiek opduiken, volgt nog een toegift. Bettens brengt een bewerking: ‘I Only Cry When I’m Drunk,’ uit het tv-programma ‘Onvergetelijke liedjes.’ Een bewerking van een levenslied van Dave von Raven van The Kik. “Het was 100% Hollands carnaval en daar moest ik dan mee aan de slag. Ik huil alleen als ik dronken ben.” Toch past deze bewerking verrassend goed in zijn universum.
De avond eindigt met ‘Not an Addict’, klein en breekbaar gespeeld. Geen groot gebaar, maar juist daardoor des te indrukwekkend. Het publiek blijft even stil achter, alsof niemand het moment wil verbreken. Én natuurlijk zijn er ontmoetingen-met-foto bij de merch: niets dan liefde. Mét handtekening van Sam op de witte cowboyhoed. Hier in De Spot voelden we ons even thuis met Sam Bettens.
