Rock Herk Encore: Belpop in alle kleuren
Met Pommelien Thijs als onbetwiste prinses van de Vlaamse pop
Waar Rock Herk al jaren een tweedaags festival is, wordt daar dit jaar een extra dag aan toegevoegd: Rock Herk Encore. Op de donderdag voordat het festival echt losbarst, staan op de Mainstage al een aantal van de beste Belgische artiesten. Eigenlijk is vooraf al duidelijk dat dit een succesformule is, want het evenement is vandaag uitverkocht. Dat is vooral te danken aan de hoofdact van de avond: Pommelien Thijs.
De sfeer op deze eerste editie van Rock Herk Encore is gemoedelijk en het publiek gemêleerd. We zien mensen van alle leeftijden en veel gezinnen die op hun gemak net buiten de tent op een dekentje zitten. Tegelijkertijd lopen er opvallend veel Pommelien Thijs-fans rond, van wie sommigen vanochtend om acht uur al voor de poorten zaten te wachten. Op de eerste rij zien we dan ook vooral glitter, spandoeken en zelfgemaakte shirts. Toch is het eerst aan Kaat Van Stralen om het festival te openen, een band die de laatste tijd steeds vaker opduikt in lijstjes met Belgische beloftes.
De band opent met 'Hoe Wil Je Me' en de messcherpe Nederlandstalige teksten vliegen ons direct om de oren. De opbouw van de set is slim gekozen. De eerste nummers klinken nog wat braaf en zelfs de Pommelien-fans knikken vrolijk mee. Verder blijft het publiek wat afwachtend, maar het is dan natuurlijk ook nog vroeg op de avond. Vanaf 'Ik Weet Hoe Het Werkt' is de toon gezet: "De wereld is op maat gemaakt voor de feminazisoldaat / Bedankt aan de staat / De witte, rijke man heeft recht van spreken / Anderen moeten slikken, smeken", teksten die momenteel relevanter zijn dan ooit (denk aan de discussie die oplaaide naar aanleiding van Sophie Straat). 'Vieze Vlinder' laat bovendien horen hoe sterk de nummers van de band ook muzikaal in elkaar zitten, nog los van de soms venijnige teksten. Afgesloten wordt met een mooie uitvoering van 'Stop Met Wenen', dat rustig wordt opgebouwd richting een climax waarbij het publiek eindelijk wat enthousiaster meedoet.
Na een korte ombouw is het tijd voor Yong Yello. Er zijn weinig Belgische artiesten die zo moeiteloos schakelen tussen kwetsbaarheid, persoonlijke teksten en aanstekelijke hiphop als hij. Vandaag opent hij, vergezeld door een achtkoppige band, met 'Het Magnetisme van De Goot'. Wat direct opvalt, is de tekstuele eerlijkheid die wordt aangevuld door prachtige muzikale arrangementen. De band zorgt voor een voller geluid en meer gelaagdheid. Vooral de blazers blijken een erg aangename toevoeging.
'Ik Moet Dringend Op Vakantie' begint met zomerse klanken waardoor we ons haast even in Zuid-Amerika wanen, maar die vrolijkheid staat in schril contrast met de tekst. Terwijl de muziek licht en luchtig klinkt, somt Yong Yello zo'n beetje alle pammetjes op die er zijn en verwijst hij naar moeilijke periodes uit zijn leven. Intussen trommelt hij enthousiast een stukje mee met de percussionist en dat enthousiasme werkt aanstekelijk. 'Zoeke Naar Wa Liefde' is natuurlijk het perfecte moment om aandacht te vragen voor wat meer naastenliefde in de wereld. Het publiek steekt massaal de handen in de lucht en maakt hartjes, terwijl Glints het podium op komt om mee te rappen. Afsluiter 'Waarom Ben Ik Zo Destructief' lijkt ook bij Yong Yello zelf hard binnen te komen. Met gesloten ogen hurkt hij op de grond en gaat hij volledig op in het nummer. En dat snappen we, want ook wij voelen de emotie die hij overbrengt.
Het is even omschakelen wanneer Monza een dik half uur later het podium betreedt, na alle emotie en kwetsbaarheid van Yong Yello. Maar soms voelt een festivalshow als een reünie onder oude vrienden en dat lijkt bij dit optreden zeker het geval. Monza keerde vorig jaar terug na een lange radiostilte en brengt vanavond dan ook een flinke dosis Belgische rocknostalgie mee. Vandaag vieren ze vooral het 25-jarig jubileum van hun inmiddels legendarische album Van God Los.
Geopend wordt met 'Naïviteit' en vooraan zien we vooral de iets oudere bezoekers staan. Wanneer frontman Stijn Meuris aankondigt dat ze vandaag vooral liedjes spelen voor veertigplussers en vraagt wie er tot die leeftijdscategorie behoort, steekt zo ongeveer de hele tent zijn hand op. De jongere bezoekers liggen ondertussen relaxed buiten in het gras of staan vooraan ongeduldig op Pommelien te wachten. Met 'Wie Danst Er Nog?' probeert de band de tent in beweging te krijgen, maar het publiek blijft vanavond opvallend stoïcijns. Afgesloten wordt er, hoe kan het ook anders, met 'Van God Los', inmiddels toch wel een echte Belpop-klassieker. Een sterk einde en een leuk optreden voor de fans van toen, maar het enthousiasme van de band slaat niet echt over op het publiek.
We hopen dat het publiek wat enthousiaster wordt bij de volgende band, want sommige acts lijken nu eenmaal gemaakt voor festivals. Black Box Revelation is er zo een. Al ruim anderhalf decennium sleurt het Antwerpse duo zijn gruizige bluesrock langs clubs en festivals. De tent is inmiddels goed gevuld, al kan dat natuurlijk ook liggen aan de mensen die alvast een goede plek voor Pommelien willen bemachtigen. We hebben vandaag wat medelijden met de bands, want het is duidelijk dat een groot deel van het publiek maar voor één ding is gekomen, en dat is niet Black Box Revelation.
De band opent met 'Blown Away', een fraai bluesy nummer, maar de lange gitaarsolo maakt het voor het publiek lastig om er direct in mee te gaan. Al vrij vroeg in de set volgt de nieuwe single 'Stronger', maar het is duidelijk dat de meeste bezoekers vooral willen meezingen. Gelukkig lukt dat wel bij nummers als 'War Horse', 'Never Alone, Always Together' en 'I Think I Like You'.
Eindelijk is het tijd voor waar vanavond vrijwel iedereen voor gekomen is. Wie de afgelopen twee jaar de Vlaamse popmuziek een beetje heeft gevolgd, kon onmogelijk om Pommelien Thijs heen. Van televisie naar uitverkochte zalen en een indrukwekkende reeks hits: de 25-jarige zangeres groeide razendsnel uit tot een van de grootste publiekstrekkers van dit moment. Het terrein rond de Mainstage puilt uit. Waar waren al die mensen bij de andere bands?
Het gegil barst los vanaf de eerste tonen van het introfilmpje en zodra Pommelien het podium op komt, zijn we blij dat we onze oordopjes al in hebben. 'IK MOET GAAN' wordt direct woord voor woord mee geschreeuwd. Thijs laat vanaf de eerste seconde zien wat voor top performer ze is. In een prachtige glitteroutfit, met een brede glimlach, windt ze het publiek moeiteloos om haar vinger. De opener heeft een fijne beat en eindelijk wordt er vandaag massaal gedanst. Wanneer vervolgens 'Entertainment' wordt ingezet, gaat daar nog een schepje bovenop.
Na deze dansbare start laat Thijs zien hoe veelzijdig haar repertoire is. Van de ballad 'Het Beste Moet Nog Komen' en het poppy 'Het Midden' (helaas zonder MEAU) tot het rockende 'Authentiek': de nummers zijn stuk voor stuk sterk en worden door Thijs en haar uitstekende band overtuigend uitgevoerd. Ze bespeelt niet alleen het publiek, maar ook de camera, waardoor haar optreden ook op de schermen perfect te volgen is. Hier en daar voelt dat wat ingestudeerd, maar ergens past dat ook bij een popshow van dit formaat.
Thijs is bovendien een zangeres die moeiteloos alle leeftijden meekrijgt. We zien kinderen met grote gehoorbeschermers en een brede glimlach op de schouders van hun ouders, maar net zo goed tieners en twintigers die elk woord meezingen. Muzikaal staat het als een huis. Dit is eigenlijk de perfecte popshow: catchy, meezingbaar en constant boeiend, zonder in al te veel clichés te vervallen. De liedjes zitten muzikaal sterk in elkaar en met een ijzersterke liveband, het charisma van Thijs en haar indrukwekkende stem heb je alle ingrediënten voor een overtuigend optreden.
Rock Herk Encore liet vandaag alle kleuren van de Belpop zien. Voor de bands was deze eerste editie soms een uitdaging, omdat een groot deel van het publiek vooral kwam voor herkenbare hits en om uit volle borst mee te zingen. Veel bezoekers stonden dan ook vooral vol ongeduld te wachten op Pommelien Thijs. Dat bleek uiteindelijk niet zonder reden, want de Vlaamse popster sloot de avond af met een bijzonder sterke en overtuigende show.
