Rock Herk dag 1: Van herrie tot verstilling
Compromisloze gitaren, eigenzinnige artpop en intense postmetal wisselen elkaar af
Na een fijne dag op Rock Herk Encore is het vandaag tijd voor het echte werk: de eerste dag van Rock Herk, waar de gitaren de boventoon voeren. Ook het publiek ziet er anders uit dan gisteren. Minder fleurige T-shirts en glitter, des te meer zwarte shirts en lange baarden. Toch is ook vandaag de variatie groot, van intense metal tot punk en eigenzinnige pop.
De eerste band die we meepakken is het Belgische Lintworm. Geen onbekende voor ons, want we zagen ze eerder al op AFF, Bunkerpop en natuurlijk tijdens de releaseshow van hun nieuwe album Everything Is Still Covered In Glitter. Ook vandaag put de band vooral uit die plaat. Hun muziek bevindt zich op het snijvlak van noise, posthardcore en mathcore. Een rustige start zit er dus niet in. Met rauwe intensiteit en een gezonde dosis chaos laat Lintworm direct horen waar het voor staat. Want welke band combineert moeiteloos pig screams met een trompetpartij? Precies: Lintworm tijdens 'The Swine Waltz'. Frontman Fenne Gerrets bewijst tijdens 'Wheels' bovendien dat hij eigenlijk helemaal geen microfoon nodig heeft om zijn schreeuw door de tent te laten galmen. Even later loopt hij het publiek in en schreeuwt hij zijn teksten recht in de gezichten van de voorste rijen. Eén ding is zeker: we zijn meteen wakker.
Na een korte pauze is het tijd voor iets totaal anders: Rosie Stuart. Deze Gentse band won dit jaar Stubru's Nieuwe Lichting en live begrijpen we direct waarom. De groep brengt een aanstekelijke mix van punk, poprock en indie, waarbij vooral de stem van frontvrouw Roosje Nillis opvalt. Soms doet ze denken aan een kruising tussen Patti Smith en PJ Harvey, bepaald geen kleine namen om mee vergeleken te worden. De Main Stage oogt vandaag nog wat groot voor deze jonge band en is verre van gevuld, maar de potentie is onmiskenbaar. Vooral die stem blijft hangen.
Even later is het in de Club opnieuw tijd voor zware gitaren. Crouch bestaat uit (voormalige) leden van Wiegedood, Oathbreaker en Amenra. Met zoveel ervaring in de gelederen is het dan ook niet verrassend dat de band vandaag strak en overtuigend speelt. Waar de nummers op de eerste EP nog wat meer sludge ademen, blaast Crouch ons vandaag vooral omver met materiaal van het debuutalbum Breaking The Catatonic State, waaronder opener 'Godby'. Een muur van geluid en loodzware breakdowns worden afgewisseld met razendsnelle uitbarstingen. Toch weet het optreden onze aandacht niet volledig vast te houden. Misschien omdat deze muziek nog beter tot zijn recht komt diep in de nacht dan midden op de middag.
We besluiten Crouch daarom niet helemaal af te kijken om een goede plek te bemachtigen bij Bloed. Deze Belgische broers en zus spelen op de Street Stage, beslist het leukste podium van Rock Herk (en misschien wel van de hele Benelux). De band staat midden op straat, omringd door publiek in een soort kas. De naam verwijst naar de bloedband tussen de bandleden en alle songtitels vormen een samengesteld woord zodra je er 'bloed' voor plakt.
Bloed opent met 'Verlies I', waarin drone-achtige klanken langzaam opbouwen voordat de muziek naadloos overgaat in 'Broeder'. Dat nummer begint dreigend, om vervolgens furieus los te barsten. Een mooi contrast met de vrolijke Nijntje-shirts die alle bandleden dragen. Al bij de eerste nummers ontstaat een moshpit en volgen de eerste crowdsurfers. Die worden overigens vakkundig weer terug het publiek in gestuurd zodra ze te dicht bij de band dreigen te komen. In die zin is de Street Stage misschien niet het meest praktische podium.
Vrijwel het volledige debuutalbum Tranen passeert de revue. Het ene moment klinkt de band als death metal, even later als industrial of juist als drone, maar altijd even zwaar. Juist die afwisseling maakt Bloed zo interessant. Het is geniaal geweld dat op de Street Stage volledig tot zijn recht komt.
Vervolgens keren we terug naar de Club Stage voor Heisa. Ook deze Belgische band laat zich niet in één hokje plaatsen en mixt moeiteloos mathcore, noise en postrock. Live vertaalt zich dat in grillige ritmes en een voortdurend sluimerende spanning, zoals tijdens 'Nandor', een van de sterkste nummers van de set. Muzikaal staat het als een huis, maar op de zang staat een opvallend zwaar effect dat het geheel onnatuurlijk doet klinken. Dat valt nog meer op wanneer frontman Jacques Nomdefamille het publiek wil toespreken en eerder als een robot klinkt dan als zichzelf. De drummer probeert de aandacht van de geluidsman te trekken, maar zonder resultaat. Het haalt ons net iets te veel uit de ervaring. Wij zijn vanavond dan ook niet volledig overtuigd.
Een band die ons wél volledig overtuigt, is Ronker, dat last minute werd aangekondigd als vervanger van Ditz. Nog voordat de band 'Tall Stories' inzet, springt de eerste stagediver het publiek in. Vanaf dat moment verandert de Club in één groot gekkenhuis. Moshpits, crowdsurfers en stagedivers volgen elkaar in rap tempo op. Opvallend is wel hoe gemengd het publiek reageert. Hier en daar zien we verbaasde, soms zelfs geïrriteerde blikken richting de stagedivers, terwijl dat bij een band als Ronker nu eenmaal een beetje bij de ervaring hoort. Gelukkig overheerst vooral het enthousiasme en blaast de band de tent volledig omver. Minstens zo indrukwekkend is hoe veel nummers woord voor woord worden mee geschreeuwd door het publiek. Ronker bewijst vandaag precies de band te zijn die Rock Herk nodig heeft.
Na al dat gitaargeweld is het tijd voor iets heel anders. Dat Sylvie Kreusch een opvallende boeking is op deze festivaldag, blijkt ook uit de Main Stage, die lang niet vol staat. Al helpt het niet dat Ronker op dat moment nog bezig is met afbreken van de Club Stage. Kreusch bewijst al jaren dat ze een van de meest eigenzinnige Belgische popartiesten van dit moment is. Met haar theatrale uitstraling, vandaag gehuld in een opvallende bordeauxrode jurk, haar artpop en karakteristieke stem weet ze de tent moeiteloos naar haar hand te zetten.
Ze opent ingetogen met 'Daddy's Selling Wine in a Burning House', waarna 'Shangri-La' direct op veel enthousiasme kan rekenen. Tegelijkertijd valt op hoeveel mensen achter in de tent en daarbuiten vooral met elkaar in gesprek blijven. Dat zegt overigens weinig over de kwaliteit van de show, want Kreusch zet een ijzersterk optreden neer. Bij 'Walk Walk' wordt luidkeels meegezongen en vooraan beweegt het publiek mee op de dromerige klanken. Een welkom rustpunt op een dag waarop herrie meestal de hoofdrol opeist.
Over herrie gesproken: Ho99o9 laat zich al helemaal niet in één genre vangen. Het Amerikaanse duo mixt hiphop, punk, industrial en hardcore tot een explosieve, confronterende cocktail, met hier en daar zelfs een vleugje R&B. Live voelt het optreden eerder als een gecontroleerde rel dan als een traditioneel concert. Alles is hard, druk en chaotisch, met een constante stroom aan verschillende stijlen, geluiden en effecten. Toch valt alles wonderbaarlijk op zijn plek en gaat ook het publiek opnieuw volledig uit zijn dak.
Het enige dat voor ons wat overbodig aanvoelt, zijn de vele samples van andere nummers die tussendoor opduiken. Van Black Sabbath tot 'Gypsy Woman (She's Homeless)' en ‘My Way’: leuk gevonden, maar eigenlijk niet nodig tijdens een show die op eigen kracht al meer dan energiek genoeg is.
Na de complexe, maar zeker niet minder indrukwekkende, chaos van Ho99o9 is het tijd voor wat luchtigers.The Libertines zijn eigenlijk zo'n typische festivalband die het stiekem nog beter doet in de middagzon dan op een moment als dit, net nadat de zon is ondergegaan. Al ruim twintig jaar maakt de Britse band rafelige indierock, gedragen door melodieuze songs en de onmiskenbare chemie tussen Pete Doherty en Carl Barât.
Toch weet de band vanavond niet volledig te overtuigen. Misschien komt het doordat er al vroeg in de set een aantal rustigere nummers voorbij komt, zoals 'Night of the Hunter'. Of misschien lijken de nummers na verloop van tijd toch net iets te veel op elkaar. Hoe dan ook voelt het optreden wat eentonig. Muziek die uitstekend werkt terwijl je in de zon op een festivalweide zit, maar minder goed uit de verf komt als een van de laatste acts van de avond. Ook hier valt opnieuw op hoe luidruchtig het publiek tussendoor blijft praten. De Dutch Disease heeft duidelijk ook België bereikt. Gelukkig keert de energie richting het einde van de set terug met 'Run Run Run', 'Can't Stand Me Now' en 'Don't Look Back into the Sun' en vooraan wordt vrolijk mee gesprongen.
Na deze relatief luchtige afsluiting is het tijd voor de hoofdact van de avond. En luchtig is misschien wel het laatste woord dat bij Amenra past. Een optreden van de Belgische postmetalband voelt eerder als een collectief moment van introspectie dan als een regulier festivalconcert. Hun muziek laveert voortdurend tussen verstilde passages en allesverzengende uitbarstingen, waarbij de pijn in iedere noot voelbaar lijkt. Frontman Colin van Eeckhout staat, zoals gebruikelijk, het grootste deel van de show met zijn rug naar het publiek. Juist op de momenten dat hij zich omdraait, zie je hoe intens hij de muziek en de emotie zelf ook beleeft.
Amenra op een festival blijft een andere ervaring dan tijdens een eigen clubshow. Waar normaal gesproken juist de stilte een essentieel onderdeel van het optreden vormt, wordt er hier regelmatig gejuicht en geschreeuwd tussen de nummers door. Dat levert af en toe een geïrriteerd "ssshht" op van andere bezoekers. We zien zelfs een crowdsurfer voorbij komen, iets wat bij Amenra als een unicum voelt.
Toch heeft dat luidruchtige festivalpubliek ook iets moois. Tijdens de cleane passages van 'A Solitary Reign' worden de zanglijnen woord voor woord meegezongen. Het onderstreept hoe groot Amenra inmiddels in eigen land is geworden. Best bijzonder voor een band die zulke heavy en emotioneel zware muziek maakt.
Een van de absolute hoogtepunten van de avond is zonder twijfel 'Am Kreuz', waarin de backing vocals van bassiste Amy Barrysmith voor een prachtige extra laag zorgen en het nummer nog meer dynamiek geven. Richting het einde van de set zit Van Eeckhout gehurkt op de grond, terwijl achter hem de karakteristieke visuals voorbij trekken. Langzaam valt het publiek eindelijk stil. Voor even lijkt iedereen volledig meegezogen te worden in de rituele intensiteit van Amenra. Een indrukwekkende afsluiter van een festivaldag waarop de veelzijdigheid van de vooral Belgische gitaarmuziek centraal stond.
