Puscifer klemt 013 vast in een duistere trance
Een kijkje in gothic fantasiewereld ‘The Pusciverse’
Zeg je Tool en A Perfect Circle, dan zeg je natuurlijk zanger Maynard James Keenan. Iets minder bekend: Puscifer, de act waarvan Keenan het enige vaste lid is en daarbij zijn handen vrij heeft om meer de elektronische kant op te gaan dan gitaarwerk. Tien jaar geleden stonden ze nog met een boksring op Pinkpop, nu in 013 wordt er een verkleedpartij van gemaakt. Maynard heet vanavond 'Bellendia Black' en Carina Round 'Fanny Gray'; twee gothic karakters uit het verhaallijn van nieuwste album 'Normal Isn't' waarmee de act aan het toeren is. Gaat de 'silly factor' ten koste van de muziek? Verre van.
Make-up, nagellak, zwart pak, rode jurk, haargel, hanenkam: het wordt straks allemaal uit de kast getrokken om Puscifer te transformeren naar een eigen wereld. De verhaallijn van 'Normal Isn't' is niet alleen in muziekvorm uiitgebracht, het is zelfs verwerkt in een serie stripboeken genaamd 'Tales From The Pusciverse' en heeft bandlid Synth Whisperer (geen toetsenist, wel gitarist Mat Mitchell) een hand gehad in het creëren van de karakters. Hij praat via een AI-systeem met zijn oude synthesizers en merkt dat ze verdrietig zijn om het feit dat ze zijn vervangen door programmeerbare muziek. Vervolgens krijgt hij ze omgezet in de personages die op deze avond de Main in trance gaan houden.
Maar niet voordat nog eerst het voorprogramma zijn.. ding heeft gedaan. Komiek Dave Hill komt binnengefietst op een kleine tweewieler en ene soort discobalhelm op zijn hoofd. Een stukje stand-up met grappen die lang niet allemaal goed vallen bij de vroege aanwezigen en een erg langdradig liedje als slotakkoord. Het enige positieve wat over de Amerikaan kan worden gezegd, is dat hij prima gitaar speelt, maar voor de rest is er geen reden voor fans van Puscifer om al vroegtijdig in de Main te zijn.
Zodra Puscifer begint, maken slap geouwehoer en slijmerige gitaarsolo’s plaats voor duistere industrial grooves, lichtspectakel en twee vocalisten die een choreografie dansen die aan Thriller doet denken. Hij mag dan al 62 zijn met ruim 30 jaar ervaring, toch klinkt Keenan als een twintiger die moeiteloos switcht tussen complexe ritmische, melodieuze als ook rauwe zangpartijen. Een perfect contrast tussen hem en zangeres/gitariste Carina Round die uithalen bezit zoals Annie Lennox van Eurythmics dat ook kan. Het sterke eerste deel van het optreden put veel uit het nieuwe album dat bol staat van sterke gitaar- en basriffs en live goed vertalen. Drummer Gunnar Olsen kan zijn spierballen rollen op de hypnotiserende grooves van ‘Bad Wolf’ dat iedereen aan het knikken krijgt.
We zijn nog maar net zeven nummers onderweg als er een video wordt afgespeeld op een scherm boven het podium. Een heerlijke weird korte film genaamd ‘Bangers And Mashup’ met Bellendia Black en Fanny Gray die als kandidaten aanschuiven in een bakprogramma. Op vragen van de overenthousiaste presentatrice hebben ze niet veel te zeggen en de baksels die ze maken zien er nogal leeg en triest uit. Uiteindelijk begint het duo tegelijk cryptische, onverstaanbare woorden te spreken en elimineren ze de presentatrice met elektrische stralen.
Het is de opmaat naar deel 2 en horen we voor het eerst ouder materiaal. ‘The Arsonist’ pikt de draad weer op met een veel rustigere en melancholische toon dan de nummers ervoor en het plaatje klopt: de band staat stokstijf onder spotlights die op het ritme van de maat aan en uit gaan. Het snellere ‘The Remedy’ serveert vervolgens spannende gitaarakkoorden en Black en Gray gaan elkaar figuurlijk te lijf met een kruisboog en een tommygun. Wij zijn welkom in de wereld van Keenan en de zijnen, dus reken niet opsmall talk. Het telefoonloze beleid wordt tegen het einde losgelaten, gejoel en applaus van een publiek dat het alleen maar toejuicht dat tot dan geen scherm het zicht heeft ontnomen. Keenan bedankt het publiek nadrukkelijk met een bidgebaartje en eindigt met een korte, maar sterke preek over telefoongebruik: “It’s your toy, you’re not its toy.”
Dat had een sterke uitsmijter kunnen zijn, maar voor ‘Conditions Of My Parole’ wordt toch weer even Dave Hill erbij gehaald en voelt het zelfs wat oneerbiedig als hij na ‘A Public Stoning’ zelfs voor de gein Van Halen’s ‘Eruption’ speelt. Of is de grap dat we Hill moeten gaan stenigen? Het zou zomaar eens kunnen, want de ‘silly factor’ van Puscifer is nooit ver te zoeken, maar wat er wel altijd is: een bijzonder strakke liveband die je weet te hypnotiseren met grooves, een spectaculaire liveshow, aangekleed in een fantasierijke wereld. Met die gedachte gaan we naar huis, niet met Dave van Hill/Halen.
