Popronde Hoorn 2026: van gospel house tot discodansjes in de kapperszaak
Het eerste deel van de grootste Popronde in Hoorn ooit

De artiesten van de toekomst op een podium zien voordat ze Paradiso drie keer uitverkopen - dat doe je op Popronde. Het rondreizende muziekfestival vindt jaarlijks door heel Nederland voet aan de grond. De meest uiteenlopende muzikale acts op ongebruikelijke locaties zijn het perfecte recept voor de muziekliefhebber om een nieuwe kleur aan het palet toe te voegen. Zo hoef je opeens niet meer naar de kleinste bruine cafés af te reizen om daar een punkband te ontdekken, die voor dat optreden wordt betaald met een kratje bier. In plaats daarvan sta je op dezelfde dag in een kerk, een museum, een kapperszaak of de Kruidvat naar artiesten te luisteren die niet voorbij komen in de Spotify lijstjes. De historische stad Hoorn mag dit jaar een aantal nieuwe locaties verwelkomen: HEMA Hoorn komt erbij, café Backstage staat terug op het affiche en de gloednieuwe Kinki Kappers biedt zich als podium aan. Twee verslaggevers en een fotograaf doorkruisten de stad om zo veel mogelijk van het diverse programma voor je in kaart te brengen.
WABR - Kinki Kappers
Een optreden in een kapperszaak - werkt dat wel? Het blijkt een uitstekend idee. Het interieur van de Kinki Kappers, een suikerroze setting en glittergordijnen, blijkt perfect voor de discodansjes van WABR.
De energie zit er meteen goed in dankzij WABR, zo vroeg op de middag. Het Utrechtse duo dat stiekem uit Texel komt maakt luchtige, uptempo en dansbare nummers. Hun insteek is om vooral vanuit plezier te creëren en dat de boel niet te serieus moet worden - en daar hebben ze hun eigen unieke formule aan toegevoegd. Het toegestroomde publiek is duidelijk verrast door de bijzondere deuntjes die ze produceren met twee keyboards, pedalboards, gitaar en zang. Bezoekers blijven geamuseerd staan en op de eerste rij barsten de eerste discodansjes los. Deze artiesten hebben al heel gauw in de smiezen hoe je een track in elkaar zet waardoor je wel moet dansen. Vaag, Zo Moe en Dokter zijn allemaal festivalhits in de maak.
Roos neemt grotendeels de zang voor haar rekening, hoog, dromerig en indrukwekkend. Des te leuker is het als Joeri de microfoon erbij pakt en bijvalt met een zware stem en gortdroge zinnen als ‘ik ben zo zo moe -. ik denk veel te veel, ik denk te veel, aan alle kansen die ik heb verspild.’ Denk een beetje aan een soort Nederlandse Sofi Tukker met een vleugje Stippenlift en Faberyayo.
Heel erg hashtag herkenbaar
Vrijwel alle teksten zijn heel erg hashtag herkenbaar - of je nou gewoon klaar bent met alles, of eens echt van je dokter wil weten wat er mis met je is. Hoogtepunt is hun mix van TAXITAXI’s ‘Disco Tijd’, een gouden combi met een van de beste opkomende punk-boy-bands, die tot achterin de Kinki Kappers wordt meegezongen en gedanst. Tot aan de straat horen we “lekker dansen in de disco, er is een tijd en een plek, altijd en overal!!” Niemand weet waarom ze dat meezingen, maar de volle overtuiging is er.
Wat is dit dan, de Doe Maar van Gen Z? Elektronische ska-pop? Een gloednieuwe, grensoverschrijdende artiest waarvan een optreden een dik feest is. Ik heb te doen met de rest van de programmering die dit nog moet overtreffen.
Je hebt de disco-beukers van het debuutalbum al voor maar acht euro op CD. Als je geen cd-speler hebt, vette pech - die verkopen ze ook bij de merch. Deze verslaggever heeft hem mee naar huis. Lekker dansen in die disco.

The Awkward - Backstage
‘Dansbare chaos’ is de spijker op de kop, naar eigen omschrijving van de band. The Awkward heeft eerder in 2021 al op Popronde gestaan, en doet het vijf jaar later dunnetjes over in een nieuw jasje. Dit keer niet in Teletubbie-pakken, zoals ook wel eens wil voorkomen. De rammende energie van de vijfkoppige band knalt uit z’n voegen in de bescheiden Backstage.
Koos planloos, onvoorspelbaar, een beetje raar en boem hard. Het ene moment denken we nog naar een rockband te kijken, het andere klinkt alsof het circus is gearriveerd. Ze rijgen het repertoire aan elkaar zonder tussenpauzes en gaan alle kanten op.

Wendy Moore - Kinki Kappers
Voor Wendy Moore begint de middag van deze Popronde in Boedijn waar ze een solo optreden doet, waarna ze later dit bij Kinki Kappers doet en waar bezoekers die de Kinki Kappers voor aanvangstijd binnenwandelen denken dat ze per ongeluk halverwege de set van haar zitten, maar waar Wendy nog wat te soundchecken heeft voordat het allemaal soepel gaat. Niet heel erg gek, aangezien er waarschijnlijk nog nooit een versterker in de kapperszaak gestaan heeft. Voor dit optreden is ze gestript van haar band, en staat ze met slechts een bassiste aan haar zijde voor een kleiner optreden.
De verschijning van het publiek suggereert dat we in 2001 zijn, toen alto’s, emo’s en Evanescence haar hoogtijdagen vierden. Poppy alt-rock is alive and kicking, zo bewijst Wendy Moore. We zijn in 2026, en het meeste publiek bestaat uit klassieke alto’s, liefhebbers van alternatieve rock, gedrapeerd in het zwart, rood geverfde haren en afgetrapte Vans - in haar fanbase ook wel Ghosties genoemd.
Geroutineerd en krachtig
Haar vocalen zijn nu al geroutineerd en krachtig, en vooral bij het jongere publiek lijkt ze daarmee direct aan te slaan. Met een geluid dat een slag slaat tussen Avril Lavigne, Billie Eilish en zelfs een beetje Paramore, beweegt ze tussen donkere tonen en pop-rock. Zo speelt ze een cover van Twenty One Pilots’ Heathens, die uitstekend past bij haar geluid. Het catchy Crocodile Tears heeft zo op MTV kunnen verschijnen. En laten we eerlijk zijn, wie wil er nu niet weer eens een potje mee schreeuwen met dingen waar we boos en verdrietig over zijn?
Alle artiesten beginnen ergens, en zo zien we opnieuw een van de mooiste dingen aan dit jaarlijkse muziekfestival. Vlak voor Wendy staan twee mensen alles woord voor woord mee te brullen, terwijl de rest van het publiek na afloop pas gaat bedenken of ze spontaan fan zijn geworden.

Calis Nyarko - Oosterkerk
Als er “gospel house” op het affiche staat, dan wint de nieuwsgierigheid het zeker. Wat dat dan is? Toegewijd Christen Calis combineert zijn liefde voor house met het gospel van God. De setting kan dan ook niet beter; de artiest mag deze dag optreden in een van de oudste kerken die de stad kent.
Zijn optreden is meer timide dan de genres doen vermoeden. Geen drukke dansjes, maar een zitconcert middenin het schip van de kerk. Gecentreerd voor het orgel zit hij achter een keyboard, synthesizer en MPC met naast zich een bassist en zangeres.
Het is een schoolvoorbeeld van een beginnende artiest. Een eigen visie en de zoektocht naar een compleet nieuw hoekje van de muziekwereld. We weten nog niet zo goed of we achterin de kerk gaan dansen, of op de stoelen blijven. Daarvoor is zijn sound nog niet helemaal goed op elkaar afgestemd, wat bestaat uit glasheldere zang, pianobegeleiding en in de achtergrond house beats. Zo te horen heeft Calis meer dan genoeg liefde en energie om daar achter te gaan komen, want de potentie is er.