Donderdag 28 mei, Kleine Zaal van Paradiso. Buiten voelt het nog als een gewone avond, maar binnen hangt iets dat moeilijk te plaatsen is: licht, nerveus, verwachtingsvol. Niet zwaar, niet donker terwijl het eigenlijk wél ergens over gaat. POM presenteert vanavond hun nieuwe album ‘Enlightened, Baby’, dat diezelfde dag verschijnt. Rouw verpakt als energie. Verdriet dat besluit te bewegen.
Ze trappen af met I WANT IT! en laten meteen niks aan de verbeelding over. Dit is geen langzame opbouw, geen voorzichtig aftasten. Dit is recht vooruit. De eerste minuten zijn puur fuzzpop: rammelend, springerig, alles nét een beetje overstuurd.
Podiumvrees is hier geen factor
Energie niet alleen op podium
Frontvrouw Liza van As staat daar niet, die beweegt. Links, rechts, voor, achter. Geen centimeter podium blijft onbenut. Podiumvrees is hier geen factor. Ik betrap mezelf al snel op de gedachte: hoe gaat dit eruitzien op een groter podium, met meer ruimte? En belangrijker, blijft het dan zo intens?
Alsof dat nog niet genoeg is, zoekt ze halverwege de set letterlijk de rand op en daaroverheen. Ze begeeft zich midden in de zaal. Ineens sta je niet meer naar een optreden te kijken, maar er middenin. Het verkleint de afstand volledig, alsof de energie die al op het podium zit zich uitbreidt de ruimte in.
In your face
Geen rechtlijnig rouwalbum
POM klinkt in your face, als het enorme doek achter hen. Direct, zonder filter, zonder omweg. Maar waar de eerste nummers nog duidelijk in dat fuzzy, speelse terrein zitten, schuift het geluid langzaam op. Meer gitaar, meer drive, meer rock. Het wordt ruwer, voller, soms zelfs een tikje vuil. Alsof de band zichzelf halverwege de set net iets steviger vastpakt.
Dat past bij de plaat die ze vieren. Enlightened, Baby is geen rechtlijnig rouwalbum. Waar je misschien een akoestische gitaar en ingehouden verdriet verwacht, kiest POM voor het tegenovergestelde. Opzwepende indie, dansbare hooks, speelse teksten. Juist daarin zit iets echts. Het verlies van Liza’s vader hangt overal tussen de nummers, maar wordt nooit zwaar op je gelegd. Het zit in regels, in onderstromen, in de manier waarop een hook nét iets harder aankomt.
Elk object wordt benut op podium
Geen breuk, maar verbreding
Op het podium wordt ondertussen elk object benut. Zelfs de steiger krijgt een rol, niet als decor maar als verlengstuk van de performance. Liza klimt, leunt, beweegt. Het maakt de show dynamischer dan de ruimte eigenlijk toelaat. Alsof de band voortdurend probeert uit de Kleine Zaal te ontsnappen, zonder hem ooit echt te verlaten.
Je hoort ook hoe POM zich heeft ontwikkeld. Waar ze ooit begonnen als schoolproject en doorbraken met hun stuiterende debuutsingle Down The Rabbit Hole, klinkt hier een band die haar eigen vorm aan het verschuiven is. Meer elektronica sluipt tussen de gitaren, hooks blijven plakken en af en toe zit er een popmoment in dat verdacht dicht bij clubterritorium komt. Het is geen breuk, maar een verbreding.
Kern blijft overeind
Constante beweging in zaal
Toch blijft de kern overeind: die speelse spanning tussen herkenbaarheid en absurditeit. Tussen regels die je meteen begrijpt en zinnen die nét uit de bocht vliegen.
De zaal beweegt constant, meegezogen in het ritme van de set. Niet uitbundig chaotisch, maar golvend. Een gedeelde energie die blijft hangen, van begin tot eind. Mensen kijken net zo veel als ze bewegen, alsof iedereen voelt dat hier iets speelt dat verder gaat dan alleen een sterke liveshow.
Aan het einde blijft dat gevoel hangen. Niet van afsluiting, maar van iets dat doorloopt. Alsof deze plaat niet alleen een release is, maar een tussenfase. Een moment waarop POM hoorbaar ergens vandaan komt en tegelijkertijd nog aan het uitvinden is waar het heen gaat.
Rouw hoeft niet stil te staan. Vanavond bewijst POM dat het ook kan stuiteren.
Accepteer de 'social' cookies voor deze 'spotify'-embed.
cookie-instellingen aanpassen